Het is eindelijk zover. Rock lubumbashi is met zijn promo campagne van start gegaan. Zie hier de affiche, de voorbode van een muziekaal evenement dat ze hier (hopelijk) niet te rap vergeten.
vrijdag 30 november 2007
Foto's brahim
Nu zijn er ook foto's van het bezoekje van brahim aan de straatkinderen van Bakanja terug te vinden op mijn fotoblog. Neem gerust een kijkje en tot de volgende.
maandag 26 november 2007
Brahiiiiiim.
Vorige keer ben ik geëindigd ergens den 20-sten november. Op deze dag zou er veel uit de bus komen voor de organisatie van mijn muziekaal evenement. Maar zoals altijd zou de Kongolese realiteit mijn geduld goed op de proef stellen.
Op twintig november ben ik mijn dag begonnen met een bezoek aan Brasimba; de grote directeur zou vandaag terug zijn uit Zuid-Afrika en alleen hij kon mij helpen. Want al de anderen durven blijkbaar geen beslissingen nemen zonder hem. Met mijn mooiste hemd en voor de uitzondering eens in lange broek ben ik een rendez-vous gaan vragen met de grote baas. Helaas heb ik hem niet te zen gekregen en ben ik direct doorgestuurd naar de verantwoordelijke marketing. Deze keer kon hij wel helpen want de grote baas had me doorgestuurd. Daar heb ik hem mijn project uit de doeken gedaan en heb ik de vraag tot sponsoring gesteld. Dit samen met de dringendheid en tijdsdruk. Hij heeft me dan beloofd van morgen een antwoord te geven en ik mocht hem dan ook eens op bellen in de loop van de dag.
Daarna richting celtel, deze gsm operator had me reeds veel beloofd maar heeft het definitieve antwoord steeds maar uitgesteld. Daar aangekomen werd ik vriendelijk ontvangen en werd me meegedeeld dat de beslissing me in de loop van de dag telefonisch zou worden meegedeeld. Vrijdag was me nochtans verteld dat ik tegen vandaag zekerheid zou krijgen. Ik dus geduldig wachten op een telefoontje.
Gelukkig had ik vandaag ook andere zaken te regelen. Ik doe hier een muziekaal project en telkens als er ergens muziek te vonden is ben ik er als de kippen bij. Desnoods nodig ik mijzelf gewoon een beetje uit. Zo ben ik vorige week te weten gekomen dat deze nacht een zekere Brahim, Belgische idool ster, geland was in Lubumbashi om er een week te verblijven. En dit in het kader van de Damiaan actie. Daar suisden mijn oren wel even van. Zou het niet geweldig zijn om deze Belgische hip-hop ster eens in contact te brengen met de lokale helden. Die dinsag avond was er een ontmoeting met de deligatie en père eric, de verantwoordelijke voor het straatkinderenproject hier in Lubumbashi, père eric. Maar omdat het schema te druk was ben ik er dinsdagavond niet bij geraakt. Maar donderdag kwamen ze met de gehele crew opnames maken bij de straatkinderen van bakanja centre. Meer uitleg over de straatkinderen en de projecten geef ik wel een volgende keer. En donderdag mocht ik de opnames meemaken. Zou een ideale gelegenheid zijn is het niet.
Diezelfde dinsdag avond zat ik nog altijd op een telefoontje van celtel te wachten, en dit ging ik nog de gehele avond doen. Maar zoiets weet je niet op voorhand. Ik ben dan maar de verjaardag van een marafiki vriend gaan vieren. Samen met Lies en Ado hebben wij er een toffe avond van gemaakt.
Woensdag. 21 november.
Opstaan met het gevoel alles of niets vandaag. Het telefoontje van brasimba en eventueel van celtel. Om te relaxen heb ik maar eerst even mijnen was gedaan. Dat was ook nog eens nodig. Met emmers water en een pakje omo waspoeder de gedachten verzetten, het is eens iets anders. Rond 10u heb ik dan naar celtel gebeld met de vraag wat nu het antwoord is; want gisteren heeft mij niemand meer gebeld. Een redelijk geënerveerde stem antwoordde dat ik geduld moest hebben dat het antwoord vrijdag zou gegeven worden. Heb ik dan reeds 4weken geduld, ach ja enkele daagjes kunnen er wel bij.
Brasimba dan maar. Daar nam direct de juiste persoon op, maar deze zat net in vergadering met de grote baas en vroeg me in de namiddag terug te bellen. Geduldig zijn en rustig blijven. Dat is de boodschap. Heb ik dan maar een beetje vanalles en niets gedaan om niet te hoeven af te tellen tot de namiddag. Dit keer kreeg ik weer direct de juiste persoon aan de lijn. En het antwoord was positief. Er zou gesponsord worden en morgen mocht ik langsgaan om de details, het hoe en wat te bespreken. Als je nog nooit iemand een gat in de lucht zien springen hebt dan heb je een mooi gat gemist. Er stond een mooie smile op mijn gezicht en deze is er de gehele dag op blijven staan; veel heb ik niet meer uitgestoken maar ik ben wel rustig gaan slapen.
De dagen gaan rap voorbij en voor je het weet is het donderdag.
De dag begon met mijn rendez-vous bij Brasimba, Nieuwsgierig naar wat de sponsering allemaal zou inhouden. Ik werd enorm vriendelijk ontvangen en heb alles en zelfs meer gekregen dan ik gevraagd heb. Mijn reclamespot voor het evenement zal door hen ook op een ander TV-station getoond worden. Ze gaan sponsoring voeren onder de naam van hun limonadeproducten D’jino en komen met promo materiaal en goedkope dingen naar het evenement. Ook de financiele ondersteuning is netjes in orde. Op een goed half uurtje was alles in kannen en kruiken.
Vandaar rap de taxi in richting ecole belge. Want er was een muzikale knutselles gepland met de 5des. Iets in dezelfde aard als die van de zesdes, maar lichtjes aangepast omdat de tijdsdruk an 50minuten bij een knutselactiviteit redelijk groot is. Maar uiteindelijk was ook dit een schot in de roos en zijn er weer dertig kinderen die het huis onveilig maken met hun Kazou geluiden.
Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen. Omstreeks 15u waren we present op Bakanja-ville en samen met de straatkinderen hebben we vol ongeduld op Brahim gewacht. Het was niet de eerste keer dat ik in dit centrum kwam maar wel de eerste keer dat ik echt in contact kwam met de straatkinderen en er ook veel mee gepraat heb. Toen de filmploeg en de journalisten toekwamen heb ik we het allemaal een beetje van op een afstand gevolgd. Mij direct opdringen als ik me reeds zelf uitgenodigd heb. Het is niet mijn favoriete bezigheid. Ik zou Brahim nog wel te spreken krijgen. En dat is me ook gelukt. Ik heb hem dan ook ingelicht over mijn muzikaal project en over het feit dat er dit weekend een hip hop evenement plaatsvond. Dat klonk als muziek in zijn oren en hij ging proberen een gaatje in zijn druk programma te vinden om eens langs te komen en wie weet nog iets meer.
Word je nieuwsgierig? Wel wacht dan tot de volgende en ik vertel er je alles over.
Nieuwe foto’s zijn ook binnenkort te verwachten.
Op twintig november ben ik mijn dag begonnen met een bezoek aan Brasimba; de grote directeur zou vandaag terug zijn uit Zuid-Afrika en alleen hij kon mij helpen. Want al de anderen durven blijkbaar geen beslissingen nemen zonder hem. Met mijn mooiste hemd en voor de uitzondering eens in lange broek ben ik een rendez-vous gaan vragen met de grote baas. Helaas heb ik hem niet te zen gekregen en ben ik direct doorgestuurd naar de verantwoordelijke marketing. Deze keer kon hij wel helpen want de grote baas had me doorgestuurd. Daar heb ik hem mijn project uit de doeken gedaan en heb ik de vraag tot sponsoring gesteld. Dit samen met de dringendheid en tijdsdruk. Hij heeft me dan beloofd van morgen een antwoord te geven en ik mocht hem dan ook eens op bellen in de loop van de dag.
Daarna richting celtel, deze gsm operator had me reeds veel beloofd maar heeft het definitieve antwoord steeds maar uitgesteld. Daar aangekomen werd ik vriendelijk ontvangen en werd me meegedeeld dat de beslissing me in de loop van de dag telefonisch zou worden meegedeeld. Vrijdag was me nochtans verteld dat ik tegen vandaag zekerheid zou krijgen. Ik dus geduldig wachten op een telefoontje.
Gelukkig had ik vandaag ook andere zaken te regelen. Ik doe hier een muziekaal project en telkens als er ergens muziek te vonden is ben ik er als de kippen bij. Desnoods nodig ik mijzelf gewoon een beetje uit. Zo ben ik vorige week te weten gekomen dat deze nacht een zekere Brahim, Belgische idool ster, geland was in Lubumbashi om er een week te verblijven. En dit in het kader van de Damiaan actie. Daar suisden mijn oren wel even van. Zou het niet geweldig zijn om deze Belgische hip-hop ster eens in contact te brengen met de lokale helden. Die dinsag avond was er een ontmoeting met de deligatie en père eric, de verantwoordelijke voor het straatkinderenproject hier in Lubumbashi, père eric. Maar omdat het schema te druk was ben ik er dinsdagavond niet bij geraakt. Maar donderdag kwamen ze met de gehele crew opnames maken bij de straatkinderen van bakanja centre. Meer uitleg over de straatkinderen en de projecten geef ik wel een volgende keer. En donderdag mocht ik de opnames meemaken. Zou een ideale gelegenheid zijn is het niet.
Diezelfde dinsdag avond zat ik nog altijd op een telefoontje van celtel te wachten, en dit ging ik nog de gehele avond doen. Maar zoiets weet je niet op voorhand. Ik ben dan maar de verjaardag van een marafiki vriend gaan vieren. Samen met Lies en Ado hebben wij er een toffe avond van gemaakt.
Woensdag. 21 november.
Opstaan met het gevoel alles of niets vandaag. Het telefoontje van brasimba en eventueel van celtel. Om te relaxen heb ik maar eerst even mijnen was gedaan. Dat was ook nog eens nodig. Met emmers water en een pakje omo waspoeder de gedachten verzetten, het is eens iets anders. Rond 10u heb ik dan naar celtel gebeld met de vraag wat nu het antwoord is; want gisteren heeft mij niemand meer gebeld. Een redelijk geënerveerde stem antwoordde dat ik geduld moest hebben dat het antwoord vrijdag zou gegeven worden. Heb ik dan reeds 4weken geduld, ach ja enkele daagjes kunnen er wel bij.
Brasimba dan maar. Daar nam direct de juiste persoon op, maar deze zat net in vergadering met de grote baas en vroeg me in de namiddag terug te bellen. Geduldig zijn en rustig blijven. Dat is de boodschap. Heb ik dan maar een beetje vanalles en niets gedaan om niet te hoeven af te tellen tot de namiddag. Dit keer kreeg ik weer direct de juiste persoon aan de lijn. En het antwoord was positief. Er zou gesponsord worden en morgen mocht ik langsgaan om de details, het hoe en wat te bespreken. Als je nog nooit iemand een gat in de lucht zien springen hebt dan heb je een mooi gat gemist. Er stond een mooie smile op mijn gezicht en deze is er de gehele dag op blijven staan; veel heb ik niet meer uitgestoken maar ik ben wel rustig gaan slapen.
De dagen gaan rap voorbij en voor je het weet is het donderdag.
De dag begon met mijn rendez-vous bij Brasimba, Nieuwsgierig naar wat de sponsering allemaal zou inhouden. Ik werd enorm vriendelijk ontvangen en heb alles en zelfs meer gekregen dan ik gevraagd heb. Mijn reclamespot voor het evenement zal door hen ook op een ander TV-station getoond worden. Ze gaan sponsoring voeren onder de naam van hun limonadeproducten D’jino en komen met promo materiaal en goedkope dingen naar het evenement. Ook de financiele ondersteuning is netjes in orde. Op een goed half uurtje was alles in kannen en kruiken.
Vandaar rap de taxi in richting ecole belge. Want er was een muzikale knutselles gepland met de 5des. Iets in dezelfde aard als die van de zesdes, maar lichtjes aangepast omdat de tijdsdruk an 50minuten bij een knutselactiviteit redelijk groot is. Maar uiteindelijk was ook dit een schot in de roos en zijn er weer dertig kinderen die het huis onveilig maken met hun Kazou geluiden.
Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen. Omstreeks 15u waren we present op Bakanja-ville en samen met de straatkinderen hebben we vol ongeduld op Brahim gewacht. Het was niet de eerste keer dat ik in dit centrum kwam maar wel de eerste keer dat ik echt in contact kwam met de straatkinderen en er ook veel mee gepraat heb. Toen de filmploeg en de journalisten toekwamen heb ik we het allemaal een beetje van op een afstand gevolgd. Mij direct opdringen als ik me reeds zelf uitgenodigd heb. Het is niet mijn favoriete bezigheid. Ik zou Brahim nog wel te spreken krijgen. En dat is me ook gelukt. Ik heb hem dan ook ingelicht over mijn muzikaal project en over het feit dat er dit weekend een hip hop evenement plaatsvond. Dat klonk als muziek in zijn oren en hij ging proberen een gaatje in zijn druk programma te vinden om eens langs te komen en wie weet nog iets meer.
Word je nieuwsgierig? Wel wacht dan tot de volgende en ik vertel er je alles over.
Nieuwe foto’s zijn ook binnenkort te verwachten.
donderdag 22 november 2007
Een kleine update
Hallootjes aan al degenen die ergens anders vertoeven dan mijzelf. Hier in Lubumbashi is alles zoals steeds redelijk in orde. Maar druk, druk, druk. Of denk ik dat alleen maar? Toch wil ik jullie graag op de hoogte houden van alles wat er al gebeurd is sinds den 9den november.
Vrijdag 9 november:
Als ik het me goed herinner was dit een vrijdag. Vandaag had ik een audiëntie met de consul van België hier te Lubumbashi. Waarom hoor ik jullie denken, wel heel simpel. In de vele interviews en gesprekken die ik de voorbije dagen gevoerd heb is me meermalen door Kongolese muziekkanten gezegd dat de Belgische consul actie wil ondernemen om het muziek- en kunstonderwijs hier te stimuleren. Daar wil ik dan weer het fijne van weten, dus ben ik naar de consul getrokken om meer uitleg. Het geen ik gehoord bleek waar te zijn, maar het waren de woorden van de vorige consul. En het werkbudget van de huidige consul staat de ondersteuning niet meer toe. We hebben nog een half uurtje over mijn project en Lubumbashi zitten praten en ik moet zeggen dat het aangenaam was. Ik was aangenaam verrast door zijn spontaniteit en ook zijn interesse in een project als het mijne.
In de namiddag naar mijn vaste stek getrokken: de Halle de l’etoile. Daar ben ik Rosemarie tegen het lijf gelopen en een toffe babbel mee gehad. Rosemarie is een Duitse dame die reeds gepensioneerd is. Maar nog een doctoraat schrijft over Jean Bosco maakt. Een reeds overleden traditionele Kongolese muziekkant. Ik had de gelegenheid om met haar te praten omdat mijn afspraak weeral eens te laat kwam opdagen. Ik moed zeggen een kranige dame die Rosemarie, veel te braaf soms. Wat resulteert in Kongolezen die al eens teveel geld durven vragen. Maar enfin een uurke en retard kwam dan toch mijne muziekkant opdagen en zijn we samen naar de fanfare van de Gecamines getrokken. Fanfare is mooi gezegd want de instrumenten zijn de naam instrument niet echt meer waardig. Maar omdat er gebrek is aan beter materiaal, repareren ze de oude instrumenten keer op keer en produceren ze er een hels samenhangend geluid mee. Het Moto “ alles moet luid eruit” is ze op het lijf geschreven. Ik had graag wat foto’s willen nemen maar daarvoor hadden ze een geldverslindend bureausysteem uitgevonden waar ik zogezegd overal de toestemming moet vragen (lees betalen) om foto’s te nemen. Ik doe dit niet, 'k neem volgende keer gewoon een Kiro mee en laat die de foto’s maken. Zo krijg ik geen problemen.
S’avonds hadden we zoals vorige week en mitchopo gepland. Maar wegens een donderbui is die afgelast. Gelukkig kwam er een telefoontje van Brecht, leraar aan de ecole belge over een concert ergens die avond. Wel enkel op uitnodiging, maar ze gingen wel iets regelen voor mij. Zo ben ik onverwacht terechtgekomen op een concert van Papa Wemba. Dat is een van de toonaangevende Kongolese muziekkanten. En hoe kan het ook anders, ik sta op de foto’s met (voor de Kongolezen) deze halfgod. Wat ook mooi meegenomen was dat alle drankjes en hapjes gratis waren. 'T was me wel een feestje daar met de beau monde uit Lubumbashi. Ge moet alles nen keer meegemaakt hebben.
Zaterdag10 november.
Vandaag heb ik mwangaza bezocht de Lokale TV zender die enorm veel bekeken word. En als alles goed gaat gaan deze mensen een inforreke doen om mijn project te steunen en gratis publiciteit leveren voor mijn evenement dat ik aan het samensteken ben. Anders is er deze dag niet zo schitterend veel gebeurd. Ik ben vroeg in de middag huiswaarts gekeerd. Diezelfde avond heb ik Yannick, de oudste zoon uit mijn gastgezin, meegenomen om mitchopo te gaan eten. Dit omdat hij vandaag 22 jaar geworden was. En een verjaardag dat vier je toch overal. Kmoet zeggen de geit die ze op de BBQ gelegd hadden was waarschijnlijk een zeer oud beest. Want het was precies een stuk kauwgom dat ik in mijn mond had. Ik heb nogal moeten knabbelen. Na de mitchopo zijn we niet te lang blijven hangen en huiswaarts gekeerd want morgen is het den 11den en the big day.
Zondag 11 november.
Zondag der zondagen, wapenstilstand. Normaal sta ik nu omringd door mijn medemuzikanten en vrienden van vrank en vrij ergens het Belgisch volkslied te spelen alvorens de lokale kroegen af te gaan. (Een traditie uit de duizenden) zeker als je weet dat onzen Jacques jarig is die dag. Hier word dat niet gevierd. Maar het was een andere speciale dag. In mijn gastgezin ben ik niet de enige gast; er logeert ook een zekere Mr. Bin jojo. Deze komt uit kinshasa om hier een school te bouwen. En vandaag de grote opening. Opstaan om 6u30 om 7u30 was ik reeds aanwezig( lees gedropt ter plaatse) om de mis van 8u niet te missen. Toen de mis bijna gedaan was is ook de technieker rondgeraakt met zijn geluid. De micro werkte eindelijk. Op het einde van de mis werd dan ook de school ingewijd. Dit heeft men gedaan met een plumeau. Je weet wel zo’n ding om stof af te doen dat rood, geel en groen gekleurd is. Maar het belangrijkste is dat alles ingewijd geraakt is. Rond 10 u begon de reeks van speechen met de vele Swahili woorden tot gevolg en weeral begreep ik er niet zoveel van. Maar er begon wel ambiance in de straat te komen. Yep, in de straat want de inwijding en het feest ging door op straat wegen plaatsgebrek in de school. Van overal kwam er volk om te kijken, te luisteren. Want na de speechen kwamen de jongleurs daarna de dansjes voorbereid door de leerlingen. Deze waren tof en leuk, ware het niet dat de technieker weeral problemen had om het juiste nummer te vinden. Maar het begon lekker te shaken. Achter deze dansen werd er een groot defilé gehouden met de naburige scholen en de eigen school. Dit defilé werd voorafgegaan door de Fanfare van de SNCC (bij ons den NMBS). Dit keer was foto’s trekken geen probleem en ik moet zeggen ze brachten ambiance. Ik heb zelf dingen opgestoken die ik bij ons ook wil introduceren. Nog nooit heb ik een dirigent zo met zijn kont zien shaken en het staat op film. Ik ga zeker eens proberen om onze Wim (dirigent vrank en vrij) te overtuigen hetzelfde te proberen. Omstreeks twee uur was het officiële programma over en konden we met de genodigden de school bezoeken. Zodat ik uiteindelijk tegen 16 u thuis gekomen ben. Een lange dag maar toch zeer plezant. De avond heb ik dan doorgebracht met Mr. Vincent, de vriend des huizes. Er was een feestje bij hem thuis omdat zijn dochter in haar staatsexamens geslaagd was. Dus enkele simbas later ben ik moe maar voldaan gaan slapen.
Maandag 12 november.
Een nieuwe week, weeral nieuwe energie om er eens goed in te vliegen. Deze morgen om negen uur richting ecole belge getrokken om er afspraken te maken over mijn muziekaal tweelui dat ik daar via een workshop aan de leerlingen te geven. Binnen een tiental minuten waren de afspraken gemaakt en kon ik voor volgende week een tweetal dagen in mijn agenda noteren. Daarna terug richting Kiro om er en vergadering te houden over een eventuele Vlaamse dag te organiseren. Om wat culturele uitwisseling te houden en het partnerschap met België in de verf te zetten. Samen met Sarah en chef Didier heb ik mijn hersenen gepijnigd over hoe we Vlaanderen/België tot hier kunnen krijgen. En ik denk er niet van onder te kunnen, ik zal waarschijnlijk frieten moeten bakken. Iets waar iedere Belg meester in is. N nog de patatten vinden. In de namiddag tevergeefs nog enkele sponsors gezocht voor mijn evenement. Dus ben ik omstreeks een 16 uur naar mijn favoriete Halle de l’etoile getrokken om daar Baobab aan het werk te zien tijdens hun repetitie. Een jonge Rap – reggae. Die een mix maakt tussen de twee stijlen. Sterk en stoere taal over de samenleving op de zelfgemaakte computerbeats. Weinig middelen maar er toch volledig voor gaan. Het raakt me steeds weer in hun manier van muziek maken. De repetitie is een klein concert geworden. Iedereen die wou mocht binnen en meeluisteren. Spontaan mee freestylen en ambiance verzekert. De avond was voorbij voor ik het goed en wel besefte.
De dinsdag 13 november.
Deze morgen bureautocht gedaan bij Brasimba, een mogelijke sponsor en bierbrouwer. Van bureau een naar bureau twee. Daar kunnen ze niets doen. Dus terug naar bureau een. Daar is de directeur niet aanwezig en mag ik kiezen. Brief achterlaten of naar de sous chef gaan. Ik kies voor het tweede en ga naar bureau drie. Daar is die sous chef niet aanwezig en mag ik in de namiddag terugkomen. Afspraak om 13u. Dan maar terug naar mijn favoriete stek. La Halle de l’etoile om artiesten e ontmoeten. Vandaag stond er een interview met RJ – Kanierra op het programma. ’T blijkt trouwens bakje vol te zijn er zijn podiumrepetie’s voor enorm veel artiesten. Als ze samenleggen is het materiaal goedkoper. Ze hebben gewoon een schema voor de repetities. Er worden vooral danspasjes uitgevoerd en deze gesynchroniseerd. Podiumpresence en show; Daar word er deze week op geoefend. Leuk om zien maar de 15u nadert, ik moet terug naar Brasimba. Een uurtje wachten tot 16u om dan na 5 minuten een persoon te horen zeggen dat hij de beslissing niet durft te nemen dat ik maar terug naar de eerste bureau moet gaan en een afspraak moet maken met de grote directeur. In mijn agenda staat volgende week dinsdag alvast omcirkeld.
Daarna terug Kiro om een gesprek met een Lokale Karindula groep te hebben. Deze mannen spelen op traditionele en zelfgemaakte instrumenten en spreken liefst openhartig met een pint erbij. Nood breekt wet dus heb ik er aar enen op gedronken en een toffe babbel gehad. Ook heb ik enkele bezoeken aan hun repetities geregeld. Weeral staat er ergens een uitroepingsteken in mijn agenda.
Woensdag 14 november
Mottige morgen, zal waarschijnlijk aan de te lange gesprekken van gisteren gelegen hebben;-)
Vandaag rustig programma gehad. Samen met Sarah zijn we Ten huize van Jean Dedieu geweest om de verjaardag van Janice en de baby te vieren. De voetbal en de schoentjes (cadeau’s) waren welgekomen en luiden en gezellige namiddag in. S’avonds vroeg naar huis en gezellig avondje bij mijn gastgezin doorgebracht.
Donderdag 15 november
Deze voormiddag heb ik e eens volledig op het voorbereiden van mijn workshop te ecole belge gestort. Gekeken wat haalbaar is binnen de gekregen tijd en wat materialen om te knutselen gezocht. Voorbereidingen op papier zijn niet mijn sterkste kant, maar zorgden er wel voor dat de voormiddag snel passeerde. S middags ben ik getuige geweest van het ergste wat je maar kan overkomen. Lies (de Belgische stagiair die werkt rond aids) had er niet beter op gevonden dan tegen een boom te lopen en haar wenkbrauw open te halen. Daar sta je dan midden Lubumbashi met een kanjer van een oog. Maar ’t is een harde, die lies, en na een korte checkup van de oogkas door mijzelf zijn we gewoon verder gegaan. Ik ben dan maar mijn weg vervolgd op bezoek bij de clique van Salama om te kijken hoever de jonge Kiro’s gevorderd waren met hun drumlessen. Wonderwel veel vooruitgang en toffe ambiance. Daarna kon ik het niet laten de Halle de l’etoile een bezoek te brengen. Daar ben ik met MC kaleh in contact gekomen en in Lubumbashi zeer bekende rapper. Deze heeft mij met Carol in contact gebracht en nog diezelfde avond zat in “petit belgique” het cafe restaurant van carol met twee mogelijke sponsors te praten. Het kan hier rap gaan.
Vrijdag 6 november.
Weer een veel te rustig begin van de dag, alhoewel. Deze morgen had ik een taxigroep richting stad uitgekozen, een taxigroep is een goedkope taxiformule je betaal 200frank congolaise maar deelt de taxi met anderen. Toen de chauffeur de eerste afzette, in alle betekenissen van het woord. Haalde een tweede passagier zijn pas tevoorschijn van de federale politie. En de discussie kon beginnen. De rit van 10min heeft een uur geduurd. Omdat niet enkel in de taxi maar de hele straat graag mee discussieert. Ah je moet alles een keer beleven. Ik ben na wat bureauwerk op de kiro dan maar naar mijn favoriete Halle getrokken. En daar nog geen half uurtje aanwezig kreeg ik telefoon van carol. Dezelfden van gisteren. Om 17u weeral afspraak bij haar voor een volgende sponsor. Soms gaat het echt wel snel. Daar ben ik ook uitgenodigd op haren BBQ van dienen avond. Maar eerst nog terug naar de Kiro voor een vergadering met de partnerschap commissie over onze Vlaamse dag voorstellen. En er word groen licht gegeven. We kunnen frieten bakken!!!!!
Daarna hebben we het gevierd met een simba, hoe kan het hier ook anders. En dan op naar de BBQ. Samen met brecht en sarah en enkele congolese vrienden heb ik eens goed mijn buikje volgegeten. Om vervolgens voldaan te gaan slapen.
Zaterdag 17 november.
Na een blitsbezoek aan de stad deze morgen (ik ben vlug nog wat materiaal gaan halen voor mijn les van maandag) Maar dan vlug huiswaarts om mijn zak te pakken. Dit weekend staat er een weekendje Op het programma. Samen met de Marafiki, de oud Kiro die afdelingen ondersteunen met problemen, gaan we op bezoek naar Kasumbalesa, kisenda en Sodimiko. Drie stadjes en dorpjes die aan de grens met Zambia liggen. Zoals altijd was stiptheid bij het vertrek niet de sterkste kant. Ze gingen Lies en mij rond 13uur komen oppikken om stipt 14 u te vertrekken met de groep. Dus om 14u zijn ze ons komen oppikken om te laat te vertrekken. Geen probleem, te laat zijn we er ook geraakt. Met 16 in een taxibusje de 90 km lange weg op richting grens met Zambia. Ik voelde me een beetje op kamp, want tijdens de rit werd er gezongen dat het een lieve lust was. Echt wel ambiance. Tijdens de rit heb ik ook veel rond zitten kijken naar het Kongolese landschap. Dat was ook eens een goede toffe ervaring. Eens iets anders dan lubumbashi, en dat het indrukwekkend is dat mag je van mij aannemen. Rond 18 u zijn we in Kisenda aangekomen de eerste stop van het weekend. Daar hebben we de mis meegevolg op zaterdag. Die begon om 17u dus hebben we maar de helft moeten blijven. Na de mis en de verwelkomingen zijn we met de lokale dirigenten en de marafiki in een klaslokaaltje gaan plaatsnemen om een gesprek te voeren met de lokale afdeling. Over hun problemen en over hoe wij ze kunnen helpen en ondersteunen. Na deze vergadering was het tijd voor entertainment. We hebben dan maar de lokale boite (cafe) opgezocht en een beentje gezwaaid. Normaal gingen we eerste eten, maar de kookploeg was, hoe kan het ook anders, in vertraging. Rond een uur of elf zijn we uiteindelijk teruggekeerd en hebben we ons avondmaal genuttigd. En smaken dat het deed. ‘T was precies als op een kamp. Met allen uit dezelfde pot en eten dat we deden. Daarna gingen we een poging doen om nog een Simba te verzetten maar alles was reeds gesloten. We zijn dan maar gaan slapen, Met twee in een eenpersoonsbed. Een beetje krap maar alles is beter dan de grond. Dus als ik vertel dat het een korte slaaploze nacht werd. Moet ik er geen tekeningskes bij gaan maken. De hele nacht liggen kletsen en als je dan uiteindelijk in slaap valt is het tijd om op te staan.
Zondag 18 november.
Zoals je al kunt vermoeden, deze zondag was ik vroeg uit de veren. Om 5u30 maakte mijn bedgenoot me wakker om te zeggen dat hij reeds ging opstaan mar dat ik gerust nog wat mocht blijven liggen. Einde nachtrust dus. Wassen en opstaan het ging allemaal redelijk in slow motion. Maar wat verwacht je na zo’n korte nacht. In de voormiddag stonden er nog wat gesprekken met de lokale kiro op het programma. En een mars door de straten van kisenda. Tegen de middag zijn we in sodimiko aangekomen, twee uren in retard maar we zijn er toch geraakt. Daar zijn we weer aan het vergaderen geslagen met de lokale groep dirigenten( leiders). Om ook daar de marafiki voor te stellen en hun plaatselijke problemen te helpen oplossen. Die middag hebben we gegeten bij de ouders van een marafiki dirigent te sodimiko. Om daarna een bezoek te brengen aan kasumbalesa. Dit bezoek is uitgedraaid op een cafébezoek. Op dat punt zijn toch alle jeugdverenigingen gelijk. Ergens vond ik dit wel een gemiste kans om leer te zien van de grensstreek met Zambia maar ja je kunt niet alles doen op een dag en een half. We zijn ook redelijk vroeg huiswaarts gekeerd. Dit omdat ’s nachts rijden redelijk onverantwoord is. De slechte staat van de weg gecombineerd et onverantwoord rijgedrag en veel te hoge snelheden zorgen hier regelmatig voor accidenten met dodelijke afloop. Daar heb ik onderweg de overblijfselen van gezien. Zelf een levend vers bewijs. We zijn gestopt om hulp te bieden bij een accident dat net gebeurt was. Auto over de kop en gracht binnen. Als bij wonder zijn de twee inzittenden en met wat builen blutsen vanaf gekomen. Maar auto redelijk per total. Ook onze chauffeur hebben we af en toe aangemaand tot Pole pole (kalm aan). En gelukkig heeft hij ook af en toe geluisterd. Moe maar voldaan thuiskomen dat was wat me nog reste voor de zondag.
Maandag 19 november.
Vandaag kon ik niet uitslapen van mijn weekendje kasumbalesa. Er stond een muzikale workshop op het programma in de l’ecole belge. Deze morgen had ik mijn eerste uur bij de zesdes, donderdag ga ik een uur bij de vijfdes. Tijdens dit eerste uur knutsel ik samen met de leerlingen een kazou in elkaar met materialen die we recuperen. Plastieken flesjes, elektriciteitsbuisjes en plastieken zakjes. Enz. Het uurtje is voorbijgevlogen. Volgende week ga ik terug voor mijn educatieve luik. Daarna heb ik Sarah een handje toegestoken bij het schilderen van een spelbord. Ze heeft een spel over België gemaakt om het partnerschap te benadrukken. Twas veel meer werk dan we verwacht hadden maar het resultaat mag er zijn. ’s Avonds ben ik vroeg naar huis gegaan om toch nog wat uit ter rusten van het weekend.
Dinsdag 20 november.
Vandaag grote sponsordag, Ik ben uiteindelijk bij de verantwoordelijke geraakt voor de sponsoring bij brasimba en heb een woordje met hem gepraat over mijn evenement. Morgen krijg ik telefoon met zijn definitieve antwoord. Anders moet ik maar een s langsgaan. Daarna ben ik bij celtell (de lokale gsm operator)geweest. Deze gaan me opbellen wanneer ik deze namiddag mag langskomen. Nu zit ik hier contact te zoeken met de verantwoordelijke van forrest. Deze zal ook wel sponsoren.
Hoe de rest van mijn dagen zal verlopen vraag ik me ook af maar als er niet gesponsord word zal er waarschijnlijk geen evenement komen. Maar hoop doet leven. En ik zie het nog volledig zitten.
Woensdag 21 november
een dagje windstil
Donderdag 22 november
Rock lubumbashi heeft een grote sprong gemaakt. En gaat zeker door. ik loop vandaag echt content. Maar meer huerover de volgende keer.
groeten en tot de volgende
Vrijdag 9 november:
Als ik het me goed herinner was dit een vrijdag. Vandaag had ik een audiëntie met de consul van België hier te Lubumbashi. Waarom hoor ik jullie denken, wel heel simpel. In de vele interviews en gesprekken die ik de voorbije dagen gevoerd heb is me meermalen door Kongolese muziekkanten gezegd dat de Belgische consul actie wil ondernemen om het muziek- en kunstonderwijs hier te stimuleren. Daar wil ik dan weer het fijne van weten, dus ben ik naar de consul getrokken om meer uitleg. Het geen ik gehoord bleek waar te zijn, maar het waren de woorden van de vorige consul. En het werkbudget van de huidige consul staat de ondersteuning niet meer toe. We hebben nog een half uurtje over mijn project en Lubumbashi zitten praten en ik moet zeggen dat het aangenaam was. Ik was aangenaam verrast door zijn spontaniteit en ook zijn interesse in een project als het mijne.
In de namiddag naar mijn vaste stek getrokken: de Halle de l’etoile. Daar ben ik Rosemarie tegen het lijf gelopen en een toffe babbel mee gehad. Rosemarie is een Duitse dame die reeds gepensioneerd is. Maar nog een doctoraat schrijft over Jean Bosco maakt. Een reeds overleden traditionele Kongolese muziekkant. Ik had de gelegenheid om met haar te praten omdat mijn afspraak weeral eens te laat kwam opdagen. Ik moed zeggen een kranige dame die Rosemarie, veel te braaf soms. Wat resulteert in Kongolezen die al eens teveel geld durven vragen. Maar enfin een uurke en retard kwam dan toch mijne muziekkant opdagen en zijn we samen naar de fanfare van de Gecamines getrokken. Fanfare is mooi gezegd want de instrumenten zijn de naam instrument niet echt meer waardig. Maar omdat er gebrek is aan beter materiaal, repareren ze de oude instrumenten keer op keer en produceren ze er een hels samenhangend geluid mee. Het Moto “ alles moet luid eruit” is ze op het lijf geschreven. Ik had graag wat foto’s willen nemen maar daarvoor hadden ze een geldverslindend bureausysteem uitgevonden waar ik zogezegd overal de toestemming moet vragen (lees betalen) om foto’s te nemen. Ik doe dit niet, 'k neem volgende keer gewoon een Kiro mee en laat die de foto’s maken. Zo krijg ik geen problemen.
S’avonds hadden we zoals vorige week en mitchopo gepland. Maar wegens een donderbui is die afgelast. Gelukkig kwam er een telefoontje van Brecht, leraar aan de ecole belge over een concert ergens die avond. Wel enkel op uitnodiging, maar ze gingen wel iets regelen voor mij. Zo ben ik onverwacht terechtgekomen op een concert van Papa Wemba. Dat is een van de toonaangevende Kongolese muziekkanten. En hoe kan het ook anders, ik sta op de foto’s met (voor de Kongolezen) deze halfgod. Wat ook mooi meegenomen was dat alle drankjes en hapjes gratis waren. 'T was me wel een feestje daar met de beau monde uit Lubumbashi. Ge moet alles nen keer meegemaakt hebben.
Zaterdag10 november.
Vandaag heb ik mwangaza bezocht de Lokale TV zender die enorm veel bekeken word. En als alles goed gaat gaan deze mensen een inforreke doen om mijn project te steunen en gratis publiciteit leveren voor mijn evenement dat ik aan het samensteken ben. Anders is er deze dag niet zo schitterend veel gebeurd. Ik ben vroeg in de middag huiswaarts gekeerd. Diezelfde avond heb ik Yannick, de oudste zoon uit mijn gastgezin, meegenomen om mitchopo te gaan eten. Dit omdat hij vandaag 22 jaar geworden was. En een verjaardag dat vier je toch overal. Kmoet zeggen de geit die ze op de BBQ gelegd hadden was waarschijnlijk een zeer oud beest. Want het was precies een stuk kauwgom dat ik in mijn mond had. Ik heb nogal moeten knabbelen. Na de mitchopo zijn we niet te lang blijven hangen en huiswaarts gekeerd want morgen is het den 11den en the big day.
Zondag 11 november.
Zondag der zondagen, wapenstilstand. Normaal sta ik nu omringd door mijn medemuzikanten en vrienden van vrank en vrij ergens het Belgisch volkslied te spelen alvorens de lokale kroegen af te gaan. (Een traditie uit de duizenden) zeker als je weet dat onzen Jacques jarig is die dag. Hier word dat niet gevierd. Maar het was een andere speciale dag. In mijn gastgezin ben ik niet de enige gast; er logeert ook een zekere Mr. Bin jojo. Deze komt uit kinshasa om hier een school te bouwen. En vandaag de grote opening. Opstaan om 6u30 om 7u30 was ik reeds aanwezig( lees gedropt ter plaatse) om de mis van 8u niet te missen. Toen de mis bijna gedaan was is ook de technieker rondgeraakt met zijn geluid. De micro werkte eindelijk. Op het einde van de mis werd dan ook de school ingewijd. Dit heeft men gedaan met een plumeau. Je weet wel zo’n ding om stof af te doen dat rood, geel en groen gekleurd is. Maar het belangrijkste is dat alles ingewijd geraakt is. Rond 10 u begon de reeks van speechen met de vele Swahili woorden tot gevolg en weeral begreep ik er niet zoveel van. Maar er begon wel ambiance in de straat te komen. Yep, in de straat want de inwijding en het feest ging door op straat wegen plaatsgebrek in de school. Van overal kwam er volk om te kijken, te luisteren. Want na de speechen kwamen de jongleurs daarna de dansjes voorbereid door de leerlingen. Deze waren tof en leuk, ware het niet dat de technieker weeral problemen had om het juiste nummer te vinden. Maar het begon lekker te shaken. Achter deze dansen werd er een groot defilé gehouden met de naburige scholen en de eigen school. Dit defilé werd voorafgegaan door de Fanfare van de SNCC (bij ons den NMBS). Dit keer was foto’s trekken geen probleem en ik moet zeggen ze brachten ambiance. Ik heb zelf dingen opgestoken die ik bij ons ook wil introduceren. Nog nooit heb ik een dirigent zo met zijn kont zien shaken en het staat op film. Ik ga zeker eens proberen om onze Wim (dirigent vrank en vrij) te overtuigen hetzelfde te proberen. Omstreeks twee uur was het officiële programma over en konden we met de genodigden de school bezoeken. Zodat ik uiteindelijk tegen 16 u thuis gekomen ben. Een lange dag maar toch zeer plezant. De avond heb ik dan doorgebracht met Mr. Vincent, de vriend des huizes. Er was een feestje bij hem thuis omdat zijn dochter in haar staatsexamens geslaagd was. Dus enkele simbas later ben ik moe maar voldaan gaan slapen.
Maandag 12 november.
Een nieuwe week, weeral nieuwe energie om er eens goed in te vliegen. Deze morgen om negen uur richting ecole belge getrokken om er afspraken te maken over mijn muziekaal tweelui dat ik daar via een workshop aan de leerlingen te geven. Binnen een tiental minuten waren de afspraken gemaakt en kon ik voor volgende week een tweetal dagen in mijn agenda noteren. Daarna terug richting Kiro om er en vergadering te houden over een eventuele Vlaamse dag te organiseren. Om wat culturele uitwisseling te houden en het partnerschap met België in de verf te zetten. Samen met Sarah en chef Didier heb ik mijn hersenen gepijnigd over hoe we Vlaanderen/België tot hier kunnen krijgen. En ik denk er niet van onder te kunnen, ik zal waarschijnlijk frieten moeten bakken. Iets waar iedere Belg meester in is. N nog de patatten vinden. In de namiddag tevergeefs nog enkele sponsors gezocht voor mijn evenement. Dus ben ik omstreeks een 16 uur naar mijn favoriete Halle de l’etoile getrokken om daar Baobab aan het werk te zien tijdens hun repetitie. Een jonge Rap – reggae. Die een mix maakt tussen de twee stijlen. Sterk en stoere taal over de samenleving op de zelfgemaakte computerbeats. Weinig middelen maar er toch volledig voor gaan. Het raakt me steeds weer in hun manier van muziek maken. De repetitie is een klein concert geworden. Iedereen die wou mocht binnen en meeluisteren. Spontaan mee freestylen en ambiance verzekert. De avond was voorbij voor ik het goed en wel besefte.
De dinsdag 13 november.
Deze morgen bureautocht gedaan bij Brasimba, een mogelijke sponsor en bierbrouwer. Van bureau een naar bureau twee. Daar kunnen ze niets doen. Dus terug naar bureau een. Daar is de directeur niet aanwezig en mag ik kiezen. Brief achterlaten of naar de sous chef gaan. Ik kies voor het tweede en ga naar bureau drie. Daar is die sous chef niet aanwezig en mag ik in de namiddag terugkomen. Afspraak om 13u. Dan maar terug naar mijn favoriete stek. La Halle de l’etoile om artiesten e ontmoeten. Vandaag stond er een interview met RJ – Kanierra op het programma. ’T blijkt trouwens bakje vol te zijn er zijn podiumrepetie’s voor enorm veel artiesten. Als ze samenleggen is het materiaal goedkoper. Ze hebben gewoon een schema voor de repetities. Er worden vooral danspasjes uitgevoerd en deze gesynchroniseerd. Podiumpresence en show; Daar word er deze week op geoefend. Leuk om zien maar de 15u nadert, ik moet terug naar Brasimba. Een uurtje wachten tot 16u om dan na 5 minuten een persoon te horen zeggen dat hij de beslissing niet durft te nemen dat ik maar terug naar de eerste bureau moet gaan en een afspraak moet maken met de grote directeur. In mijn agenda staat volgende week dinsdag alvast omcirkeld.
Daarna terug Kiro om een gesprek met een Lokale Karindula groep te hebben. Deze mannen spelen op traditionele en zelfgemaakte instrumenten en spreken liefst openhartig met een pint erbij. Nood breekt wet dus heb ik er aar enen op gedronken en een toffe babbel gehad. Ook heb ik enkele bezoeken aan hun repetities geregeld. Weeral staat er ergens een uitroepingsteken in mijn agenda.
Woensdag 14 november
Mottige morgen, zal waarschijnlijk aan de te lange gesprekken van gisteren gelegen hebben;-)
Vandaag rustig programma gehad. Samen met Sarah zijn we Ten huize van Jean Dedieu geweest om de verjaardag van Janice en de baby te vieren. De voetbal en de schoentjes (cadeau’s) waren welgekomen en luiden en gezellige namiddag in. S’avonds vroeg naar huis en gezellig avondje bij mijn gastgezin doorgebracht.
Donderdag 15 november
Deze voormiddag heb ik e eens volledig op het voorbereiden van mijn workshop te ecole belge gestort. Gekeken wat haalbaar is binnen de gekregen tijd en wat materialen om te knutselen gezocht. Voorbereidingen op papier zijn niet mijn sterkste kant, maar zorgden er wel voor dat de voormiddag snel passeerde. S middags ben ik getuige geweest van het ergste wat je maar kan overkomen. Lies (de Belgische stagiair die werkt rond aids) had er niet beter op gevonden dan tegen een boom te lopen en haar wenkbrauw open te halen. Daar sta je dan midden Lubumbashi met een kanjer van een oog. Maar ’t is een harde, die lies, en na een korte checkup van de oogkas door mijzelf zijn we gewoon verder gegaan. Ik ben dan maar mijn weg vervolgd op bezoek bij de clique van Salama om te kijken hoever de jonge Kiro’s gevorderd waren met hun drumlessen. Wonderwel veel vooruitgang en toffe ambiance. Daarna kon ik het niet laten de Halle de l’etoile een bezoek te brengen. Daar ben ik met MC kaleh in contact gekomen en in Lubumbashi zeer bekende rapper. Deze heeft mij met Carol in contact gebracht en nog diezelfde avond zat in “petit belgique” het cafe restaurant van carol met twee mogelijke sponsors te praten. Het kan hier rap gaan.
Vrijdag 6 november.
Weer een veel te rustig begin van de dag, alhoewel. Deze morgen had ik een taxigroep richting stad uitgekozen, een taxigroep is een goedkope taxiformule je betaal 200frank congolaise maar deelt de taxi met anderen. Toen de chauffeur de eerste afzette, in alle betekenissen van het woord. Haalde een tweede passagier zijn pas tevoorschijn van de federale politie. En de discussie kon beginnen. De rit van 10min heeft een uur geduurd. Omdat niet enkel in de taxi maar de hele straat graag mee discussieert. Ah je moet alles een keer beleven. Ik ben na wat bureauwerk op de kiro dan maar naar mijn favoriete Halle getrokken. En daar nog geen half uurtje aanwezig kreeg ik telefoon van carol. Dezelfden van gisteren. Om 17u weeral afspraak bij haar voor een volgende sponsor. Soms gaat het echt wel snel. Daar ben ik ook uitgenodigd op haren BBQ van dienen avond. Maar eerst nog terug naar de Kiro voor een vergadering met de partnerschap commissie over onze Vlaamse dag voorstellen. En er word groen licht gegeven. We kunnen frieten bakken!!!!!
Daarna hebben we het gevierd met een simba, hoe kan het hier ook anders. En dan op naar de BBQ. Samen met brecht en sarah en enkele congolese vrienden heb ik eens goed mijn buikje volgegeten. Om vervolgens voldaan te gaan slapen.
Zaterdag 17 november.
Na een blitsbezoek aan de stad deze morgen (ik ben vlug nog wat materiaal gaan halen voor mijn les van maandag) Maar dan vlug huiswaarts om mijn zak te pakken. Dit weekend staat er een weekendje Op het programma. Samen met de Marafiki, de oud Kiro die afdelingen ondersteunen met problemen, gaan we op bezoek naar Kasumbalesa, kisenda en Sodimiko. Drie stadjes en dorpjes die aan de grens met Zambia liggen. Zoals altijd was stiptheid bij het vertrek niet de sterkste kant. Ze gingen Lies en mij rond 13uur komen oppikken om stipt 14 u te vertrekken met de groep. Dus om 14u zijn ze ons komen oppikken om te laat te vertrekken. Geen probleem, te laat zijn we er ook geraakt. Met 16 in een taxibusje de 90 km lange weg op richting grens met Zambia. Ik voelde me een beetje op kamp, want tijdens de rit werd er gezongen dat het een lieve lust was. Echt wel ambiance. Tijdens de rit heb ik ook veel rond zitten kijken naar het Kongolese landschap. Dat was ook eens een goede toffe ervaring. Eens iets anders dan lubumbashi, en dat het indrukwekkend is dat mag je van mij aannemen. Rond 18 u zijn we in Kisenda aangekomen de eerste stop van het weekend. Daar hebben we de mis meegevolg op zaterdag. Die begon om 17u dus hebben we maar de helft moeten blijven. Na de mis en de verwelkomingen zijn we met de lokale dirigenten en de marafiki in een klaslokaaltje gaan plaatsnemen om een gesprek te voeren met de lokale afdeling. Over hun problemen en over hoe wij ze kunnen helpen en ondersteunen. Na deze vergadering was het tijd voor entertainment. We hebben dan maar de lokale boite (cafe) opgezocht en een beentje gezwaaid. Normaal gingen we eerste eten, maar de kookploeg was, hoe kan het ook anders, in vertraging. Rond een uur of elf zijn we uiteindelijk teruggekeerd en hebben we ons avondmaal genuttigd. En smaken dat het deed. ‘T was precies als op een kamp. Met allen uit dezelfde pot en eten dat we deden. Daarna gingen we een poging doen om nog een Simba te verzetten maar alles was reeds gesloten. We zijn dan maar gaan slapen, Met twee in een eenpersoonsbed. Een beetje krap maar alles is beter dan de grond. Dus als ik vertel dat het een korte slaaploze nacht werd. Moet ik er geen tekeningskes bij gaan maken. De hele nacht liggen kletsen en als je dan uiteindelijk in slaap valt is het tijd om op te staan.
Zondag 18 november.
Zoals je al kunt vermoeden, deze zondag was ik vroeg uit de veren. Om 5u30 maakte mijn bedgenoot me wakker om te zeggen dat hij reeds ging opstaan mar dat ik gerust nog wat mocht blijven liggen. Einde nachtrust dus. Wassen en opstaan het ging allemaal redelijk in slow motion. Maar wat verwacht je na zo’n korte nacht. In de voormiddag stonden er nog wat gesprekken met de lokale kiro op het programma. En een mars door de straten van kisenda. Tegen de middag zijn we in sodimiko aangekomen, twee uren in retard maar we zijn er toch geraakt. Daar zijn we weer aan het vergaderen geslagen met de lokale groep dirigenten( leiders). Om ook daar de marafiki voor te stellen en hun plaatselijke problemen te helpen oplossen. Die middag hebben we gegeten bij de ouders van een marafiki dirigent te sodimiko. Om daarna een bezoek te brengen aan kasumbalesa. Dit bezoek is uitgedraaid op een cafébezoek. Op dat punt zijn toch alle jeugdverenigingen gelijk. Ergens vond ik dit wel een gemiste kans om leer te zien van de grensstreek met Zambia maar ja je kunt niet alles doen op een dag en een half. We zijn ook redelijk vroeg huiswaarts gekeerd. Dit omdat ’s nachts rijden redelijk onverantwoord is. De slechte staat van de weg gecombineerd et onverantwoord rijgedrag en veel te hoge snelheden zorgen hier regelmatig voor accidenten met dodelijke afloop. Daar heb ik onderweg de overblijfselen van gezien. Zelf een levend vers bewijs. We zijn gestopt om hulp te bieden bij een accident dat net gebeurt was. Auto over de kop en gracht binnen. Als bij wonder zijn de twee inzittenden en met wat builen blutsen vanaf gekomen. Maar auto redelijk per total. Ook onze chauffeur hebben we af en toe aangemaand tot Pole pole (kalm aan). En gelukkig heeft hij ook af en toe geluisterd. Moe maar voldaan thuiskomen dat was wat me nog reste voor de zondag.
Maandag 19 november.
Vandaag kon ik niet uitslapen van mijn weekendje kasumbalesa. Er stond een muzikale workshop op het programma in de l’ecole belge. Deze morgen had ik mijn eerste uur bij de zesdes, donderdag ga ik een uur bij de vijfdes. Tijdens dit eerste uur knutsel ik samen met de leerlingen een kazou in elkaar met materialen die we recuperen. Plastieken flesjes, elektriciteitsbuisjes en plastieken zakjes. Enz. Het uurtje is voorbijgevlogen. Volgende week ga ik terug voor mijn educatieve luik. Daarna heb ik Sarah een handje toegestoken bij het schilderen van een spelbord. Ze heeft een spel over België gemaakt om het partnerschap te benadrukken. Twas veel meer werk dan we verwacht hadden maar het resultaat mag er zijn. ’s Avonds ben ik vroeg naar huis gegaan om toch nog wat uit ter rusten van het weekend.
Dinsdag 20 november.
Vandaag grote sponsordag, Ik ben uiteindelijk bij de verantwoordelijke geraakt voor de sponsoring bij brasimba en heb een woordje met hem gepraat over mijn evenement. Morgen krijg ik telefoon met zijn definitieve antwoord. Anders moet ik maar een s langsgaan. Daarna ben ik bij celtell (de lokale gsm operator)geweest. Deze gaan me opbellen wanneer ik deze namiddag mag langskomen. Nu zit ik hier contact te zoeken met de verantwoordelijke van forrest. Deze zal ook wel sponsoren.
Hoe de rest van mijn dagen zal verlopen vraag ik me ook af maar als er niet gesponsord word zal er waarschijnlijk geen evenement komen. Maar hoop doet leven. En ik zie het nog volledig zitten.
Woensdag 21 november
een dagje windstil
Donderdag 22 november
Rock lubumbashi heeft een grote sprong gemaakt. En gaat zeker door. ik loop vandaag echt content. Maar meer huerover de volgende keer.
groeten en tot de volgende
maandag 19 november 2007
Ik leef nog
Hallootjes allemaal, t is een tijdje geleden maar ik leef nog, binnenkort een grote update van mijn blog maar voorlopig druk bezet en problemen met moeilijke internetconnecties. Veel voorbereidingen voor mijn evenement. Dus nog efkes geduld.
groeten en tot de volgende
groeten en tot de volgende
zaterdag 10 november 2007
Soms moet ge ook een beetje change hebben!
De voorbije dagen was het weer een hele bedoening hier. Hoe mijn geduld ook op de proef gesteld word. Woensdag had ik een afspraak met een manager om enkele artiesten te engageren voor mijne rock lubumbashi. Twee uren wachten en hij komt niet opdagen. Donderdag was hij er dan wel maar de artiesten waren er niet bij. Zodoende hoop ik dat deze namiddag alles in orde komt. Wat misschien wel het geval kan zijn want de voorbije 24u zijn er ook toffe dingen uit de lucht komen vallen. Gisterenavond ben ik met Sarah en Brecht naar een verrassingsconcert geweest georganiseerd door de lokale gsm operator. Dit was op uitnodiging maar ook hier is het begrip party crashen niet langer onbekend. Bij het aankomen was onze vriend Joe Kyzi aan het optreden. Maar de top of de bill moest nog komen. Een van congo's nationale muziekhelden was er ook. Papa Wemba. Zo een gratis prive concert beleef je niet alle dagen. Samen met een driehonderdtal genodigden( die wel uitgenodigd waren) heb ik me goed geamuseerd. Ik sta zelf op de foto met papa wemba (hoewel deze wat donker uitvallen). Het was me het feestje wel.
Vandaag ging dit geluk gewoon verder. Ik heb met de regionale zender een deal gesloten om mijn rock lubumbashi publicitair te ondersteunen. Met andere woorden. Vette TV reclame en de week vooraf kom ik op tv in de ochtendmatinee. Ik ga hier nog bekend worden;-). Toch zal het allemaal niet zo'n vaart gaan. Het congolees tempo daar zal veel van af hangen. Maar ik zie het hier weer volledig zitten.
allez tot de volgende
Vandaag ging dit geluk gewoon verder. Ik heb met de regionale zender een deal gesloten om mijn rock lubumbashi publicitair te ondersteunen. Met andere woorden. Vette TV reclame en de week vooraf kom ik op tv in de ochtendmatinee. Ik ga hier nog bekend worden;-). Toch zal het allemaal niet zo'n vaart gaan. Het congolees tempo daar zal veel van af hangen. Maar ik zie het hier weer volledig zitten.
allez tot de volgende
woensdag 7 november 2007
Grote schoonmaak.
Dinsdagmorgen ben ik wakker geworden met de eerste grote regenbui, het begin van het regenseizoen werd hiermee aangekondigd. Toch had ik nog enig geluk. Tussen half acht en half negen, het moment dat ik richting het Kiro secretariaat trok hield het efkes op met regenen, maar ik was nog geen tien minuten ter plekke of daar gingen de hemelsluizen weer open. Geen probleem ik zat lekker droog. Maar een kwartiertje later weeral pech: algemene stroompanne. dit komt veel in de buitenwijken voor maar niet echt in het centrum van de stad. Zaten we daar lekker niets te doen. Drie belgen Sarah, lies en ik. Maar het belgische werkpaard kwam in ons naar boven. We hebben borstel en vuilblik ter hand genomen en zijn het secretariaat eens beginnen uitmesten, uitmesten is wel het goede woord. Een zestal weken, net voor ik aangekomen ben zijn ze verhuisd naar hun huidige locatie, en alles stond na zes weken nog zoals op de dag van de verhuis. Hebben we daar eens korte metten, mee gemaakt en er eens de borstel doorgehaald. Kmoet zeggen het gaf voldoening om dit eens te doen. Hopelijk blijft het nu ietwat ordentelijk.
De woensdag is redelijk rustig begonnen, Ik heb met mijn Congolese gastheer een bezoekje gebracht aan zijn werkbureau. Hij werkt bij Forrest een grote mijnexploitant hier in Congo. later, ergens in december, gaan we ook niet eens de mijncite's en de tweede grootste hoogoven ter wereld gaan bezoeken. Ik kijk er al naar uit. In de namiddag was het weer muziek muziek muziek. Ik heb enkele nieuwe muziekanten ontmoet, die zichzelf Boabab noemen en zoals veel jonge muziekanten is het ook bij deze gasten rap en reggae. Ik heb een tweetal uren met deze mannen zitten praten en kmoet zeggen twas een toffe conversatie. Gelukkig dat ze tijd hadden want eigenlijk zat ik op een manager te wachten met wie ik een afspraak had. Maar congolees uur is hier altijd met vertraging en toen hij er na twee uren nog altijd niet was ben ik het maar afgetrapt. Mijn geduld is ook niet eindeloos en daarbij had ik nog een afspraak bij een Kiro koor en ik kon daar toch niet te laatkomen. Zo is er een muzikaal einde gekomen aan mijn woensdag.
Wat vandaag en het weekend brengen zal valt nog af te wachten maar deze namiddag staat er weer muziek op het programma, ik kijk er al naar uit.
Tot een volgende
De woensdag is redelijk rustig begonnen, Ik heb met mijn Congolese gastheer een bezoekje gebracht aan zijn werkbureau. Hij werkt bij Forrest een grote mijnexploitant hier in Congo. later, ergens in december, gaan we ook niet eens de mijncite's en de tweede grootste hoogoven ter wereld gaan bezoeken. Ik kijk er al naar uit. In de namiddag was het weer muziek muziek muziek. Ik heb enkele nieuwe muziekanten ontmoet, die zichzelf Boabab noemen en zoals veel jonge muziekanten is het ook bij deze gasten rap en reggae. Ik heb een tweetal uren met deze mannen zitten praten en kmoet zeggen twas een toffe conversatie. Gelukkig dat ze tijd hadden want eigenlijk zat ik op een manager te wachten met wie ik een afspraak had. Maar congolees uur is hier altijd met vertraging en toen hij er na twee uren nog altijd niet was ben ik het maar afgetrapt. Mijn geduld is ook niet eindeloos en daarbij had ik nog een afspraak bij een Kiro koor en ik kon daar toch niet te laatkomen. Zo is er een muzikaal einde gekomen aan mijn woensdag.
Wat vandaag en het weekend brengen zal valt nog af te wachten maar deze namiddag staat er weer muziek op het programma, ik kijk er al naar uit.
Tot een volgende
dinsdag 6 november 2007
En hier zijn ze dan
De ongeduldigen hebben er lang op moeten wachten, maar er is geen druppel zweet noch moeite gespaard om mijn foto's tot op de blog te krijgen. Neem gerust een kijkje, je hoeft enkel door te klikken via de link in de linkerkolom.
veel kijkplezier.
veel kijkplezier.
maandag 5 november 2007
Even geduld de foto's komen er aan.
Ik weet het, mijn fotoblog word niet regelmatig upgedate. Maar dit ligt vooral aan de trage werking van het internet hier. Het duurd enorm lang vooraleer er een foto upgeload is. en meestal geeft hij onderweg dan ook nog foutmeldingen. Ik ben op zoek naar een oplossing hiervoor. Maar het zal op een congolees tempo zijn. even geduld nog.
zondag 4 november 2007
Van mitchopo tot stijve benen.
Hallootjes allemaal. Hoe gaat het daar in belgenland? Velen onder jullie hebben waarschijnlijk een verlengd weekend achter de rug. Wel in Congo kennen ze geen rust op de eerste november. Het leven gaat gewoon verder. Ook voor mij. Het weekend richting kolwezi is in het water gevallen, dus hebben we er maar het beste van gemaakt. Vrijdag ben ik begonnen met een redelijke rustige dag. Een bezoekje aan pater Louis en de jongens van ChemChem. Maar wat rustig begonnen is, is geeindigdt in een stuk bruisend congolees nacht(avond)leven. We hebben met enkele Kiro's (sarah, lies en odile) de wijk Kamolondo verkend en deze staat bekend om zijn vele boites (= cafe's). Maar vooral om de mitchopo (ik hoop dat ik het goed schrijf) Mitchopo is eigenlijk gebakken geitevlees, rechtstreeks van de BBQ in kleine stukjes gehakt en geserveerd met pili-pili en andere kruiden. De stukjes vlees kun je zelf kiezen want de geit hangt bij de BBQ. T'is norm lekker maar je mag er niet altijd even lang bij nadenken. En net zoals overal te lubumbashi viel ook hier de stroom meermalen uit tijdens het eten van de mitchopo. Maar dit kon de sfeer niet bederven. Ook niet toen er een nog verse lading levend eten door de straat passeerde. Klaar om enkele huizen verder geslacht en klaar gemaakt te worden.
Zaterdag was dan weer iets minder. Vandaag stond er veel papierwerk op het programma. Hier kun je iets organiseren en je kunt voortgaan op een ander zijn woord. Mar als je echt wat zeker wilt spelen kun je best alles op papier zetten. Ik ben dan ook van smorgens tot een stuk in de namiddag bezig geweest met al de afspraken op papier te zetten en zogezegde contracten op te stellen. In mijn beste frans natuurlijk. Gelukkig word dit alles ook nog eens gecorrigeerd door een medewerker van het Kiro secretariaat. Best, want de foutjes en vergeten accenten zijn niet te tellen. In de namiddag heb ik thuis mijn wast gedaan, zelf! en dit met emmers, handen en Omo waspoeder. T'is toch een luxe die wasmachine van bij ons. Ook heb ik met mijn gastgezin een kennis bezocht in Kipushi, dit is een stadje op zo'n 30km van Lubumbashi. Zo kon ik eens een mooie zicht krijgen op de natuurlijke vegetatie in deze streken en door het golvende landschap had ik af en toe mooie vergezichten. Congo is een mooi land. Maar was het niet van de slechte staat van de weg ging ik 10 keer zoveel genoten hebben. Nu was ik redelijk door elkaar geschud. Terug thuis zijn we bij een buur naar de afstudeerdrink geweest, Een tuin vol volk en luide rap muziek uit de boxen van een wagen. Twas leuk, maar hier zijn deze feesten van 16u tot 20u daarna gaat iedereen naar huis of verder feesten in de stad. Ik ben naar huis gegaan want de zondag mocht ik vroeg opstaan om naar de Kiro te gaan.
Deze keer ben ik terug naar Ruashi gegaan om de activiteiten te gaan volgen. Samen met sarah hebben we dan ook het heft in eigen handen genomen en ze enkele belgische spellen aangeleerd. Dit zorgde ervoor dat er deze keer echt gespeeld werd. Na de Kiro hebben we op Lies gewacht Ook een belgische chiro en zijn we samen naar de voetbalmatch geweest van de jongens van ChemChem. Als belgisch supertalent kon ik niet anders dan mee te doen. Een helft heb ik het volgehouden. Mijn twee benen konden niet meer. Hun spel is dan ook vooral lopen en altijd de bal zo ver mogelijk wegshotten. voor mij is dit dus meer van de enen kant naar de andere kant lopen dan iets opbouwen. Maar twas toch heel plezant. Ook het aantal toeschouwers was groot. Er doet niet iedere keer een blanke mee. Vandaag heb ik mijn deelname reeds beklaagd. De benen zijn zo stijf en het wandelen is lastig. Maar als ik de foto's van gisteren zie dan ben ik dit zo weer vergeten.
Met volle moed start ik ondertussen mijn zesde week. En ook deze week is er weer veel te doen en te beleven. We maken er wel weer iets tof van. Bedankt ook aan iedereen die af en toe een mailke of reactie stuurt. Tdoet deugd om nieuws en roddels uit het belgenland te ontvangen.
de groeten en tot een volgende.
Zaterdag was dan weer iets minder. Vandaag stond er veel papierwerk op het programma. Hier kun je iets organiseren en je kunt voortgaan op een ander zijn woord. Mar als je echt wat zeker wilt spelen kun je best alles op papier zetten. Ik ben dan ook van smorgens tot een stuk in de namiddag bezig geweest met al de afspraken op papier te zetten en zogezegde contracten op te stellen. In mijn beste frans natuurlijk. Gelukkig word dit alles ook nog eens gecorrigeerd door een medewerker van het Kiro secretariaat. Best, want de foutjes en vergeten accenten zijn niet te tellen. In de namiddag heb ik thuis mijn wast gedaan, zelf! en dit met emmers, handen en Omo waspoeder. T'is toch een luxe die wasmachine van bij ons. Ook heb ik met mijn gastgezin een kennis bezocht in Kipushi, dit is een stadje op zo'n 30km van Lubumbashi. Zo kon ik eens een mooie zicht krijgen op de natuurlijke vegetatie in deze streken en door het golvende landschap had ik af en toe mooie vergezichten. Congo is een mooi land. Maar was het niet van de slechte staat van de weg ging ik 10 keer zoveel genoten hebben. Nu was ik redelijk door elkaar geschud. Terug thuis zijn we bij een buur naar de afstudeerdrink geweest, Een tuin vol volk en luide rap muziek uit de boxen van een wagen. Twas leuk, maar hier zijn deze feesten van 16u tot 20u daarna gaat iedereen naar huis of verder feesten in de stad. Ik ben naar huis gegaan want de zondag mocht ik vroeg opstaan om naar de Kiro te gaan.
Deze keer ben ik terug naar Ruashi gegaan om de activiteiten te gaan volgen. Samen met sarah hebben we dan ook het heft in eigen handen genomen en ze enkele belgische spellen aangeleerd. Dit zorgde ervoor dat er deze keer echt gespeeld werd. Na de Kiro hebben we op Lies gewacht Ook een belgische chiro en zijn we samen naar de voetbalmatch geweest van de jongens van ChemChem. Als belgisch supertalent kon ik niet anders dan mee te doen. Een helft heb ik het volgehouden. Mijn twee benen konden niet meer. Hun spel is dan ook vooral lopen en altijd de bal zo ver mogelijk wegshotten. voor mij is dit dus meer van de enen kant naar de andere kant lopen dan iets opbouwen. Maar twas toch heel plezant. Ook het aantal toeschouwers was groot. Er doet niet iedere keer een blanke mee. Vandaag heb ik mijn deelname reeds beklaagd. De benen zijn zo stijf en het wandelen is lastig. Maar als ik de foto's van gisteren zie dan ben ik dit zo weer vergeten.
Met volle moed start ik ondertussen mijn zesde week. En ook deze week is er weer veel te doen en te beleven. We maken er wel weer iets tof van. Bedankt ook aan iedereen die af en toe een mailke of reactie stuurt. Tdoet deugd om nieuws en roddels uit het belgenland te ontvangen.
de groeten en tot een volgende.
vrijdag 2 november 2007
Rock Lubumbashi zoekt sponsors.
Gisteren was het de eerste november. Dit wil zeggen dat mijn eerste maand in Lubumbashi er reeds op zit. Dat de tijd voorbij vliegt begin ik nu goed te begrijpen. Ik ben hier nu een maand en het is alsof ik nog maar net aangekomen ben. Ik heb ondertussen een goed zicht op de stad en weet al veel over de lokale gewoonten. Ook Met mijn muziekale kennis gaat het goed. Ik weet ondertussen al veel meer over de lokale helden en de muziekbeleving bij jongeren. Maar dat er bij dit alles altijd enkele culturele verschillen opduiken dat moet ik er maar bij nemen.
Mijn muzikaal project verloopt hier redelijk vlot. Een onderdeel hiervan is het organiseren van een Rock Lubumbashi. Samen met enkele geëngageerde mensen uit mijn partnerorganisatie (de Kiro) hebben we de voorbije week weer heel wat vorderingen gemaakt. We zijn begonnen met enkele sponsors te zoeken. En direct duiken de eerste grote verschillen met belgië op. In belgië stellen we sponsorpakketten samen en kan de sponsor kiezen hoeveel hij wil steunen. Hier vragen sponsors een volledige financiële raming van alle kosten. Aan de hand hiervan beslissen ze wat en hoeveel ze gaan sponoren. Een nieuw iets voor mij en ik mocht direct mijn geheel werkschema en planning omgooien. Nu ben ik vollop bezig een financiële raming voor de sponsors aan het maken en iedereen die zou optreden aan het aanspreken. T'is eens een andere manier van werken. Maar ik denk wel dat er veel mogelijk is. Zo ben ik gisteren langsgeweest bij het lokale-provinciale TV station om eens over publiciteit te praten. En er is een grote kans dat er ook iets uit de bus gaat komen. Dit zou een goede stap zijn. want de TV word hier veel bekeken en levert ook veel heruitzendingen op. Zo zenden ze per dag gemiddeld 5x hetzelfde programma uit. Maar ik ga niet te vlug van stapel lopen. Volgende week mag ik nog eens langsgaan om de puntjes op de I te zetten. Maar hoop doet leven en hier is alles mogelijk.
Deze week heb ik ook de eerste blokfluitles te Congo meegemaakt. Met dank aan de blokfuiten die ik meegekregen heb van van de familie Deblock is het leerlingen aantal met zowat 50% gestegen. Ik was mooi op tijd, de les begon om 15u. Samen met de lerares (Mado) hebben we zowat 50 minuten gewacht op de eerste en enige leerling die die dag kwam opdagen. En de les ging gewoon door op een bankje in openlucht. Na een kwartiertje waren de Sol, la en si aangeleerd en het huiswerk tegen de volgende les uitgedeeld. Want de lerares (die wel stipt was) stopte om 16u. Maar dat is normaal als alles vrijwillig gedaan word naast een drukke en veeleisende job. Ik denk dat het muziekonderwijs hier ook wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Maar om daarover heb ik een gesprek aangevraagd met de consul van België. Deze heeft blijkbaar beloofd van dit wat te gaan ondersteunen. En ik zou hier dan ook graag het fijne van weten.
Dat alles vlug kan veranderen en plannen niet altijd door gaan is hier geen ongewoon iets. Normaal gezien was er voor dit weekend een driedaagse uitstap richting Kolwezi gepland. Maar omdat de chauffeur gisteren geveld lag met een aanval van malaria is alles in het water gevallen. Dit weekend word dus een redelijk rustig gegeven. Maar ook dit kan vlug veranderen. Er valt altijd wel wat te beleven in Lubumbashi. We zien wel wat het weekend zal brangen.
Mijn muzikaal project verloopt hier redelijk vlot. Een onderdeel hiervan is het organiseren van een Rock Lubumbashi. Samen met enkele geëngageerde mensen uit mijn partnerorganisatie (de Kiro) hebben we de voorbije week weer heel wat vorderingen gemaakt. We zijn begonnen met enkele sponsors te zoeken. En direct duiken de eerste grote verschillen met belgië op. In belgië stellen we sponsorpakketten samen en kan de sponsor kiezen hoeveel hij wil steunen. Hier vragen sponsors een volledige financiële raming van alle kosten. Aan de hand hiervan beslissen ze wat en hoeveel ze gaan sponoren. Een nieuw iets voor mij en ik mocht direct mijn geheel werkschema en planning omgooien. Nu ben ik vollop bezig een financiële raming voor de sponsors aan het maken en iedereen die zou optreden aan het aanspreken. T'is eens een andere manier van werken. Maar ik denk wel dat er veel mogelijk is. Zo ben ik gisteren langsgeweest bij het lokale-provinciale TV station om eens over publiciteit te praten. En er is een grote kans dat er ook iets uit de bus gaat komen. Dit zou een goede stap zijn. want de TV word hier veel bekeken en levert ook veel heruitzendingen op. Zo zenden ze per dag gemiddeld 5x hetzelfde programma uit. Maar ik ga niet te vlug van stapel lopen. Volgende week mag ik nog eens langsgaan om de puntjes op de I te zetten. Maar hoop doet leven en hier is alles mogelijk.
Deze week heb ik ook de eerste blokfluitles te Congo meegemaakt. Met dank aan de blokfuiten die ik meegekregen heb van van de familie Deblock is het leerlingen aantal met zowat 50% gestegen. Ik was mooi op tijd, de les begon om 15u. Samen met de lerares (Mado) hebben we zowat 50 minuten gewacht op de eerste en enige leerling die die dag kwam opdagen. En de les ging gewoon door op een bankje in openlucht. Na een kwartiertje waren de Sol, la en si aangeleerd en het huiswerk tegen de volgende les uitgedeeld. Want de lerares (die wel stipt was) stopte om 16u. Maar dat is normaal als alles vrijwillig gedaan word naast een drukke en veeleisende job. Ik denk dat het muziekonderwijs hier ook wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Maar om daarover heb ik een gesprek aangevraagd met de consul van België. Deze heeft blijkbaar beloofd van dit wat te gaan ondersteunen. En ik zou hier dan ook graag het fijne van weten.
Dat alles vlug kan veranderen en plannen niet altijd door gaan is hier geen ongewoon iets. Normaal gezien was er voor dit weekend een driedaagse uitstap richting Kolwezi gepland. Maar omdat de chauffeur gisteren geveld lag met een aanval van malaria is alles in het water gevallen. Dit weekend word dus een redelijk rustig gegeven. Maar ook dit kan vlug veranderen. Er valt altijd wel wat te beleven in Lubumbashi. We zien wel wat het weekend zal brangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
