Rock Lubumbashi: het verslag

Velen onder jullie die aandachtig mijn geblog volgen, zullen de laatste dagen wel gedacht hebben dat ik van de aardbol verdwenen ben. Nieuwtjes waren er niet te rapen en ik geef het toe ik heb ook niet te veel van mij heb laten horen. Maar dat neemt niet weg dat er de laatste twee weken niet enorm veel gebeurd is.
Laten we beginnen bij het begin van deze maand. De eerste december luidde het begin van de laatste maand aan. De laatste maand, die een zeer belangrijke eerste week voor mij in petto had. Deze eerste week had een zeer belangrijke apotheose of een grote anticlimax in petto wat het ging worden wist ik ook niet. Maar ik kan nu wel verklappen dat de aanloop, de laatste rechte lijn naar mijn muziekaal evenement, me heel wat grijze krullende haren bezorgd heeft. Maar deze had ik al een stuk.
Voor ik verderga hierover wil ik ook het goede nieuws over dit eerste decemberweekend meegeven. Er was weeral eens (zoals elk jaar) een spetterend fenomenaal concert van de harmonie Vrank en Vrij van Nazareth. Er ontbraken misschien wat aan krullen bij de klarinetten maar ik weet uit goede bron dat het niveau weeral eens zeer hoog lag. Ook het niveau der vrijgevigheid lag redelijk hoog. Er is namelijk een flink bedragje ingezameld waarmee we een grote T voor rommel kunnen zetten. Dit krijgt nog een vervolg eenmaal ik terug ben maar toch wil ik iedereen bedanken die zijn steentje heeft bijgedragen.
Zondag de tweede december volgde er voor mij een ander hoogtepunt. Emilie kwam die dag aan in Lubumbashi. Reeds van ‘s morgens vroeg liep ik rond als een kieken zonder kop omdat ik niet kon wachten om haar terug te zien. Maar ze is redelijk stipt geland en alles is vlot verlopen. 't Was leuk om alle nieuwtjes uit belgenland te horen.
Zo zijn we een de 'final countdown' kunnen beginnen Maandag stond ik op en wist ik nog een vijftal dag te gaan en het is zover. Maar terug kon ik niet meer. Alles was reeds geregeld en ‘the show must go on’. Op deze derde decemberdag liet het regenseizoen nogmaals weten dat het in actie geschoten was en regen, regen, regen was alles wat er die dag op het programma stond. Toch zijn we verder kunnen gaan met de voorbereidingen. De t-shirts gaan zoeken, affiches verspreiden, kaartjes voor de artiesten en de organisatie maken en allerlei werkjes die wel eens moeten gedaan worden maar vlug op de lange baan geschoven worden. Ook mijn spandoeken, hier wordt elk evenement aangekondigd met spandoeken, mochten wel eens afgewerkt worden. Deze spandoeken, ook wel ‘calicots’ genoemd, geven een grote kenbaarheid aan je evenement want iedereen kijkt en leest die dingen. En zo kabbelde de week rustig verder. Maar ik werd er niet rustiger op. Alles was zo goed als in orde maar hier weet je nooit. Alles kan verkeerd lopen op het laatste moment. Op vrijdag zijn we een grote tent gaan plaatsen op de koer van de Halle de l’Etoile. Niet voor de optredens maar voor de terrasjes tegen de regen te beschermen. De weergoden moeten het gezien hebben want diezelfde nacht heeft het fenomenaal hard gestormd. Met als resultaat dat de tent het begeven heeft. Het was nochtans een stevig ding. Een echte tent van UNICEF dat kan toch genen brol zijn.
Daar begon de miserie al. Een tiental minuten later kwam de ‘chef techniek’ om geld vragen. Dit om het materiaal te vervoeren. Maar plotseling moest het extra geld zijn en niet een deel van de afgesproken prijs. Kwam daarbij nog eens dat hij niet eens al het materiaal voor handen had. 4 ipv 6 micro’s, 4 ipv 6 boxen, 2 ipv 3 boxen retour. Geen synthesizer en geen belichting. Ik vroeg me op dat moment af wat hij wel had. En plotseling was mijn huidskleur voldoende om meer geld te vragen. Gelukkig had ik alles geregeld met de Halle de l’Etoile. En heeft de verantwoordelijke Germain. De hete kolen uit het vuur gehaald. Maar zeker dat dit s’avonds nog een staartje zou krijgen. Omstreeks negen uur gingen de sponsors komen met hun promo. Toen ik om 12u ging eten was er nog niets of niemand aanwezig. Ik kreeg geen hap door mijn keel, we kregen de rest van de pizza mee in een plastiek zakje, maar van eten kwam er niets meer in huis. Toen ik om 12u30 terugkwam was iedereen zijn boelke aan het opstellen en kreeg alles vorm. Ook de weergoden deden hun duit in het zakje en zetten de sluizen nog eens wagenwijd open. Regen houdt hier veel mensen thuis. Het vervoer is hier niet optimaal en biedt nooit zekerheid. Maar dit was niet het einde van mijn zorgen. De chiroclique die het evenement zou openen stond klaar te Tuendelee, de school waar Kirosecretariaat gevestigd is. Maar twijfelde om rond te gaan wegens de regen. Uiteindelijk is het een rechtstreekse mars naar mijn evenement geworden. Maar ‘t was een enorme opluchting om te zien hoe de clique opstapte en mijn evenement op gang bracht. Een echt kiekevelmoment. En eigenlijk waren ook mijn grootste problemen van de baan. De Marafiki de volwassen kiro’s, waren massaal aanwezig om mij te helpen. En ze hebben hun security taak meer dan serieus opgenomen. Brasimba, de brouwerij was op het nippertje ook nog aangekomen en verkocht de hele avond Simba (blond) en Tembo (bruin) aan een spotprijs. Ambiance verzekerd dus in de broeierige en op een bepaald moment, te kleine zaal.
Maar het belangrijkste van al: alle artiesten waren op tijd. Hiervoor was ik nog het meeste bang. Maar het is zo goed verlopen dat we iets voor op het voorzien schema kunnen eindigen zijn. Uitgeput, maar enorm tevreden heb ik de avond kunnen afronden. Maar het leukste aan de hele dag was de vele aanmoedigingen, proficiats en felicitations. Het was leuk om te horen hoe leuk iedereen het vond en hoe goed ze zich geamuseerd hadden. De avond heb ik afgesloten met een stevige pint. Eentje maar, want op dat moment vond ik mijn bed belangrijker. De man met de hamer had me gevonden en ik kon niet aan zijn klopke ontkomen.
Voila, dat was zowat mijn evenement in een notedop. Wees maar zeker dat eenmaal ik terug ben jullie alle details uitgebreid zullen horen.
Salukes en tot een volgende