Een kleine update

Hallootjes aan al degenen die ergens anders vertoeven dan mijzelf. Hier in Lubumbashi is alles zoals steeds redelijk in orde. Maar druk, druk, druk. Of denk ik dat alleen maar? Toch wil ik jullie graag op de hoogte houden van alles wat er al gebeurd is sinds den 9den november.

Vrijdag 9 november:
Als ik het me goed herinner was dit een vrijdag. Vandaag had ik een audiëntie met de consul van België hier te Lubumbashi. Waarom hoor ik jullie denken, wel heel simpel. In de vele interviews en gesprekken die ik de voorbije dagen gevoerd heb is me meermalen door Kongolese muziekkanten gezegd dat de Belgische consul actie wil ondernemen om het muziek- en kunstonderwijs hier te stimuleren. Daar wil ik dan weer het fijne van weten, dus ben ik naar de consul getrokken om meer uitleg. Het geen ik gehoord bleek waar te zijn, maar het waren de woorden van de vorige consul. En het werkbudget van de huidige consul staat de ondersteuning niet meer toe. We hebben nog een half uurtje over mijn project en Lubumbashi zitten praten en ik moet zeggen dat het aangenaam was. Ik was aangenaam verrast door zijn spontaniteit en ook zijn interesse in een project als het mijne.
In de namiddag naar mijn vaste stek getrokken: de Halle de l’etoile. Daar ben ik Rosemarie tegen het lijf gelopen en een toffe babbel mee gehad. Rosemarie is een Duitse dame die reeds gepensioneerd is. Maar nog een doctoraat schrijft over Jean Bosco maakt. Een reeds overleden traditionele Kongolese muziekkant. Ik had de gelegenheid om met haar te praten omdat mijn afspraak weeral eens te laat kwam opdagen. Ik moed zeggen een kranige dame die Rosemarie, veel te braaf soms. Wat resulteert in Kongolezen die al eens teveel geld durven vragen. Maar enfin een uurke en retard kwam dan toch mijne muziekkant opdagen en zijn we samen naar de fanfare van de Gecamines getrokken. Fanfare is mooi gezegd want de instrumenten zijn de naam instrument niet echt meer waardig. Maar omdat er gebrek is aan beter materiaal, repareren ze de oude instrumenten keer op keer en produceren ze er een hels samenhangend geluid mee. Het Moto “ alles moet luid eruit” is ze op het lijf geschreven. Ik had graag wat foto’s willen nemen maar daarvoor hadden ze een geldverslindend bureausysteem uitgevonden waar ik zogezegd overal de toestemming moet vragen (lees betalen) om foto’s te nemen. Ik doe dit niet, 'k neem volgende keer gewoon een Kiro mee en laat die de foto’s maken. Zo krijg ik geen problemen.
S’avonds hadden we zoals vorige week en mitchopo gepland. Maar wegens een donderbui is die afgelast. Gelukkig kwam er een telefoontje van Brecht, leraar aan de ecole belge over een concert ergens die avond. Wel enkel op uitnodiging, maar ze gingen wel iets regelen voor mij. Zo ben ik onverwacht terechtgekomen op een concert van Papa Wemba. Dat is een van de toonaangevende Kongolese muziekkanten. En hoe kan het ook anders, ik sta op de foto’s met (voor de Kongolezen) deze halfgod. Wat ook mooi meegenomen was dat alle drankjes en hapjes gratis waren. 'T was me wel een feestje daar met de beau monde uit Lubumbashi. Ge moet alles nen keer meegemaakt hebben.

Zaterdag10 november.
Vandaag heb ik mwangaza bezocht de Lokale TV zender die enorm veel bekeken word. En als alles goed gaat gaan deze mensen een inforreke doen om mijn project te steunen en gratis publiciteit leveren voor mijn evenement dat ik aan het samensteken ben. Anders is er deze dag niet zo schitterend veel gebeurd. Ik ben vroeg in de middag huiswaarts gekeerd. Diezelfde avond heb ik Yannick, de oudste zoon uit mijn gastgezin, meegenomen om mitchopo te gaan eten. Dit omdat hij vandaag 22 jaar geworden was. En een verjaardag dat vier je toch overal. Kmoet zeggen de geit die ze op de BBQ gelegd hadden was waarschijnlijk een zeer oud beest. Want het was precies een stuk kauwgom dat ik in mijn mond had. Ik heb nogal moeten knabbelen. Na de mitchopo zijn we niet te lang blijven hangen en huiswaarts gekeerd want morgen is het den 11den en the big day.

Zondag 11 november.
Zondag der zondagen, wapenstilstand. Normaal sta ik nu omringd door mijn medemuzikanten en vrienden van vrank en vrij ergens het Belgisch volkslied te spelen alvorens de lokale kroegen af te gaan. (Een traditie uit de duizenden) zeker als je weet dat onzen Jacques jarig is die dag. Hier word dat niet gevierd. Maar het was een andere speciale dag. In mijn gastgezin ben ik niet de enige gast; er logeert ook een zekere Mr. Bin jojo. Deze komt uit kinshasa om hier een school te bouwen. En vandaag de grote opening. Opstaan om 6u30 om 7u30 was ik reeds aanwezig( lees gedropt ter plaatse) om de mis van 8u niet te missen. Toen de mis bijna gedaan was is ook de technieker rondgeraakt met zijn geluid. De micro werkte eindelijk. Op het einde van de mis werd dan ook de school ingewijd. Dit heeft men gedaan met een plumeau. Je weet wel zo’n ding om stof af te doen dat rood, geel en groen gekleurd is. Maar het belangrijkste is dat alles ingewijd geraakt is. Rond 10 u begon de reeks van speechen met de vele Swahili woorden tot gevolg en weeral begreep ik er niet zoveel van. Maar er begon wel ambiance in de straat te komen. Yep, in de straat want de inwijding en het feest ging door op straat wegen plaatsgebrek in de school. Van overal kwam er volk om te kijken, te luisteren. Want na de speechen kwamen de jongleurs daarna de dansjes voorbereid door de leerlingen. Deze waren tof en leuk, ware het niet dat de technieker weeral problemen had om het juiste nummer te vinden. Maar het begon lekker te shaken. Achter deze dansen werd er een groot defilé gehouden met de naburige scholen en de eigen school. Dit defilé werd voorafgegaan door de Fanfare van de SNCC (bij ons den NMBS). Dit keer was foto’s trekken geen probleem en ik moet zeggen ze brachten ambiance. Ik heb zelf dingen opgestoken die ik bij ons ook wil introduceren. Nog nooit heb ik een dirigent zo met zijn kont zien shaken en het staat op film. Ik ga zeker eens proberen om onze Wim (dirigent vrank en vrij) te overtuigen hetzelfde te proberen. Omstreeks twee uur was het officiële programma over en konden we met de genodigden de school bezoeken. Zodat ik uiteindelijk tegen 16 u thuis gekomen ben. Een lange dag maar toch zeer plezant. De avond heb ik dan doorgebracht met Mr. Vincent, de vriend des huizes. Er was een feestje bij hem thuis omdat zijn dochter in haar staatsexamens geslaagd was. Dus enkele simbas later ben ik moe maar voldaan gaan slapen.

Maandag 12 november.
Een nieuwe week, weeral nieuwe energie om er eens goed in te vliegen. Deze morgen om negen uur richting ecole belge getrokken om er afspraken te maken over mijn muziekaal tweelui dat ik daar via een workshop aan de leerlingen te geven. Binnen een tiental minuten waren de afspraken gemaakt en kon ik voor volgende week een tweetal dagen in mijn agenda noteren. Daarna terug richting Kiro om er en vergadering te houden over een eventuele Vlaamse dag te organiseren. Om wat culturele uitwisseling te houden en het partnerschap met België in de verf te zetten. Samen met Sarah en chef Didier heb ik mijn hersenen gepijnigd over hoe we Vlaanderen/België tot hier kunnen krijgen. En ik denk er niet van onder te kunnen, ik zal waarschijnlijk frieten moeten bakken. Iets waar iedere Belg meester in is. N nog de patatten vinden. In de namiddag tevergeefs nog enkele sponsors gezocht voor mijn evenement. Dus ben ik omstreeks een 16 uur naar mijn favoriete Halle de l’etoile getrokken om daar Baobab aan het werk te zien tijdens hun repetitie. Een jonge Rap – reggae. Die een mix maakt tussen de twee stijlen. Sterk en stoere taal over de samenleving op de zelfgemaakte computerbeats. Weinig middelen maar er toch volledig voor gaan. Het raakt me steeds weer in hun manier van muziek maken. De repetitie is een klein concert geworden. Iedereen die wou mocht binnen en meeluisteren. Spontaan mee freestylen en ambiance verzekert. De avond was voorbij voor ik het goed en wel besefte.



De dinsdag 13 november.
Deze morgen bureautocht gedaan bij Brasimba, een mogelijke sponsor en bierbrouwer. Van bureau een naar bureau twee. Daar kunnen ze niets doen. Dus terug naar bureau een. Daar is de directeur niet aanwezig en mag ik kiezen. Brief achterlaten of naar de sous chef gaan. Ik kies voor het tweede en ga naar bureau drie. Daar is die sous chef niet aanwezig en mag ik in de namiddag terugkomen. Afspraak om 13u. Dan maar terug naar mijn favoriete stek. La Halle de l’etoile om artiesten e ontmoeten. Vandaag stond er een interview met RJ – Kanierra op het programma. ’T blijkt trouwens bakje vol te zijn er zijn podiumrepetie’s voor enorm veel artiesten. Als ze samenleggen is het materiaal goedkoper. Ze hebben gewoon een schema voor de repetities. Er worden vooral danspasjes uitgevoerd en deze gesynchroniseerd. Podiumpresence en show; Daar word er deze week op geoefend. Leuk om zien maar de 15u nadert, ik moet terug naar Brasimba. Een uurtje wachten tot 16u om dan na 5 minuten een persoon te horen zeggen dat hij de beslissing niet durft te nemen dat ik maar terug naar de eerste bureau moet gaan en een afspraak moet maken met de grote directeur. In mijn agenda staat volgende week dinsdag alvast omcirkeld.
Daarna terug Kiro om een gesprek met een Lokale Karindula groep te hebben. Deze mannen spelen op traditionele en zelfgemaakte instrumenten en spreken liefst openhartig met een pint erbij. Nood breekt wet dus heb ik er aar enen op gedronken en een toffe babbel gehad. Ook heb ik enkele bezoeken aan hun repetities geregeld. Weeral staat er ergens een uitroepingsteken in mijn agenda.

Woensdag 14 november
Mottige morgen, zal waarschijnlijk aan de te lange gesprekken van gisteren gelegen hebben;-)
Vandaag rustig programma gehad. Samen met Sarah zijn we Ten huize van Jean Dedieu geweest om de verjaardag van Janice en de baby te vieren. De voetbal en de schoentjes (cadeau’s) waren welgekomen en luiden en gezellige namiddag in. S’avonds vroeg naar huis en gezellig avondje bij mijn gastgezin doorgebracht.

Donderdag 15 november
Deze voormiddag heb ik e eens volledig op het voorbereiden van mijn workshop te ecole belge gestort. Gekeken wat haalbaar is binnen de gekregen tijd en wat materialen om te knutselen gezocht. Voorbereidingen op papier zijn niet mijn sterkste kant, maar zorgden er wel voor dat de voormiddag snel passeerde. S middags ben ik getuige geweest van het ergste wat je maar kan overkomen. Lies (de Belgische stagiair die werkt rond aids) had er niet beter op gevonden dan tegen een boom te lopen en haar wenkbrauw open te halen. Daar sta je dan midden Lubumbashi met een kanjer van een oog. Maar ’t is een harde, die lies, en na een korte checkup van de oogkas door mijzelf zijn we gewoon verder gegaan. Ik ben dan maar mijn weg vervolgd op bezoek bij de clique van Salama om te kijken hoever de jonge Kiro’s gevorderd waren met hun drumlessen. Wonderwel veel vooruitgang en toffe ambiance. Daarna kon ik het niet laten de Halle de l’etoile een bezoek te brengen. Daar ben ik met MC kaleh in contact gekomen en in Lubumbashi zeer bekende rapper. Deze heeft mij met Carol in contact gebracht en nog diezelfde avond zat in “petit belgique” het cafe restaurant van carol met twee mogelijke sponsors te praten. Het kan hier rap gaan.

Vrijdag 6 november.
Weer een veel te rustig begin van de dag, alhoewel. Deze morgen had ik een taxigroep richting stad uitgekozen, een taxigroep is een goedkope taxiformule je betaal 200frank congolaise maar deelt de taxi met anderen. Toen de chauffeur de eerste afzette, in alle betekenissen van het woord. Haalde een tweede passagier zijn pas tevoorschijn van de federale politie. En de discussie kon beginnen. De rit van 10min heeft een uur geduurd. Omdat niet enkel in de taxi maar de hele straat graag mee discussieert. Ah je moet alles een keer beleven. Ik ben na wat bureauwerk op de kiro dan maar naar mijn favoriete Halle getrokken. En daar nog geen half uurtje aanwezig kreeg ik telefoon van carol. Dezelfden van gisteren. Om 17u weeral afspraak bij haar voor een volgende sponsor. Soms gaat het echt wel snel. Daar ben ik ook uitgenodigd op haren BBQ van dienen avond. Maar eerst nog terug naar de Kiro voor een vergadering met de partnerschap commissie over onze Vlaamse dag voorstellen. En er word groen licht gegeven. We kunnen frieten bakken!!!!!
Daarna hebben we het gevierd met een simba, hoe kan het hier ook anders. En dan op naar de BBQ. Samen met brecht en sarah en enkele congolese vrienden heb ik eens goed mijn buikje volgegeten. Om vervolgens voldaan te gaan slapen.

Zaterdag 17 november.
Na een blitsbezoek aan de stad deze morgen (ik ben vlug nog wat materiaal gaan halen voor mijn les van maandag) Maar dan vlug huiswaarts om mijn zak te pakken. Dit weekend staat er een weekendje Op het programma. Samen met de Marafiki, de oud Kiro die afdelingen ondersteunen met problemen, gaan we op bezoek naar Kasumbalesa, kisenda en Sodimiko. Drie stadjes en dorpjes die aan de grens met Zambia liggen. Zoals altijd was stiptheid bij het vertrek niet de sterkste kant. Ze gingen Lies en mij rond 13uur komen oppikken om stipt 14 u te vertrekken met de groep. Dus om 14u zijn ze ons komen oppikken om te laat te vertrekken. Geen probleem, te laat zijn we er ook geraakt. Met 16 in een taxibusje de 90 km lange weg op richting grens met Zambia. Ik voelde me een beetje op kamp, want tijdens de rit werd er gezongen dat het een lieve lust was. Echt wel ambiance. Tijdens de rit heb ik ook veel rond zitten kijken naar het Kongolese landschap. Dat was ook eens een goede toffe ervaring. Eens iets anders dan lubumbashi, en dat het indrukwekkend is dat mag je van mij aannemen. Rond 18 u zijn we in Kisenda aangekomen de eerste stop van het weekend. Daar hebben we de mis meegevolg op zaterdag. Die begon om 17u dus hebben we maar de helft moeten blijven. Na de mis en de verwelkomingen zijn we met de lokale dirigenten en de marafiki in een klaslokaaltje gaan plaatsnemen om een gesprek te voeren met de lokale afdeling. Over hun problemen en over hoe wij ze kunnen helpen en ondersteunen. Na deze vergadering was het tijd voor entertainment. We hebben dan maar de lokale boite (cafe) opgezocht en een beentje gezwaaid. Normaal gingen we eerste eten, maar de kookploeg was, hoe kan het ook anders, in vertraging. Rond een uur of elf zijn we uiteindelijk teruggekeerd en hebben we ons avondmaal genuttigd. En smaken dat het deed. ‘T was precies als op een kamp. Met allen uit dezelfde pot en eten dat we deden. Daarna gingen we een poging doen om nog een Simba te verzetten maar alles was reeds gesloten. We zijn dan maar gaan slapen, Met twee in een eenpersoonsbed. Een beetje krap maar alles is beter dan de grond. Dus als ik vertel dat het een korte slaaploze nacht werd. Moet ik er geen tekeningskes bij gaan maken. De hele nacht liggen kletsen en als je dan uiteindelijk in slaap valt is het tijd om op te staan.

Zondag 18 november.
Zoals je al kunt vermoeden, deze zondag was ik vroeg uit de veren. Om 5u30 maakte mijn bedgenoot me wakker om te zeggen dat hij reeds ging opstaan mar dat ik gerust nog wat mocht blijven liggen. Einde nachtrust dus. Wassen en opstaan het ging allemaal redelijk in slow motion. Maar wat verwacht je na zo’n korte nacht. In de voormiddag stonden er nog wat gesprekken met de lokale kiro op het programma. En een mars door de straten van kisenda. Tegen de middag zijn we in sodimiko aangekomen, twee uren in retard maar we zijn er toch geraakt. Daar zijn we weer aan het vergaderen geslagen met de lokale groep dirigenten( leiders). Om ook daar de marafiki voor te stellen en hun plaatselijke problemen te helpen oplossen. Die middag hebben we gegeten bij de ouders van een marafiki dirigent te sodimiko. Om daarna een bezoek te brengen aan kasumbalesa. Dit bezoek is uitgedraaid op een cafébezoek. Op dat punt zijn toch alle jeugdverenigingen gelijk. Ergens vond ik dit wel een gemiste kans om leer te zien van de grensstreek met Zambia maar ja je kunt niet alles doen op een dag en een half. We zijn ook redelijk vroeg huiswaarts gekeerd. Dit omdat ’s nachts rijden redelijk onverantwoord is. De slechte staat van de weg gecombineerd et onverantwoord rijgedrag en veel te hoge snelheden zorgen hier regelmatig voor accidenten met dodelijke afloop. Daar heb ik onderweg de overblijfselen van gezien. Zelf een levend vers bewijs. We zijn gestopt om hulp te bieden bij een accident dat net gebeurt was. Auto over de kop en gracht binnen. Als bij wonder zijn de twee inzittenden en met wat builen blutsen vanaf gekomen. Maar auto redelijk per total. Ook onze chauffeur hebben we af en toe aangemaand tot Pole pole (kalm aan). En gelukkig heeft hij ook af en toe geluisterd. Moe maar voldaan thuiskomen dat was wat me nog reste voor de zondag.

Maandag 19 november.
Vandaag kon ik niet uitslapen van mijn weekendje kasumbalesa. Er stond een muzikale workshop op het programma in de l’ecole belge. Deze morgen had ik mijn eerste uur bij de zesdes, donderdag ga ik een uur bij de vijfdes. Tijdens dit eerste uur knutsel ik samen met de leerlingen een kazou in elkaar met materialen die we recuperen. Plastieken flesjes, elektriciteitsbuisjes en plastieken zakjes. Enz. Het uurtje is voorbijgevlogen. Volgende week ga ik terug voor mijn educatieve luik. Daarna heb ik Sarah een handje toegestoken bij het schilderen van een spelbord. Ze heeft een spel over België gemaakt om het partnerschap te benadrukken. Twas veel meer werk dan we verwacht hadden maar het resultaat mag er zijn. ’s Avonds ben ik vroeg naar huis gegaan om toch nog wat uit ter rusten van het weekend.

Dinsdag 20 november.

Vandaag grote sponsordag, Ik ben uiteindelijk bij de verantwoordelijke geraakt voor de sponsoring bij brasimba en heb een woordje met hem gepraat over mijn evenement. Morgen krijg ik telefoon met zijn definitieve antwoord. Anders moet ik maar een s langsgaan. Daarna ben ik bij celtell (de lokale gsm operator)geweest. Deze gaan me opbellen wanneer ik deze namiddag mag langskomen. Nu zit ik hier contact te zoeken met de verantwoordelijke van forrest. Deze zal ook wel sponsoren.
Hoe de rest van mijn dagen zal verlopen vraag ik me ook af maar als er niet gesponsord word zal er waarschijnlijk geen evenement komen. Maar hoop doet leven. En ik zie het nog volledig zitten.

Woensdag 21 november
een dagje windstil

Donderdag 22 november
Rock lubumbashi heeft een grote sprong gemaakt. En gaat zeker door. ik loop vandaag echt content. Maar meer huerover de volgende keer.

groeten en tot de volgende