Van mitchopo tot stijve benen.

Hallootjes allemaal. Hoe gaat het daar in belgenland? Velen onder jullie hebben waarschijnlijk een verlengd weekend achter de rug. Wel in Congo kennen ze geen rust op de eerste november. Het leven gaat gewoon verder. Ook voor mij. Het weekend richting kolwezi is in het water gevallen, dus hebben we er maar het beste van gemaakt. Vrijdag ben ik begonnen met een redelijke rustige dag. Een bezoekje aan pater Louis en de jongens van ChemChem. Maar wat rustig begonnen is, is geeindigdt in een stuk bruisend congolees nacht(avond)leven. We hebben met enkele Kiro's (sarah, lies en odile) de wijk Kamolondo verkend en deze staat bekend om zijn vele boites (= cafe's). Maar vooral om de mitchopo (ik hoop dat ik het goed schrijf) Mitchopo is eigenlijk gebakken geitevlees, rechtstreeks van de BBQ in kleine stukjes gehakt en geserveerd met pili-pili en andere kruiden. De stukjes vlees kun je zelf kiezen want de geit hangt bij de BBQ. T'is norm lekker maar je mag er niet altijd even lang bij nadenken. En net zoals overal te lubumbashi viel ook hier de stroom meermalen uit tijdens het eten van de mitchopo. Maar dit kon de sfeer niet bederven. Ook niet toen er een nog verse lading levend eten door de straat passeerde. Klaar om enkele huizen verder geslacht en klaar gemaakt te worden.
Zaterdag was dan weer iets minder. Vandaag stond er veel papierwerk op het programma. Hier kun je iets organiseren en je kunt voortgaan op een ander zijn woord. Mar als je echt wat zeker wilt spelen kun je best alles op papier zetten. Ik ben dan ook van smorgens tot een stuk in de namiddag bezig geweest met al de afspraken op papier te zetten en zogezegde contracten op te stellen. In mijn beste frans natuurlijk. Gelukkig word dit alles ook nog eens gecorrigeerd door een medewerker van het Kiro secretariaat. Best, want de foutjes en vergeten accenten zijn niet te tellen. In de namiddag heb ik thuis mijn wast gedaan, zelf! en dit met emmers, handen en Omo waspoeder. T'is toch een luxe die wasmachine van bij ons. Ook heb ik met mijn gastgezin een kennis bezocht in Kipushi, dit is een stadje op zo'n 30km van Lubumbashi. Zo kon ik eens een mooie zicht krijgen op de natuurlijke vegetatie in deze streken en door het golvende landschap had ik af en toe mooie vergezichten. Congo is een mooi land. Maar was het niet van de slechte staat van de weg ging ik 10 keer zoveel genoten hebben. Nu was ik redelijk door elkaar geschud. Terug thuis zijn we bij een buur naar de afstudeerdrink geweest, Een tuin vol volk en luide rap muziek uit de boxen van een wagen. Twas leuk, maar hier zijn deze feesten van 16u tot 20u daarna gaat iedereen naar huis of verder feesten in de stad. Ik ben naar huis gegaan want de zondag mocht ik vroeg opstaan om naar de Kiro te gaan.
Deze keer ben ik terug naar Ruashi gegaan om de activiteiten te gaan volgen. Samen met sarah hebben we dan ook het heft in eigen handen genomen en ze enkele belgische spellen aangeleerd. Dit zorgde ervoor dat er deze keer echt gespeeld werd. Na de Kiro hebben we op Lies gewacht Ook een belgische chiro en zijn we samen naar de voetbalmatch geweest van de jongens van ChemChem. Als belgisch supertalent kon ik niet anders dan mee te doen. Een helft heb ik het volgehouden. Mijn twee benen konden niet meer. Hun spel is dan ook vooral lopen en altijd de bal zo ver mogelijk wegshotten. voor mij is dit dus meer van de enen kant naar de andere kant lopen dan iets opbouwen. Maar twas toch heel plezant. Ook het aantal toeschouwers was groot. Er doet niet iedere keer een blanke mee. Vandaag heb ik mijn deelname reeds beklaagd. De benen zijn zo stijf en het wandelen is lastig. Maar als ik de foto's van gisteren zie dan ben ik dit zo weer vergeten.
Met volle moed start ik ondertussen mijn zesde week. En ook deze week is er weer veel te doen en te beleven. We maken er wel weer iets tof van. Bedankt ook aan iedereen die af en toe een mailke of reactie stuurt. Tdoet deugd om nieuws en roddels uit het belgenland te ontvangen.
de groeten en tot een volgende.