Het begint hier lekker te rocken

Week na week, dag na dag word alles hier wat meer muzikaler voor mij. Mijn project krijgt stilaan vorm. Het moeilijke zoeken naar contacten begint stilaan vlotter te verlopen. Deze week ben ik in contact gekomen met een jonge muzikale artiest die "John Livingstone Papa afrika" noemt. Dit is en reggae artiest die vooral de Bob Marley's als voorbeeld heeft. Ik vertelde hem wat ik hier kom doen en ik werd direct heel enthousiast ontvangen en uitgenodigd naar een repetitie- jamsessie van hem. Samen met zijn gitarist franseco proberen ze een experimentele sound te creeren. Hierbij gebruikt hij alles wat geluid kan maken. Niet enkel omdat dit tof klinkt. Maar ook bij gebrek aan muziekinstrumenten. Twee geleende tamtams, een stel zelfgemaakte trommels van emmers en rubber. Een banzinereservoir van een auto en nog een allegaartje van dingen. Uit een flesje en een stuk plastiek had hij ook een trompet gemaakt. Dit Lijkt allemaal wat amateuristisch en zo ziet het er ook uit. Maar mannekes wat een muziek dat daar mee gemaakt werd. Een ingetogen sound waar een kracht vanuit gaat, nie normaal. Ik zat mee kiekevel. Vooral als er bij gezongen word. De stem daar ging zo een kracht vanuit. Ik werd er gewoonweg stil van. En jullie weten dat ik het goed kan uitleggen en niet rap stil ben. Vanaf nu ga ik deze jonge artiest een beetje volgen. wat ook het voordeel heeft dat hij me in contact kan brengen met veel andere locale bekenden. Maar later daar meer over.
"Rock Lubumbashi" het muzikale evenement begint ook zijn vorm te krijgen. Deze week ben ik ook gaan praten met het lokale culturele centrum (le halle de l'etoile) en normaalgezien gaan ze me ook ondersteunen bij mijn evenement. Degene die erbij willen zijn mogen alvast den 8sten december aanduiden in hun agenda. (Ik vraag me af of sinterklaas ook eens langs zal komen?) Ook de contacten met enkele lokale artiesten die meer traditionele muziek spelen zullen een stuk via hen verlopen. Een van die lokale gasten die traditionele instrumenten bespeelt is een zekere Kasala. Deze week heeft hij me kennis laten maken met de ONSHIBI ( klein fluitje) en de LIKEMBE (een vingerpiano). Later gaat hij me ook eens meenemen naar de groep waarmee hij traditionele muziekinstrumenten bespeeld en ook naar de fanfare waarbij hij trompettist is. Hiernaar kijk ik alvast enorm uit want zelf lid zijnde van een harmonie wil ik de lokale fanfare hier ook wel eens leren kennen. Zoals je ziet gaat geen dag voorbij die niet muziekaal getint is.
Naast het muziekale probeer ik nog veel andere zaken op te zoeken. Gisteren, woensdag, ben ik samen met Sarah, Tine en brecht (leraar op de l'ecole belge in lubumbashi), het straatkinderenproject van BAKANJA VILLE gaan bezoeken. we werden er rond een uur of 17u verwacht omdat dan de jongens van de straat naar daar afzakken. Om zich te wassen, te koken en te blijven slapen. Pére Eric, een verantwoordelijk van dit centrum en project heeft ons uitleg gegeven over de werking en de opvolging van de straatkinderen. Twas toch wel efkes slikken af en toe zeker als je die jonge gasten ziet en hun overlevingsvermogen in omstandigheden die niet te omschrijven zijn. Het straatleven hier is echt geen lachertje. Pére Eric kon dit goed illustreren met verhalen uit zijn twaalf jaar ervaring. Het heeft een sterke indruk nagelaten en ik denk dat ik deze ervaring niet snel zal vergeten.
Nogal een verschil met mijn gastgezin. Dat is naar Congolese normen erg luxueus. Ik slaap er wel met de jongste broer op de kamer maar ik heb er alles wat ik nodig heb. Het gezin bestaat uit vader Simon Kabobo, Moeder Fifi, twee zonen Yannick(24) en Guol(21) en twee dochters (17&16) maar die heb ik nog niet gezien want ze zitten op internaat en komen enkel met de vakantie naar huis. In een apart huisje woont ook nog de moeder van Mr. Kabobo maar die trekt nog steeds hare plan. Vandaag was ze bezig met palmnoten te verwerken. Interresant om zien. Het is voor mij soms wel wat moeilijk om vlot contact te hebben want normaal praten ze Swahili en veelal converseren ze zonder nadenken in deze taal. Maar ook mijn frans is niet echt schitterend. Ik versta wel bijna alles maar kan me niet altijd even goed uitdrukken. Gelukkig hebben we handen en voeten gekregen die me enorm helpen bij het uitleggen van dingen. Het enige waarmee ik het wel wat moeilijk heb in mijn gastgezin is hun té grote bezorgdheid. Ze willen dat ik altijd voor 19u thuis ben. Begrijpelijk voor een stuk want na 19u is het hier donker. Maar voor mij is dit soms enorm ambetant want veel koren en muziekkanten repeteren s'avonds en daar ben ik wel graag bij. Zodat zelfs als ik verwittig van later thuis te zijn, met uur en al, steeds telefoon krijg waar ik zit. Ik herken dit vanuit mijne pubertijd. Maar ben dit niet echt meer gewoon nu ik alleen woon in Gent en mijn eigen baas ben. Maar ook hier zullen we onze weg wel in vinden. Ik zal terug de puber moeten worden die onderhandeld over zijn uren. We zien wel hoe dit verloopt. Een voordeel: mijn zakgeld kunnen ze niet intrekken ;-)
En zo gaat alles hier rustig verder op zijn congolees ritme, rustig en we zien wel. Maar mijn agenda geraakt keer op keer maar voller en voller.
Tzal tot een volgende zijn. Groeten aan je buurman