het zwarte gat.

Na al dat georganiseer ben ik nu toch wel efkes in een zwart gat gevallen. allez t'is te zeggen eens opstaan en niets gepland hebben en jezelf afvragen wat ga ik vandaag eens doen. dat is eens wat anders dan een o zo druk programma af te haspelen. Nu we bijna kerstmis zijn is ook mijn terugreis naar belgië dichterbij aan het komen. Enerzijds zie ik het wel zitten om eens terug in belgië iedereen terug te zien. Want na drie maanden mis ik die zaterdagavondpint met vrienden soms wel een beetje. Anderzijds hier is het lekker warm en daar is het winter. Tzal me waarschijnlijk een stevige valling opleveren als ik terug in belgië ben. Maar nu denken we efkes niet aan belgië de laatste week hier te lubumbashi staat in het teken van kerst en nieuwbezoekjes. Het hoort er nu eenmaal bij. Na drie maanden hier te zijn is mijn familie enorm uitgebreid. Al de broers en zussen vaders, moeders en tantes en nonkels en en en ... die ik erbij gekregen heb t'is iets fenomenaals die congolese familiebedoening. Eenmaal aangenomen is het voor altijd. Dus als ik over een dertigtal jaar eens weer zou komen dan ben ik nog steeds familie. en nu met de periode van kerst is familie wel iets belangrijk In belgië zowel als hier. De plastieken kerstbomen beginnen overal op te duiken en ik heb hier zelfs al een opblaasbare sneeuwman in het straatbeeld gezien. Nu maar hopen op een witte kerst maar ik denk dat dat hier niet echt mogelijk is.
Allez tot de volgende en maak er een gezellige bedoening van onder de kerstbomen. Laat wel mijn pakjes liggen tot in januari als ik terugben ;-)

Rock Lubumbashi: het verslag

Velen onder jullie die aandachtig mijn geblog volgen, zullen de laatste dagen wel gedacht hebben dat ik van de aardbol verdwenen ben. Nieuwtjes waren er niet te rapen en ik geef het toe ik heb ook niet te veel van mij heb laten horen. Maar dat neemt niet weg dat er de laatste twee weken niet enorm veel gebeurd is.
Laten we beginnen bij het begin van deze maand. De eerste december luidde het begin van de laatste maand aan. De laatste maand, die een zeer belangrijke eerste week voor mij in petto had. Deze eerste week had een zeer belangrijke apotheose of een grote anticlimax in petto wat het ging worden wist ik ook niet. Maar ik kan nu wel verklappen dat de aanloop, de laatste rechte lijn naar mijn muziekaal evenement, me heel wat grijze krullende haren bezorgd heeft. Maar deze had ik al een stuk.
Voor ik verderga hierover wil ik ook het goede nieuws over dit eerste decemberweekend meegeven. Er was weeral eens (zoals elk jaar) een spetterend fenomenaal concert van de harmonie Vrank en Vrij van Nazareth. Er ontbraken misschien wat aan krullen bij de klarinetten maar ik weet uit goede bron dat het niveau weeral eens zeer hoog lag. Ook het niveau der vrijgevigheid lag redelijk hoog. Er is namelijk een flink bedragje ingezameld waarmee we een grote T voor rommel kunnen zetten. Dit krijgt nog een vervolg eenmaal ik terug ben maar toch wil ik iedereen bedanken die zijn steentje heeft bijgedragen.
Zondag de tweede december volgde er voor mij een ander hoogtepunt. Emilie kwam die dag aan in Lubumbashi. Reeds van ‘s morgens vroeg liep ik rond als een kieken zonder kop omdat ik niet kon wachten om haar terug te zien. Maar ze is redelijk stipt geland en alles is vlot verlopen. 't Was leuk om alle nieuwtjes uit belgenland te horen.
Zo zijn we een de 'final countdown' kunnen beginnen Maandag stond ik op en wist ik nog een vijftal dag te gaan en het is zover. Maar terug kon ik niet meer. Alles was reeds geregeld en ‘the show must go on’. Op deze derde decemberdag liet het regenseizoen nogmaals weten dat het in actie geschoten was en regen, regen, regen was alles wat er die dag op het programma stond. Toch zijn we verder kunnen gaan met de voorbereidingen. De t-shirts gaan zoeken, affiches verspreiden, kaartjes voor de artiesten en de organisatie maken en allerlei werkjes die wel eens moeten gedaan worden maar vlug op de lange baan geschoven worden. Ook mijn spandoeken, hier wordt elk evenement aangekondigd met spandoeken, mochten wel eens afgewerkt worden. Deze spandoeken, ook wel ‘calicots’ genoemd, geven een grote kenbaarheid aan je evenement want iedereen kijkt en leest die dingen. En zo kabbelde de week rustig verder. Maar ik werd er niet rustiger op. Alles was zo goed als in orde maar hier weet je nooit. Alles kan verkeerd lopen op het laatste moment. Op vrijdag zijn we een grote tent gaan plaatsen op de koer van de Halle de l’Etoile. Niet voor de optredens maar voor de terrasjes tegen de regen te beschermen. De weergoden moeten het gezien hebben want diezelfde nacht heeft het fenomenaal hard gestormd. Met als resultaat dat de tent het begeven heeft. Het was nochtans een stevig ding. Een echte tent van UNICEF dat kan toch genen brol zijn.
Daar begon de miserie al. Een tiental minuten later kwam de ‘chef techniek’ om geld vragen. Dit om het materiaal te vervoeren. Maar plotseling moest het extra geld zijn en niet een deel van de afgesproken prijs. Kwam daarbij nog eens dat hij niet eens al het materiaal voor handen had. 4 ipv 6 micro’s, 4 ipv 6 boxen, 2 ipv 3 boxen retour. Geen synthesizer en geen belichting. Ik vroeg me op dat moment af wat hij wel had. En plotseling was mijn huidskleur voldoende om meer geld te vragen. Gelukkig had ik alles geregeld met de Halle de l’Etoile. En heeft de verantwoordelijke Germain. De hete kolen uit het vuur gehaald. Maar zeker dat dit s’avonds nog een staartje zou krijgen. Omstreeks negen uur gingen de sponsors komen met hun promo. Toen ik om 12u ging eten was er nog niets of niemand aanwezig. Ik kreeg geen hap door mijn keel, we kregen de rest van de pizza mee in een plastiek zakje, maar van eten kwam er niets meer in huis. Toen ik om 12u30 terugkwam was iedereen zijn boelke aan het opstellen en kreeg alles vorm. Ook de weergoden deden hun duit in het zakje en zetten de sluizen nog eens wagenwijd open. Regen houdt hier veel mensen thuis. Het vervoer is hier niet optimaal en biedt nooit zekerheid. Maar dit was niet het einde van mijn zorgen. De chiroclique die het evenement zou openen stond klaar te Tuendelee, de school waar Kirosecretariaat gevestigd is. Maar twijfelde om rond te gaan wegens de regen. Uiteindelijk is het een rechtstreekse mars naar mijn evenement geworden. Maar ‘t was een enorme opluchting om te zien hoe de clique opstapte en mijn evenement op gang bracht. Een echt kiekevelmoment. En eigenlijk waren ook mijn grootste problemen van de baan. De Marafiki de volwassen kiro’s, waren massaal aanwezig om mij te helpen. En ze hebben hun security taak meer dan serieus opgenomen. Brasimba, de brouwerij was op het nippertje ook nog aangekomen en verkocht de hele avond Simba (blond) en Tembo (bruin) aan een spotprijs. Ambiance verzekerd dus in de broeierige en op een bepaald moment, te kleine zaal.
Maar het belangrijkste van al: alle artiesten waren op tijd. Hiervoor was ik nog het meeste bang. Maar het is zo goed verlopen dat we iets voor op het voorzien schema kunnen eindigen zijn. Uitgeput, maar enorm tevreden heb ik de avond kunnen afronden. Maar het leukste aan de hele dag was de vele aanmoedigingen, proficiats en felicitations. Het was leuk om te horen hoe leuk iedereen het vond en hoe goed ze zich geamuseerd hadden. De avond heb ik afgesloten met een stevige pint. Eentje maar, want op dat moment vond ik mijn bed belangrijker. De man met de hamer had me gevonden en ik kon niet aan zijn klopke ontkomen.
Voila, dat was zowat mijn evenement in een notedop. Wees maar zeker dat eenmaal ik terug ben jullie alle details uitgebreid zullen horen.
Salukes en tot een volgende

Op zijn congolees

Velen onder jullie zijn ongeduldig aan het wachten op het verslag van rock lubumbashi. dat het goed geweest is zal ik al verklappen. Maar voor de rest van het verhaal is het op een Congolees tijdschema dat ik werk. In vertraging dus. De zware verhalen en de foto's komen maar computers (en ik nu dus ook) werken hier wat trager dan bij ons.
groeten en tot binnenkort es.

Een weekje in 't rap

Maandag 26 tot 30 november

Een zeer gechargeerde week. Zo kan ik de voorbije zeven dagen wel gaan noemen. Maar nu aan het eind ervan moet ik zeggen dat de balans wel goed uitvalt. Het enerverende aan organiseren is dat je altijd op alles moet wachten en nooit stipt het verwachte krijgt. Zeker hier in congo gaat de up vlug naar down en terug. Net als je denk dat niets in orde komt vallen de oplossingen uit de lucht en gaat alles vanzelf. Hier plannen ze niet graag op voorhand en moet alles de laatste dagen gebeuren. Zo heb je geen zekerheid over iets. Maar hier gaan ze er steeds van uit dat alles wel in orde zal komen. Iets wat wel een botst met mijn Belgische mentaliteit. Maar het is zeker iets waar ik enorm uit leer. We gaan er dus volledig voor. Rock Lubumbashi word een feit. Iedereen die nodig is om mee te werken heeft toegezegd en we kunnen er volledig voor gaan. Er is een TV spot en er zijn ook TV interviews geregeld. Iets wat bij ons enorm moeilijk is en veel geld kost. Hier gaat het blijkbaar vanzelf als je een contactpersoon hebt. Weer enkele ervaringen erbij. Zo leer ik ook de media van Lubumbashi kennen. Mijn project begint op die manier wel buiten zijn grenzen te treden maar de ervaringen die ik erdoor opdoe zijn super. Maar zo’n interview met mijn beste Frans is toch niet zo gemakkelijk, maar ja mijn boodschap komt over en ondertussen ben ik het gewoon dat anderen mijn Frans aanvullen en bijschaven.
Ook een belangrijk iets zijn de affiches. Eindelijk zijn ze er. Zeer belangrijk als je wat volk wilt lokken. En het verspreiden lukt goed. Ik krijg veel hulp van de muziekanten en de jongeren waarmee ik veel over muziek praat. Tegenwoordig komen er muziekanten die ik nog niet ken spontaan op me af om te vragen of ze ook ogen optreden. De optredens zijn hier niet dik gezaaid. En steeds weer begint me op te vallen dat ik eigenlijk nog maar een top van de ijsberg gezien heb. Maar de top is al zo groot dat het onmogelijk is om in deze stad van een klein miljoen inwoners alle muziekanten te leren kennen en te spreken, laat staan iets te organiseren met iedereen. Maar ik antwoord steeds eerlijk dat het niet gaat en we praten dan gewoon over hun muziek, stijl, doel en alles wat ermee kan te maken hebben. En steeds weer komen dezelfde invloeden naar boven. Rap en hip hop zijn populair. En Amerika en Frankrijk zijn de grootste rap invloeden naar hier toe. Maar de variërende antwoorden in hun motivatie en hun antwoorden, hun teksten, hun doen en laten. Zijn soms zo eerlijk dat ik direct iedereen naar hier wil uitnodigen om rock lubumbashi mee te maken en de sfeer te komen opsnuiven. Want ik kan er zoveel over schrijven als ik wil, de emoties en gevoelens, de geuren en de beelden van hier zijn soms moeilijk te beschrijven. Ik denk dat er straks een stukje Lubumbashi zal meereizen met mij en er een stuk van mijzelf hier zal gaan blijven.
Zo heb ik vrijdagavond een reuzegezelschapspel gespeeld met een groep van 15 kiro leiders en ook die ervaring was super. Een gezelschapspel is bij ons soms saai vanop voorhand. Hier Spelen ze dat bijna nooit bij gebrek aan spellen. Ik moet zeggen als je een groep volwassenen ziet opgaan in een spel alsof het een groep 12jarigen is die per se wil winnen. Het heeft je een raar maar goed gevoel.
Nu is reeds de eerste december gepasseerd. In België is mijn harmonie het beste van zichzelf aan het geven op het jubileumconcert voor onze dirigent. Popallure is op volle toeren de volgende editie aan het voorbereiden en de winter krijgt vaste voet in ons land. Het lijkt op dit moment allemaal een ver van mijn bed show. Maar ik weet dat twee manden rap voorbij gegaan zijn, dus die laatste maand december zal waarschijnlijk voorbij vliegen. Maar een maand dat zijn 30 dagen, 720 uren en nog veel meer minuten. Die ik intensief zal beleven. Lees gerust mijn blog verder en beleef ze even intensief met mij mee. Tot een volgende

HIP-HOP t'is LUBUM HIPHOP

Wel nieuwsgierig zitten wachten hoe mijn weekend verlopen is. Geen probleem we zullen eens van start gaan.

Vrijdag 23 november.
Zoals alle andere vrijdagen ben ik ook vandaag zeer vroeg uit mijn bed gekropen. Aan het vroege morgenuur kan ik toch niet wennen. Zo zie je maar dat verschillende culturen verschillende gewoontes hebben. En je kan ze niet zomaar allemaal op een twee drie gewoon worden. Maar zoals altijd geeft ook deze dag de ochtendstond goud in de mond. Vol goed voornemens ben ik dus ook mijn vrijdag begonnen. Het enige waar ik me zowat een hele dag heb bezig gehouden is computerwerk voor mijn evenement, computerwerk waar tot op de dag van vandaag geen eind aan lijkt te komen. Over de middag zijn we met de Belgische Kiro crew eens uit gaan eten. Het was immers de laatste dag dat wij drieën hier samen zullen zijn. Sarah vertrekt op reis naar Kenia en als ze terug is dan zal lies al terug naar België zijn vertrokken. Vandaag heb ik het restaurant gekozen. Wie mijn blog leest of bekijkt heeft waarschijnlijk al van Mado gehoord. De blokfluitlerares. Wel in het dagelijks leven baat ze een restaurant uit in de industriële wijk en krijgt ze voornamelijk de arbeiders en goede eters over de vloer. En dat arbeiders ook hier goed kunnen eten hebben we geweten. Het was lekkere simpele kost maar ik zou er drie dagen mee kunnen overleven op een onbewoond eiland en een halve hongersnood uit de wereld kunnen helpen. Ik wil gewoon zeggen dat het echt wel grote porties waren; en de anderen zullen wel bevestigen. Maar het was wel enorm lekker. Daarmede was ook de helft van mijn middag voorbij en omstreeks 16uur zou goel, de jongste zoon uit mijn gastgezin, me komen halen om samen naar de eerste dag van Lubum hip hop te gaan. Lubum hip hop is zoals de naam het reeds verklapt een hip hop gebeuren dat dit jaar ook voor de eerste maal doorgaat. Deze vrijdag was het gratis en konden de jonge rappers en breakdancers hun kunnen tonen in echte battles. Elk een micro en 1 minuut. En de beste gaat door. De verliezer word weggejouwd door het publiek. Zo hoort dat bij een battle. Na een goede drie uur battelen en breakdancen heb ik het voor bekeken gehouden. Ik ben samen met Goel de mitchopo gaan degusteren om op die manier ook zijn verjaardag te vieren. Daarna huiswaarts om morgen fris aan de dag te kunnen beginnen. Want

Zaterdag 24 november.
Vandaag weeral vroeg uit de veren en richting de Kiro van Ruashi(buitenwijk van Lubumbashi) Om het lokale kiro koor te gaan oppikken. Deze hadden de voorbije twee maanden enorm veel geoefend om vandaag hun moment supreme te beleven. Opnames in de studio. De studio is eendoor de salesianen uitgeruste multimediakamer die uitstekend dienst doet. Toch zat ik op mijn ongemak want koren zijnn gewend vanui volle borst te zingen voor de hele kerk. In een studio levert dat fluitende micro’s op. Als bij wonder verliepen de opnames supervlot. En een half uurtje eerder dan voorzien konden we huiswaarts keren. Dezekeer heeft lies me vergezeld tot bij mij thuis. Ze had nog geen kennis gemaakt met mijn gastgezin en aangezien ze binnen drie weken vertrekt moest ze van mijn gastgezin zeker langskomen. Na enkele mango’s en een laat middagmaal (15h30) hebben we afgesproken om samen met jaen (congolese huisgenoot van lies) naar lubum hip hop dag 2 te gaan. We zijn er redeijk laat toegekomen en het was reeds vollop aan de gang. Maar we mochten dan ook direct naar binnen. We hadden uitnodigingen en gratis kaarten gekregen. We waren er nog geen 30 tal minuten toen mijn gsm begon te trillen. Niet veel later was de rendez-vous met Brahim een feit. Zo heb ik hem aan enkel lokale helden voorgesteld en aan een van de organisatoren. Hier had ik ze al voorbereid op de komst van een Belgische artiest. En direct was alles in kannen en kruiken. Na de hoofdact uit kinshasa, lexus legal, Was het dan ook tijd voor de surprise act van de avond. Brahim. Bij het betreden van de zaal reageerde het publiek nogal uiteenlopend. Enthousiast maar ook afwachtend. Maar toen brahim improviseerde op andermans muziek reageerden ze allen enthousiast. Ja dienen brahim kan zingen. Ook beatboxen en jammen met MC kaleh stond op het programma. En de surprise act van een klein kwartiertje kon op veel bijval rekenen. Zeker toen alles gedaan was hebben we nog een half uur met jan een alleman staan praten en iedere rapper die zichzelf respecteert moest zich gaan voorstellen. Ik had reeds enkele vrienden gemaakt in dit muziekaal wereldje maar nu kan het niet meer op. Als muzungu (blanke) val je al direct op. Maar als je dan ook nog eens interesse hebt ben je direct overal welkom. Die stoere rappers zijn zeer goede kerels. Ik ben blij dat ze me zo gemakkelijk aanvaarden.

Zondag 25 november.
Deze voormiddag heb ik het gezegde zondag rustdag letterlijk genomen. Lekker niets doen en wat langer blijven liggen in mijn bed. En als denk dat ik lag te dromen van brahim dan ben je verkeerd. Maar deze voormiddag heb ik nog lekker nagenoten van gisteren. Na het middag eten ben ik op bezoek geweest bij chef costa. Een marafiki dirigent die me uitgenodigd had bij hem thuis. Hij woont in wijk kenya. De drukste en hectische wijk van de stad. En zelfs op een rustige zondag loopt er enorm veel volk over straat. Maar dat de wijk iets armer is valt ook wel op. Toch ben ik vriendelijk en er gastvrij ontvangen. Al zijn vrienden die ik niet kende waren toevallig ook op bezoek. Om mij ook eens te zien. Dit was wel grappig. Na dit bezoek ben ik terug gekeerd naar Lubum hip hop dag drie. Dit vooral om RJ kanierra aan het werk te zien. Een artiest die ook op mij evenement op het programma staat. En dat ik goed gekozen heb dat wist ik van het eerste moment. Het kot stond op ontploffen. Hij was nog niet helemaal aangekondigd of de overvolle zaal scandeerde reeds zijn naam. En gedurende het gehele optreden werd er gedanst en geshaked. Iets wat wel moeilijk is als het concert doorgaat in een cinemazaal een iedereen de gehele tijd neerzit. Maar de sfeer zat erin. Maar van klimax naar anticlimax het hoeft niet te lang te duren. Kamikaz de volgende artiest daar hadden ze geen zin in en de gehele zaal zat als in koor twuende te roepen. Vrij vertaald kan ik vertrekt, ga maar naar huis en nog veel meergebruiken. Ze hadden er geen zin in. Iedereen zat te wachten op de zambiaanse hoofdact van de dag. En ook bij deze stond het kot op stelten. Lubum was echt wel hip en hop.

De Affiche van rock Lubumbashi

Het is eindelijk zover. Rock lubumbashi is met zijn promo campagne van start gegaan. Zie hier de affiche, de voorbode van een muziekaal evenement dat ze hier (hopelijk) niet te rap vergeten.

Foto's brahim

Nu zijn er ook foto's van het bezoekje van brahim aan de straatkinderen van Bakanja terug te vinden op mijn fotoblog. Neem gerust een kijkje en tot de volgende.