Leve de darmen.

Gisteren, was een rustige dag. Niet omdat ik niet veel wou doen maar omdat ik de eerste keer geconfronteerd geweest ben met enkele buikkrampen. Het begon ergens in de voormiddag en duurde gelukkig niet te heel lang. Een eerste waarschuwing dat opletten met wat je eet echt wel noodzakelijk is. Gelukkig was het ergste leed gisteren al geleden en heb ik er voorlopig geen last meer van. Maar als ik dan zeg dat we moeten opletten met eten is dit toch niet altijd even makkelijk als gedacht. Gisterenavond kwam ik rond 17u terug aan op Chem Chem (= de naam van de boerderij van de pater bij wie ik nu logeer) De jongens die daar opgevangen worden, allemaal tssn de 16 en 18 jaar, waren net aan het voetballen. Het moment dat ik wil meedoen shot er enen hun bal kapot. Dan speelde ik maar voor reddende engel en heb mijn bal bovengehaald. We hebben een uurtje geshot. Daarna was het etenstijd. Normaal eet ikdan altijd met pater Louis mee. Maar nu werd ik uitgenodigd door de gasten om mee te gaan met hun. Eerst de handen wassen in dezelfde emmer. Ze zitten per zes of acht aan tafel en eten allemaal uit de zelfde kom. Gisteren avond was het net zoals op andere dagen: Bukari. Een puree-achtig iets gemaakt van maismeel en een beetje maniokmeel. Om dit wat vlotter naar binnen te laten schuiven was er een saus/pap van bonen bij en er was ook nog een klein potje met een pikant goedje op tafel. Er was geen luxe maar ik mocht mee met hun eten en de sfeer aan tafel zat er goed in. Op zo'n momenten denk je niet meer aan je darmen die wat raar deden in de loop van de dag. Ik was zo ondersteboven van hun manier van leven en samenzijn. Dat ik hun uitnodiging graag aanvaard heb. En als de darmen straks weer sputteren dat zijn dat zorgen voor straks.