Geef er een lap op!!

Met deze leuze ga ik er hier tegenaan. Er zoveel dat ik kan doen en wil doen. Maar beginnen doen we met contacten leggen. En daar zal ik wat extra vaart in moeten steken. Dat het tempo hier wat trager ligt, wel dat cliche kan ik nu reeds een stuk bevestigen. Maar het valt allemaal nog beter mee dan de doemdenkscenario's waarvoor iedereen me waarschuwde. De voorbije dagen heb ik reeds ondervonden dat geduld een mooie zaak is. En die mooie zaak kennen we bij ons in België niet echt. Maar allez alles valt hier echt goed mee.
Zo weet ik ondertussen al enkele belangrijke woorden uit het swahili te verstaan. Ik weet ondertussen al als ik ergens het woord Muzungu hoor dat dat blanke wil zeggen en dat de kans groot is dat het over mij gaat. Ook enkele lokale gerechten zoals Bukari (maismeelgeheel dat goed lijkt op puree qua uiterlijk) en thompson (vis) heb ik reeds geproefd. Ook de begroetingen en antwoorden daarop probeer ik onder de knie te krijgen.
Wat ook al lukt is een zicht te krijgen op het openbaar vervoer. Hier neemt men de taxi of de taxibus. De taxi kennen we bij ons in België ook. De taxibus daarentegen is een klein camionetje waar ze gemakkelijk 16 man in proppen en vaste trajecten mee afleggen. Dit is telkens een heel avontuur. Vooral omdat het lekker drummen is om erin te geraken. Gelukkig vinden ze het de max om een Muzungu mee te nemen en geraak ik zonder veel duw en trekwerk aan boord. Tzullen mijn charmes zijn zeker ;-)
Vandaag heb ik mijn eerste grote vergazdering gehad met Cesar, de voorzitter van de Kiro over mijn project en mijn programma. Ik denk dat omwille de samenwerking met de KIRO mijn project relatief makkelijk vooruit kan gaan. Ze hebben mij hier echt wel goed ontvangen en willen sterk meewerken. Nu zien hoe dit evolueert. En reken maar dat ik jullie hierover op de hoogte zal houden.
Nog een kleine tip. Ga nooit voetballen met je sandalen aan, je hebt binnen de kortste keren een verstuikte dikke teen. Maar ook dit overleef ik.
De groeten en tot de volgende