Leve de darmen deel 2

Wat een druk weekend had moeten worden is uitgedraaid op een volledig fiasco. Wat ik op voorhand wist en waar iedereen me genoeg voor gewaarschuwd had is dus ook gebeurd. Deze keer was de attack op mijn darmen veralgemeend tot de gehele buikstreek. Niets naar binnen vanboven of het werd teruggestuurd en datgene dat reeds binnen was werd vloeiend naar buiten gebracht. Het gevoel leeg te zijn heb ik dit weekend wel heel letterlijk meegemaakt. Daar gingen mijn mooie plannen. De paarderennen, de trouw en niet onbelangrijk de vrijdag had ik een belangrijke afspraak met eenmuziekkant die in de fanfare hier speelt. T'zal allemaal een weekje uitgesteld worden zeker. Ik hoop gewoon dat iedereen me begrepen heeft. Want iets afzeggen langs de telefoon is niet echt gemakkelijk. Zeker niet als je weet dat het congolese frans net iets moeilijker te begrijpen is dan het aangeleerde schoolfrans. Maar degene die nu ongerust zijn over mijn gezondheid. Das nergens voor nodig, ik ben sedert vandaag weer present en ga verder met mijn programma.
Rock lubumbashi moet stilaan vorm beginnen krijgen en nu ben ik hier op zoek gegaan naar enkele sponsors. Enkele bekende bedrijven uit de streek zou ik toch moeten kunnen overtuigen. De popallure"crew" weet wel dat dit niet altijd even evident is. Maar het is de inspaning waard. We zien wel hoe alles evolueert. "We zien wel", is dit nu een belgische of congolese uitdrukking, ik zou er aan beginnen twijfelen :-)
Das eigenlijk alles voor deze keer. T is niet veel maar ik denk dat je de details over mijn ziek zijn niet wilt weten. Nieuwe en boeiendere avonturen zullen zeker volgen. Das belooft, greetz ward

Wel blank niet gek

We zijn weeral enkele daagskes verder en weer kan ik enkele straffe stoten toevoegen aan mijn congolese avonturen. Maandag was wel een rustige dag. In de namiddag heb ik een gesprek gehad met de directeur van het culturele centrum hier en daarna ben ik een repetitie van een klassiek koor gaan bijwonen. Dit was weer totaal iets anders dan de doorsnee koren die ik tot nu toe gezien heb. Het is het eerste koor dat effectief met partituren oefent en echt wel klassieke liederen (ook wel religieus geinspireerd) brengt. Het enige probleem is dat geen enkele zanger of zangeres echt goed noten kan lezen. Dus degenen die het kunnen leren het aan degenen die het niet kunnen. En ze leggen de link tssn toonhoogte en noot. Maar als ik de naam van de noot vraag dan weten velen niet het verschil tssn de sol en de la. Maar ze zongen wel enorm goed. De verdienste van de jonge en erg gedreven dirigent. Eenen net zo actief en expressief als mijn dirigent bij vrank en vrij. Ik verstond zijn swahili humor niet altijd maar heb genoten van den repetitie.
Dinsdag hebben we het weer goed aangepakt. We waren op de hoogte dat Joe Kyzi, de artiest die we dit weekend gaan bekijken waren, ergens op hotel zat. Dus zijn we richting het hotel getrokken en raad eens wie daar aan het zwembad op een terrasje zat. Den Joe! Na een uurtje de kat uit de boom te kijken zijn we dan toch met hem in gesprek geraakt. Niet te lang maar twas wel plezant en zoals alle pubers sta ik ermee op de foto. Later op de middag ben ik weer naar een repetitie van john livingstone geweest. Die is helemaal anders verlopen dan vorige keer. Ook omdat de locatie anders was en de instrumenten niet voor handen. Ik had wel interesse om hem te engageren voor rock lubumbashi. Ware het niet dat hij zelf hierover begon en zo vriendelijk was zijn prijs te zeggen. Hij zal gedacht hebbendat ik een wandelend $- teken ben. Want hij vroeg bijna 10 maal de prijs die ze mij vermeld hebben. Ik heb eens vriendelijk gelachen en gezegd dat we nog wel eens zouden praten. Ik ga me hier niet teveel in 't zak laten zetten. Wel blank niet gek is mijn moto.
Woensdag heb ik de taxibusrit van mijn leven meegemaakt. Toen we op weg naar de stad in de file stonden is de chauffeur aan het babbelen geslagen en zo door zijn onoplettendheid in die voor ons zijn gat gebotst. Daarna moesten we door de tunnel onder de spoorweg en is hij op den bergop 5x stilgevallen. En starten deed hij niet met een sleutel, enkel op de Mcgyver manier door de draadjes tegen elkaar te houden en te starten. De gehele bus zat de chauffeur uit te lachen. Ik inclusief. In de namiddag mocht ik eens langsgaan op de l'ecole belge. De belgische school hier in 't stad. En als het een beetje meezit mag ik er ook een muzikale workshop gaan geven. Dat zou ik ook wel tof vinden. Kan ik al enkele dingen uitproberen voor als ik terug ben.
Ook de komende dagen is er weer vanalles gepland. Enkele muzikale afspraken, een trouw, de KIRO en natuurrlijk is dit alle sondergedompeld in een heerlijk congolees sausje.
Het beloofd wat te worden. Tot de volgende

Leve Kizy, Joe Kizy

Weer enkele daagskes verder en weer wat ervaringen rijker. Het eerste probleem dat ik nu opgelost heb is dat van het vroege thuiskomen. De communicatie in mijn gebrekkig frans lag hierbij aan de oorzaak. Nu is alles uitgeklaard en kan ik doen en laten wat ik wil. Geen uur meer. Dit was nodig voor een eerste muziekale ontdekking van dit weekend, het optreden van een zekere Joe Kizy. Deze artiest is afkomstig uit deze streek maar slijt zijn dagen tegenwoordig in kinshasa. Zaterdagavond was hij terug in de stad voor een optreden in de betamax. Dat is de cinemazaal van 't stad. Op de affiches stond er dat de deuren opengingen om 15u30. Weet dan dat je dan best niet langsgaat want dan begint de soundcheck nog maar. Toen we er tegen een uur of 19u waren aangekomen was het voorprogramma net afgelopen en kon Joe Kizy eraan beginnen. De entree bedroeg 2500 frank congolais of 5 dollar. Dit zorgde ervoor dat een cinemazaal met een capaciteit van ongeveer 500 plaatsen maar voor een vierde gevuld zat. Dit kon niet beletten dat iedereen redelijk enthousiast was en klaar voor het optreden. De muziek was leuk maar de show die er hier bijhoort, de danspasjes en het imago is voor ons toch allemaal wat nieuw en anders. Hier is het ook toegelaten tijdens het optreden op het podium te gaan en wat geld aan de zanger te geven of gewoon naast de zanger te gaan poseren voor een foto. Dit leverde ,voor mij, enkele hilarische momenten op. Zo ben ik door de manager meegenomen op het podium voor een mooie foto. Maar het was een toffe ervaring om zo'n concert bij te wonen. Wat ook opvalt is dat er een opvallende meerderheid aan mannen aanwezig waren. De enkele vrouwen in de zaal waren ofwel al wat ouder ofwel onder begeleiden van een man.
de dag nadien ben ik bij een van zijn managers langsgeweest in het hotel om nog eens wat over muziek te praten en heb dan ook een cd van Joe Kizy ontvangen. Zeker allemaal eens komen luisteren als ik terug ben.
Zaterdag voor het optreden heb ik samen met cesar (KIRO verantwoordelijke) en zijn kinderen een bezoekje aan de lokale zoo gebracht. Wat voor ons doodnormaal lijkt is voor hen een superervaring geweest. Die kleine mannen hadden nog nooit een aap of krokodil gezien. Wat voor mij anders was, was de minimale beveiliging. We konden bijna alle dieren aanraken. Dat er hier niet meer ongevallen gebeuren. Ik kon gewoon bijna pootje baden bij de kroko's
Zondagvoormiddag ben ik naar de KIROactiviteiten in quartier Ruashi geweest. Want met het parochiaal koor gaan we proberen eens CD op te nemen met KIRO liedjes in het swahili om deze uit te wisselen met de belgische. Twas plezant maar we zullen dringend toch eens concrete afspraken op papier gaan zetten, anders zal het in het honderd lopen. Maar toch zijn deze Kiro ervaringen zijn steeds weer opnieuw enorm leuk. Vooral omdat iedereen zo enthousiast is en ik ook overal zo welgekomen ben. De gastvrijheid is hier ook onvoorstelbaar. steeds weer ben ik overdonderd door deze onvoorwaardelijke verwelkomingen.
De namiddag was wat lazy. We hebben afscheid genomen van Tine. Zij vertrekt vandaag terug naar belgië en dus zijn we samen iets gaan eten en gaan drinken (belangrijk bij deze temperaturen). Twas vlug donker op die manier. Maar twas een plezant weekend.
Straks heb ik nog twee muzikale afspraken en mijn agenda begint voor deze week ook goed vol te geraken. Al deze muzikale ervaringen zijn enorm plezant en leerrijk. Ik heb het hier echt wel naar mijn zin. groeten ward.

Het begint hier lekker te rocken

Week na week, dag na dag word alles hier wat meer muzikaler voor mij. Mijn project krijgt stilaan vorm. Het moeilijke zoeken naar contacten begint stilaan vlotter te verlopen. Deze week ben ik in contact gekomen met een jonge muzikale artiest die "John Livingstone Papa afrika" noemt. Dit is en reggae artiest die vooral de Bob Marley's als voorbeeld heeft. Ik vertelde hem wat ik hier kom doen en ik werd direct heel enthousiast ontvangen en uitgenodigd naar een repetitie- jamsessie van hem. Samen met zijn gitarist franseco proberen ze een experimentele sound te creeren. Hierbij gebruikt hij alles wat geluid kan maken. Niet enkel omdat dit tof klinkt. Maar ook bij gebrek aan muziekinstrumenten. Twee geleende tamtams, een stel zelfgemaakte trommels van emmers en rubber. Een banzinereservoir van een auto en nog een allegaartje van dingen. Uit een flesje en een stuk plastiek had hij ook een trompet gemaakt. Dit Lijkt allemaal wat amateuristisch en zo ziet het er ook uit. Maar mannekes wat een muziek dat daar mee gemaakt werd. Een ingetogen sound waar een kracht vanuit gaat, nie normaal. Ik zat mee kiekevel. Vooral als er bij gezongen word. De stem daar ging zo een kracht vanuit. Ik werd er gewoonweg stil van. En jullie weten dat ik het goed kan uitleggen en niet rap stil ben. Vanaf nu ga ik deze jonge artiest een beetje volgen. wat ook het voordeel heeft dat hij me in contact kan brengen met veel andere locale bekenden. Maar later daar meer over.
"Rock Lubumbashi" het muzikale evenement begint ook zijn vorm te krijgen. Deze week ben ik ook gaan praten met het lokale culturele centrum (le halle de l'etoile) en normaalgezien gaan ze me ook ondersteunen bij mijn evenement. Degene die erbij willen zijn mogen alvast den 8sten december aanduiden in hun agenda. (Ik vraag me af of sinterklaas ook eens langs zal komen?) Ook de contacten met enkele lokale artiesten die meer traditionele muziek spelen zullen een stuk via hen verlopen. Een van die lokale gasten die traditionele instrumenten bespeelt is een zekere Kasala. Deze week heeft hij me kennis laten maken met de ONSHIBI ( klein fluitje) en de LIKEMBE (een vingerpiano). Later gaat hij me ook eens meenemen naar de groep waarmee hij traditionele muziekinstrumenten bespeeld en ook naar de fanfare waarbij hij trompettist is. Hiernaar kijk ik alvast enorm uit want zelf lid zijnde van een harmonie wil ik de lokale fanfare hier ook wel eens leren kennen. Zoals je ziet gaat geen dag voorbij die niet muziekaal getint is.
Naast het muziekale probeer ik nog veel andere zaken op te zoeken. Gisteren, woensdag, ben ik samen met Sarah, Tine en brecht (leraar op de l'ecole belge in lubumbashi), het straatkinderenproject van BAKANJA VILLE gaan bezoeken. we werden er rond een uur of 17u verwacht omdat dan de jongens van de straat naar daar afzakken. Om zich te wassen, te koken en te blijven slapen. Pére Eric, een verantwoordelijk van dit centrum en project heeft ons uitleg gegeven over de werking en de opvolging van de straatkinderen. Twas toch wel efkes slikken af en toe zeker als je die jonge gasten ziet en hun overlevingsvermogen in omstandigheden die niet te omschrijven zijn. Het straatleven hier is echt geen lachertje. Pére Eric kon dit goed illustreren met verhalen uit zijn twaalf jaar ervaring. Het heeft een sterke indruk nagelaten en ik denk dat ik deze ervaring niet snel zal vergeten.
Nogal een verschil met mijn gastgezin. Dat is naar Congolese normen erg luxueus. Ik slaap er wel met de jongste broer op de kamer maar ik heb er alles wat ik nodig heb. Het gezin bestaat uit vader Simon Kabobo, Moeder Fifi, twee zonen Yannick(24) en Guol(21) en twee dochters (17&16) maar die heb ik nog niet gezien want ze zitten op internaat en komen enkel met de vakantie naar huis. In een apart huisje woont ook nog de moeder van Mr. Kabobo maar die trekt nog steeds hare plan. Vandaag was ze bezig met palmnoten te verwerken. Interresant om zien. Het is voor mij soms wel wat moeilijk om vlot contact te hebben want normaal praten ze Swahili en veelal converseren ze zonder nadenken in deze taal. Maar ook mijn frans is niet echt schitterend. Ik versta wel bijna alles maar kan me niet altijd even goed uitdrukken. Gelukkig hebben we handen en voeten gekregen die me enorm helpen bij het uitleggen van dingen. Het enige waarmee ik het wel wat moeilijk heb in mijn gastgezin is hun té grote bezorgdheid. Ze willen dat ik altijd voor 19u thuis ben. Begrijpelijk voor een stuk want na 19u is het hier donker. Maar voor mij is dit soms enorm ambetant want veel koren en muziekkanten repeteren s'avonds en daar ben ik wel graag bij. Zodat zelfs als ik verwittig van later thuis te zijn, met uur en al, steeds telefoon krijg waar ik zit. Ik herken dit vanuit mijne pubertijd. Maar ben dit niet echt meer gewoon nu ik alleen woon in Gent en mijn eigen baas ben. Maar ook hier zullen we onze weg wel in vinden. Ik zal terug de puber moeten worden die onderhandeld over zijn uren. We zien wel hoe dit verloopt. Een voordeel: mijn zakgeld kunnen ze niet intrekken ;-)
En zo gaat alles hier rustig verder op zijn congolees ritme, rustig en we zien wel. Maar mijn agenda geraakt keer op keer maar voller en voller.
Tzal tot een volgende zijn. Groeten aan je buurman

Leve den `bel air`

Aan alle Nazareners wil ik eerst het volgende duidelijk maken. Als ik vanaf nu over den 'Bel Air' spreek dan bedoel ik daarmee de quartier bel air. Een wijk net buiten Lubumbashi. Vrijdag ben ik namelijk verhuisd naar een gastgezin. Ik logeer nu bij een zekere meneer Kabobo. Ik ben er vrijdagavond rond 18u aangekomen en heb er nu al drie nachten verbleven. Enkel de nachten want ik heb een druk weekend achter de rug. Zaterdagmorgen ben ik rond 8u een andere nazarener gaan opzoeken. Een agronoom die hier een zijn thesis maakt aan de unif van Lubumbashi. Jullie kunnen Jonas kennen van de KSA (nog een andere jeugdvereniging ;-) Jonas heeft me op sleeptouw genomen en me een stuk van de unif laten zien. De campus met de peda's en de afdeling der agronomen. Ook de aula heb ik mogen bewonderen. Het enige wat ik kan zeggen is dat je een unif hier niet mag vergelijken met een unif in belgie. Je moet de blog van Jonas, Jan en Justine maar eens bezoeken om er meer over te weten te komen. deze is: http://verstraetejonas.blogspot.com. In de namiddag heb ik op mijn toer deze drie agronomen meegenomen naar le halle de l'etoile. Dit is het lokale culturele centrum van de stad. Hier heb ik mijn eerste hevige concert gezien. De rapper R.J. Kanierra die afkomstig is uit lubumbashi heeft er de pannen van het dak gespeeld. Allez twas wel op de binnenkoer in openlucht. Ik moet zeggen dat het wel veel weghad van een goedkope get ready qua choreografie maar der was enorm veel ambiance. Ondertussen heb ik hier ook contact gelegd met een belgische congolees die ook muziek maakt. Wie weet een idee voor in belgie. Je weet dat ik altijd te vinden ben voor een feestje.

Op zondag was het KIRO tijd. Ik kan het moeilijk laten mijn partner organisatie en de lokale KiRO groepen een bezoek te brengen. Deze week ben ik begonnen in mijn nieuwe paroche te bel air. Rond 8u werden we in de mis verwacht eentje in het swahili. Ik verstond er dus gene jota van maar de gezangen en de ingetogen ambiance maakten enorm veel goed en de twee uren zijn voorbij gevlogen. Enkel het overdadig gebruik van wierrook stoorde mij. Hier is het ook de gewoonte als je voor de eerste maal op de parochie naar de mis gaat dat je voorgesteld word. Ik dacht dat ik na de mis eens bij de pastoor zou langsgaan om eens kennis te maken. Nee, op het einde van de mis werd ik afgeroepen en mocht ik me eens rechtstellen om naar de gehele kerk te zwaaien. Zo verwelkomen ze iemand. Ik stond daar met mijn knalrode kop. Ik weet het nu voor als ik andere KIROgroepen ga bezoeken dat ik me eens ga mogen rechtstellen en zwaaien. Na de mis heb ik de KIRO activiteit bijgewoond. Bij de leeftijdsgroep GEN. dit zijn jongens en meisjes tssn 14 en 16 jaar. Hier doen ze allemaal andere dingen tijdens hun activiteiten maar later daar meer over. In de namiddag heb ik samen met lies een vergadering van de MARAFIKI bijgewoond. De oudleiding. T was enorm interressant om deze bezig te horen. Hun voornaamste bezigheid en taak is om hulp te bieden waar nodig. En als ze hulp bieden doen ze dit uit eigen zak. Iedereen legt geld in de pot en daarmee steunen ze. Dit is een enorm gebaar van solidariteit want wetende dat ze zelf niet enorm veel overschot hebben en zo vlug onvoorwaardelijk anderen steunen daar kan ik nog iets van leren.
Het was rap avond na de vergadering en na de gebruikelijke Simba (hier drinken ze ook graag na een vergadering) ben ik weer huiswaarts gekeerd. Om vandaag vol goede moed een nieuwe werkweek te starten. Hopelijk kan ik binnenkort enkele muzieklessen volgen op de scholen, ah we zien wel t'is hier congolese tijd en geduld is een mooie zaak.

groeten aan iedereen en laat gerust iets van jullie horen.

Leve de darmen.

Gisteren, was een rustige dag. Niet omdat ik niet veel wou doen maar omdat ik de eerste keer geconfronteerd geweest ben met enkele buikkrampen. Het begon ergens in de voormiddag en duurde gelukkig niet te heel lang. Een eerste waarschuwing dat opletten met wat je eet echt wel noodzakelijk is. Gelukkig was het ergste leed gisteren al geleden en heb ik er voorlopig geen last meer van. Maar als ik dan zeg dat we moeten opletten met eten is dit toch niet altijd even makkelijk als gedacht. Gisterenavond kwam ik rond 17u terug aan op Chem Chem (= de naam van de boerderij van de pater bij wie ik nu logeer) De jongens die daar opgevangen worden, allemaal tssn de 16 en 18 jaar, waren net aan het voetballen. Het moment dat ik wil meedoen shot er enen hun bal kapot. Dan speelde ik maar voor reddende engel en heb mijn bal bovengehaald. We hebben een uurtje geshot. Daarna was het etenstijd. Normaal eet ikdan altijd met pater Louis mee. Maar nu werd ik uitgenodigd door de gasten om mee te gaan met hun. Eerst de handen wassen in dezelfde emmer. Ze zitten per zes of acht aan tafel en eten allemaal uit de zelfde kom. Gisteren avond was het net zoals op andere dagen: Bukari. Een puree-achtig iets gemaakt van maismeel en een beetje maniokmeel. Om dit wat vlotter naar binnen te laten schuiven was er een saus/pap van bonen bij en er was ook nog een klein potje met een pikant goedje op tafel. Er was geen luxe maar ik mocht mee met hun eten en de sfeer aan tafel zat er goed in. Op zo'n momenten denk je niet meer aan je darmen die wat raar deden in de loop van de dag. Ik was zo ondersteboven van hun manier van leven en samenzijn. Dat ik hun uitnodiging graag aanvaard heb. En als de darmen straks weer sputteren dat zijn dat zorgen voor straks.

De eerste zondvloed

Gisteren, woensdagavond is er een eerste zondvloed over mee heen gekomen. De eerste tropische regenbui, een voorbode van het regenseizoen. Het was omstreeks 16u in de namiddag. de wind was reeds een tijdje met het stof uit de straten aan het spelen toen de eerste druppels de uitgedroogde grond bereikten. Het duurde niet lang of deze werden gevolgd door donder en bliksem. Mooi om naar te kijken, dat wel, maar veel Congolezen zijn toch nog altijd op hun ongemak bij bliksem. De regen was zelfs vergezeld van hagelstenen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Het duurde niet lang vooraleer de straten kleine modderpoelen werden. Deze morgen kon ik een goed beeld krijgen van wat de opener van het regenseizoen is. Ik weet een ding, Dat belooft hier nog wat te worden eenmaal de regenbuien elkaar frequenter beginnen op te volgen. gelukkig heb ik mijn regenbotten meegebracht, Ze verklaarden me zot maar ik denk dat ze goed van pas zullen komen.

Wat ik de voorbije dagen zoal uitgespookt heb is een beetje divers. Ik heb ondertussen contact gelegd met iemand die op het Cultureel centrum van Lubumbashi werkt. Le Halle de L'etoile. Dar gaan er regelmatig optredens door en kan ik in contact komen met lokale muziekanten van allerlei slag. Klassiek tot modern. Ook ben ik de straten gaan afschuimen naar muziek en Cd winkels. Deze zijn zo goed als niet te vinden. Alle Cd's en DVD's worden hier in kleine standjes langs de kant van de weg aangeboden. Bij de ene al wat mooier dan de andere maar meestal is alles wat er te vinden is gekopieerd materiaal. De originele zijn te duur. Ik heb ook enkele Cd's aangekocht maar moet deze nog eens grondig beluisteren.

Morgen is er een optreden van een lokale Lubumbashi-se rapper. Hij blijkt zeer populair te zijn bij de jongeren hier. Ik ga proberen eens langs te gaan en te kijken wat de lokale Rappers heir te bieden hebben. Het beloofd wat te worden. Ik kijk er alvast naar uit.

Velen onder jullie kijken waarschijnlijk ook al vol verwachtingen uit naar de eerste foto's van lubumbashi. Wel deze zijn reeds getrokken maar wegens de trage internetverbindingen en de lange upload tijden zullen deze niet vaak verschijnen. Ook het trekken van foto's is hier niet altijd even gemakkelijk. Veelal laat ik me vergezellen of geef ik mijn topestel aan een congolese vriend. Als ik dit niet doe dan word ik vlug aangesproken en gevraagd wat ik hier mee wil. Wat niet altijd even plezante situaties zijn.

Maar terwijl deze tweede week op zijn einde loopt en ik begin uit te kijken naar het muzikale weekend in Lubumbashi kunnen jullie daar in belgie uitkijken naar een eerste rock rally van Popallure of naar een repetitie met Bert Appermont. Ik zou zeggen amuseer jullie daar, Ik zal hier hetzelfde doen, groeten en tot een volgende.

Eerste week reeds voorbij

de tijd vliegt snel gebruik hem wel. Een gezegde dat iedereen reeds gehoord heeft. Wel dat gevoel heb ik hier. Mijn eerste week is voorbijgevlogen. Een dag lijkt hier ook veel korter. Om 18u s`avonds is het dan ook al bijna donker en heb je niet veel mogenlijkheden meer om iets te doen. Als je wat geluk hebt en er elektriciteit dan kan ik nog wat lezen en werken anders is het gedaan met de leute en vroeg bedtijd. Maar dit word gecompenseerd met dagen die om 6u smorgens beginnen.
Gisteren was ik uitgenodigd op de opening van het KIRO werkjaar. Zo heb ik ook mijn eerste congolese mis bijgewoond. die duurde een uur en drie kwartier maar er zit toch wat meer beweging en ambiance in dan bij ons. Ik stel voor dat ze de belgische pastoors hier een les laten volgen im plaats van de congolese pastoor naar ons te sturen. tzou in ieder geval vonken geven.
Zaterdag heb ik samen met Sarah en Lies, de twee ander belgische vrijwilligers/stagairs, hier een Factor 4 gehouden. een interactief stellingenspel waarbij met gaat discusieren over solidariteit. Dit was een toffe ervaring om met congolese jomgeren in dialoog te gaan. Binnenkort vind je er alles over terug op www.factor4.be
Deze week ga ik nog verder op zoek gaan naar muzikale contactpersonen en hopelijk enkele personen reeds intervieuwen of naar een optreden gaan. er is hier veel te beleven maar je moet het weten te vinden.
allez tot de volgende.

Geef er een lap op!!

Met deze leuze ga ik er hier tegenaan. Er zoveel dat ik kan doen en wil doen. Maar beginnen doen we met contacten leggen. En daar zal ik wat extra vaart in moeten steken. Dat het tempo hier wat trager ligt, wel dat cliche kan ik nu reeds een stuk bevestigen. Maar het valt allemaal nog beter mee dan de doemdenkscenario's waarvoor iedereen me waarschuwde. De voorbije dagen heb ik reeds ondervonden dat geduld een mooie zaak is. En die mooie zaak kennen we bij ons in België niet echt. Maar allez alles valt hier echt goed mee.
Zo weet ik ondertussen al enkele belangrijke woorden uit het swahili te verstaan. Ik weet ondertussen al als ik ergens het woord Muzungu hoor dat dat blanke wil zeggen en dat de kans groot is dat het over mij gaat. Ook enkele lokale gerechten zoals Bukari (maismeelgeheel dat goed lijkt op puree qua uiterlijk) en thompson (vis) heb ik reeds geproefd. Ook de begroetingen en antwoorden daarop probeer ik onder de knie te krijgen.
Wat ook al lukt is een zicht te krijgen op het openbaar vervoer. Hier neemt men de taxi of de taxibus. De taxi kennen we bij ons in België ook. De taxibus daarentegen is een klein camionetje waar ze gemakkelijk 16 man in proppen en vaste trajecten mee afleggen. Dit is telkens een heel avontuur. Vooral omdat het lekker drummen is om erin te geraken. Gelukkig vinden ze het de max om een Muzungu mee te nemen en geraak ik zonder veel duw en trekwerk aan boord. Tzullen mijn charmes zijn zeker ;-)
Vandaag heb ik mijn eerste grote vergazdering gehad met Cesar, de voorzitter van de Kiro over mijn project en mijn programma. Ik denk dat omwille de samenwerking met de KIRO mijn project relatief makkelijk vooruit kan gaan. Ze hebben mij hier echt wel goed ontvangen en willen sterk meewerken. Nu zien hoe dit evolueert. En reken maar dat ik jullie hierover op de hoogte zal houden.
Nog een kleine tip. Ga nooit voetballen met je sandalen aan, je hebt binnen de kortste keren een verstuikte dikke teen. Maar ook dit overleef ik.
De groeten en tot de volgende

rock Lubumbashi is van start gegaan.

Dag iedereen, Ik ben nu reeds een viertal dagen in Lubumbashi. En ik kan me hier redelijk vlot aanpassen. De eerste dag was wel enorm lastig. Ik ben maandag om 5u opgestaan, heb een hele dag gereisd en gevlogen en ben uiteindelijk dinsdagmorgen rond 3u in bed gekropen. Nu logeer ik bij een belgische pater op een boerderij waar straatjongeren opgevangen worden en en stiel aangeleerd word. Dit ligt redelijk ver buiten Lubumbashi zelf. Begin volgende week zal ik verhuizen naar Quartier "Bel air" een buitenwijk van Lubumbashi. Hierdoor zal ik zelfstandiger kunnen werken. Nu ben ik nog altijd van iemand afhankelijk om naar het stad te geraken.
Mijn rock Lubumbashiproject heeft als partnerorganisatie de KIRO (chiro) Hierdoor ben ik reeds het nieuwe secretariaat(ze zijn net van lokatie verhuisd) gaan bezoeken en overal word ik enorm goed ontvangen. Ik ben wel de Muzungu en dat is swahili voor blanke. Overal waar ik kom heb ik veel bekijks want er lopen hier niet zoveel blanken rond. Maar ik ben wel niet de enige er zijn hier nog twee blanke meisjes die stage lopen binnen de KIRO. En er is momenteel ook een derde maar die is hier maar tijdelijk op bezoek. Zo komt het dus dat ik regelmatig met meerdere dames op stap ben. Sarah is hier reeds enkele maanden en een betere gids kan ik me niet voorstellen. Ze heeft me direct op sleeptouw genomen en nu reeds enkele dagen later doe ik al veel alleen. Ik neem de taxibus (later meer hierover) of ga in de stad op zoek naar dingen.
Mijn project moet nog echt van start gaan maar er zijn wel al enkele kleine nevendingen die een mooie aanvulling zijn. Zo gaan we een CD opnemen met de bekende KIRO liedjes van hier. En dat ze kunnen zingen dat hoef ik niet te zeggen. 'T zal een bestseller worden volgens mij.
Waar ik nog wat moet aan wennen zijn de warme namiddagen, smorgens en savond is het goed te doen maar tssn 11uen 16u is het hier toch wel warm. Maar als ik dan bedenk dat ik dit jaar toch nog wat zomer mag beleven (in belgië ist gene vetten geweest) dan hoor je mij niet klagen. Veel drinken is dus de boodschap en de pinten (Simba genaamd) zijn hier 73cl en ze kosten bijna niets. Leve Lubumbashi dus. Allez tot een volgende ik moet nu iets aan mijn uitdroging doen ;-)groeten ward