Brahiiiiiim.

Vorige keer ben ik geëindigd ergens den 20-sten november. Op deze dag zou er veel uit de bus komen voor de organisatie van mijn muziekaal evenement. Maar zoals altijd zou de Kongolese realiteit mijn geduld goed op de proef stellen.

Op twintig november ben ik mijn dag begonnen met een bezoek aan Brasimba; de grote directeur zou vandaag terug zijn uit Zuid-Afrika en alleen hij kon mij helpen. Want al de anderen durven blijkbaar geen beslissingen nemen zonder hem. Met mijn mooiste hemd en voor de uitzondering eens in lange broek ben ik een rendez-vous gaan vragen met de grote baas. Helaas heb ik hem niet te zen gekregen en ben ik direct doorgestuurd naar de verantwoordelijke marketing. Deze keer kon hij wel helpen want de grote baas had me doorgestuurd. Daar heb ik hem mijn project uit de doeken gedaan en heb ik de vraag tot sponsoring gesteld. Dit samen met de dringendheid en tijdsdruk. Hij heeft me dan beloofd van morgen een antwoord te geven en ik mocht hem dan ook eens op bellen in de loop van de dag.
Daarna richting celtel, deze gsm operator had me reeds veel beloofd maar heeft het definitieve antwoord steeds maar uitgesteld. Daar aangekomen werd ik vriendelijk ontvangen en werd me meegedeeld dat de beslissing me in de loop van de dag telefonisch zou worden meegedeeld. Vrijdag was me nochtans verteld dat ik tegen vandaag zekerheid zou krijgen. Ik dus geduldig wachten op een telefoontje.
Gelukkig had ik vandaag ook andere zaken te regelen. Ik doe hier een muziekaal project en telkens als er ergens muziek te vonden is ben ik er als de kippen bij. Desnoods nodig ik mijzelf gewoon een beetje uit. Zo ben ik vorige week te weten gekomen dat deze nacht een zekere Brahim, Belgische idool ster, geland was in Lubumbashi om er een week te verblijven. En dit in het kader van de Damiaan actie. Daar suisden mijn oren wel even van. Zou het niet geweldig zijn om deze Belgische hip-hop ster eens in contact te brengen met de lokale helden. Die dinsag avond was er een ontmoeting met de deligatie en père eric, de verantwoordelijke voor het straatkinderenproject hier in Lubumbashi, père eric. Maar omdat het schema te druk was ben ik er dinsdagavond niet bij geraakt. Maar donderdag kwamen ze met de gehele crew opnames maken bij de straatkinderen van bakanja centre. Meer uitleg over de straatkinderen en de projecten geef ik wel een volgende keer. En donderdag mocht ik de opnames meemaken. Zou een ideale gelegenheid zijn is het niet.
Diezelfde dinsdag avond zat ik nog altijd op een telefoontje van celtel te wachten, en dit ging ik nog de gehele avond doen. Maar zoiets weet je niet op voorhand. Ik ben dan maar de verjaardag van een marafiki vriend gaan vieren. Samen met Lies en Ado hebben wij er een toffe avond van gemaakt.

Woensdag. 21 november.
Opstaan met het gevoel alles of niets vandaag. Het telefoontje van brasimba en eventueel van celtel. Om te relaxen heb ik maar eerst even mijnen was gedaan. Dat was ook nog eens nodig. Met emmers water en een pakje omo waspoeder de gedachten verzetten, het is eens iets anders. Rond 10u heb ik dan naar celtel gebeld met de vraag wat nu het antwoord is; want gisteren heeft mij niemand meer gebeld. Een redelijk geënerveerde stem antwoordde dat ik geduld moest hebben dat het antwoord vrijdag zou gegeven worden. Heb ik dan reeds 4weken geduld, ach ja enkele daagjes kunnen er wel bij.
Brasimba dan maar. Daar nam direct de juiste persoon op, maar deze zat net in vergadering met de grote baas en vroeg me in de namiddag terug te bellen. Geduldig zijn en rustig blijven. Dat is de boodschap. Heb ik dan maar een beetje vanalles en niets gedaan om niet te hoeven af te tellen tot de namiddag. Dit keer kreeg ik weer direct de juiste persoon aan de lijn. En het antwoord was positief. Er zou gesponsord worden en morgen mocht ik langsgaan om de details, het hoe en wat te bespreken. Als je nog nooit iemand een gat in de lucht zien springen hebt dan heb je een mooi gat gemist. Er stond een mooie smile op mijn gezicht en deze is er de gehele dag op blijven staan; veel heb ik niet meer uitgestoken maar ik ben wel rustig gaan slapen.

De dagen gaan rap voorbij en voor je het weet is het donderdag.

De dag begon met mijn rendez-vous bij Brasimba, Nieuwsgierig naar wat de sponsering allemaal zou inhouden. Ik werd enorm vriendelijk ontvangen en heb alles en zelfs meer gekregen dan ik gevraagd heb. Mijn reclamespot voor het evenement zal door hen ook op een ander TV-station getoond worden. Ze gaan sponsoring voeren onder de naam van hun limonadeproducten D’jino en komen met promo materiaal en goedkope dingen naar het evenement. Ook de financiele ondersteuning is netjes in orde. Op een goed half uurtje was alles in kannen en kruiken.
Vandaar rap de taxi in richting ecole belge. Want er was een muzikale knutselles gepland met de 5des. Iets in dezelfde aard als die van de zesdes, maar lichtjes aangepast omdat de tijdsdruk an 50minuten bij een knutselactiviteit redelijk groot is. Maar uiteindelijk was ook dit een schot in de roos en zijn er weer dertig kinderen die het huis onveilig maken met hun Kazou geluiden.
Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen. Omstreeks 15u waren we present op Bakanja-ville en samen met de straatkinderen hebben we vol ongeduld op Brahim gewacht. Het was niet de eerste keer dat ik in dit centrum kwam maar wel de eerste keer dat ik echt in contact kwam met de straatkinderen en er ook veel mee gepraat heb. Toen de filmploeg en de journalisten toekwamen heb ik we het allemaal een beetje van op een afstand gevolgd. Mij direct opdringen als ik me reeds zelf uitgenodigd heb. Het is niet mijn favoriete bezigheid. Ik zou Brahim nog wel te spreken krijgen. En dat is me ook gelukt. Ik heb hem dan ook ingelicht over mijn muzikaal project en over het feit dat er dit weekend een hip hop evenement plaatsvond. Dat klonk als muziek in zijn oren en hij ging proberen een gaatje in zijn druk programma te vinden om eens langs te komen en wie weet nog iets meer.

Word je nieuwsgierig? Wel wacht dan tot de volgende en ik vertel er je alles over.

Nieuwe foto’s zijn ook binnenkort te verwachten.