Rock Lubumbashi

het zwarte gat.

2007-12-21T06:27:00.000-08:00

Na al dat georganiseer ben ik nu toch wel efkes in een zwart gat gevallen. allez t'is te zeggen eens opstaan en niets gepland hebben en jezelf afvragen wat ga ik vandaag eens doen. dat is eens wat anders dan een o zo druk programma af te haspelen. Nu we bijna kerstmis zijn is ook mijn terugreis naar belgië dichterbij aan het komen. Enerzijds zie ik het wel zitten om eens terug in belgië iedereen terug te zien. Want na drie maanden mis ik die zaterdagavondpint met vrienden soms wel een beetje. Anderzijds hier is het lekker warm en daar is het winter. Tzal me waarschijnlijk een stevige valling opleveren als ik terug in belgië ben. Maar nu denken we efkes niet aan belgië de laatste week hier te lubumbashi staat in het teken van kerst en nieuwbezoekjes. Het hoort er nu eenmaal bij. Na drie maanden hier te zijn is mijn familie enorm uitgebreid. Al de broers en zussen vaders, moeders en tantes en nonkels en en en ... die ik erbij gekregen heb t'is iets fenomenaals die congolese familiebedoening. Eenmaal aangenomen is het voor altijd. Dus als ik over een dertigtal jaar eens weer zou komen dan ben ik nog steeds familie. en nu met de periode van kerst is familie wel iets belangrijk In belgië zowel als hier. De plastieken kerstbomen beginnen overal op te duiken en ik heb hier zelfs al een opblaasbare sneeuwman in het straatbeeld gezien. Nu maar hopen op een witte kerst maar ik denk dat dat hier niet echt mogelijk is.
Allez tot de volgende en maak er een gezellige bedoening van onder de kerstbomen. Laat wel mijn pakjes liggen tot in januari als ik terugben ;-)

Rock Lubumbashi: het verslag

2007-12-13T05:45:00.001-08:00

Velen onder jullie die aandachtig mijn geblog volgen, zullen de laatste dagen wel gedacht hebben dat ik van de aardbol verdwenen ben. Nieuwtjes waren er niet te rapen en ik geef het toe ik heb ook niet te veel van mij heb laten horen. Maar dat neemt niet weg dat er de laatste twee weken niet enorm veel gebeurd is.
Laten we beginnen bij het begin van deze maand. De eerste december luidde het begin van de laatste maand aan. De laatste maand, die een zeer belangrijke eerste week voor mij in petto had. Deze eerste week had een zeer belangrijke apotheose of een grote anticlimax in petto wat het ging worden wist ik ook niet. Maar ik kan nu wel verklappen dat de aanloop, de laatste rechte lijn naar mijn muziekaal evenement, me heel wat grijze krullende haren bezorgd heeft. Maar deze had ik al een stuk.
Voor ik verderga hierover wil ik ook het goede nieuws over dit eerste decemberweekend meegeven. Er was weeral eens (zoals elk jaar) een spetterend fenomenaal concert van de harmonie Vrank en Vrij van Nazareth. Er ontbraken misschien wat aan krullen bij de klarinetten maar ik weet uit goede bron dat het niveau weeral eens zeer hoog lag. Ook het niveau der vrijgevigheid lag redelijk hoog. Er is namelijk een flink bedragje ingezameld waarmee we een grote T voor rommel kunnen zetten. Dit krijgt nog een vervolg eenmaal ik terug ben maar toch wil ik iedereen bedanken die zijn steentje heeft bijgedragen.
Zondag de tweede december volgde er voor mij een ander hoogtepunt. Emilie kwam die dag aan in Lubumbashi. Reeds van ‘s morgens vroeg liep ik rond als een kieken zonder kop omdat ik niet kon wachten om haar terug te zien. Maar ze is redelijk stipt geland en alles is vlot verlopen. 't Was leuk om alle nieuwtjes uit belgenland te horen.
Zo zijn we een de 'final countdown' kunnen beginnen Maandag stond ik op en wist ik nog een vijftal dag te gaan en het is zover. Maar terug kon ik niet meer. Alles was reeds geregeld en ‘the show must go on’. Op deze derde decemberdag liet het regenseizoen nogmaals weten dat het in actie geschoten was en regen, regen, regen was alles wat er die dag op het programma stond. Toch zijn we verder kunnen gaan met de voorbereidingen. De t-shirts gaan zoeken, affiches verspreiden, kaartjes voor de artiesten en de organisatie maken en allerlei werkjes die wel eens moeten gedaan worden maar vlug op de lange baan geschoven worden. Ook mijn spandoeken, hier wordt elk evenement aangekondigd met spandoeken, mochten wel eens afgewerkt worden. Deze spandoeken, ook wel ‘calicots’ genoemd, geven een grote kenbaarheid aan je evenement want iedereen kijkt en leest die dingen. En zo kabbelde de week rustig verder. Maar ik werd er niet rustiger op. Alles was zo goed als in orde maar hier weet je nooit. Alles kan verkeerd lopen op het laatste moment. Op vrijdag zijn we een grote tent gaan plaatsen op de koer van de Halle de l’Etoile. Niet voor de optredens maar voor de terrasjes tegen de regen te beschermen. De weergoden moeten het gezien hebben want diezelfde nacht heeft het fenomenaal hard gestormd. Met als resultaat dat de tent het begeven heeft. Het was nochtans een stevig ding. Een echte tent van UNICEF dat kan toch genen brol zijn.
Daar begon de miserie al. Een tiental minuten later kwam de ‘chef techniek’ om geld vragen. Dit om het materiaal te vervoeren. Maar plotseling moest het extra geld zijn en niet een deel van de afgesproken prijs. Kwam daarbij nog eens dat hij niet eens al het materiaal voor handen had. 4 ipv 6 micro’s, 4 ipv 6 boxen, 2 ipv 3 boxen retour. Geen synthesizer en geen belichting. Ik vroeg me op dat moment af wat hij wel had. En plotseling was mijn huidskleur voldoende om meer geld te vragen. Gelukkig had ik alles geregeld met de Halle de l’Etoile. En heeft de verantwoordelijke Germain. De hete kolen uit het vuur gehaald. Maar zeker dat dit s’avonds nog een staartje zou krijgen. Omstreeks negen uur gingen de sponsors komen met hun promo. Toen ik om 12u ging eten was er nog niets of niemand aanwezig. Ik kreeg geen hap door mijn keel, we kregen de rest van de pizza mee in een plastiek zakje, maar van eten kwam er niets meer in huis. Toen ik om 12u30 terugkwam was iedereen zijn boelke aan het opstellen en kreeg alles vorm. Ook de weergoden deden hun duit in het zakje en zetten de sluizen nog eens wagenwijd open. Regen houdt hier veel mensen thuis. Het vervoer is hier niet optimaal en biedt nooit zekerheid. Maar dit was niet het einde van mijn zorgen. De chiroclique die het evenement zou openen stond klaar te Tuendelee, de school waar Kirosecretariaat gevestigd is. Maar twijfelde om rond te gaan wegens de regen. Uiteindelijk is het een rechtstreekse mars naar mijn evenement geworden. Maar ‘t was een enorme opluchting om te zien hoe de clique opstapte en mijn evenement op gang bracht. Een echt kiekevelmoment. En eigenlijk waren ook mijn grootste problemen van de baan. De Marafiki de volwassen kiro’s, waren massaal aanwezig om mij te helpen. En ze hebben hun security taak meer dan serieus opgenomen. Brasimba, de brouwerij was op het nippertje ook nog aangekomen en verkocht de hele avond Simba (blond) en Tembo (bruin) aan een spotprijs. Ambiance verzekerd dus in de broeierige en op een bepaald moment, te kleine zaal.
Maar het belangrijkste van al: alle artiesten waren op tijd. Hiervoor was ik nog het meeste bang. Maar het is zo goed verlopen dat we iets voor op het voorzien schema kunnen eindigen zijn. Uitgeput, maar enorm tevreden heb ik de avond kunnen afronden. Maar het leukste aan de hele dag was de vele aanmoedigingen, proficiats en felicitations. Het was leuk om te horen hoe leuk iedereen het vond en hoe goed ze zich geamuseerd hadden. De avond heb ik afgesloten met een stevige pint. Eentje maar, want op dat moment vond ik mijn bed belangrijker. De man met de hamer had me gevonden en ik kon niet aan zijn klopke ontkomen.
Voila, dat was zowat mijn evenement in een notedop. Wees maar zeker dat eenmaal ik terug ben jullie alle details uitgebreid zullen horen.
Salukes en tot een volgende

Op zijn congolees

2007-12-13T04:39:00.000-08:00

Velen onder jullie zijn ongeduldig aan het wachten op het verslag van rock lubumbashi. dat het goed geweest is zal ik al verklappen. Maar voor de rest van het verhaal is het op een Congolees tijdschema dat ik werk. In vertraging dus. De zware verhalen en de foto's komen maar computers (en ik nu dus ook) werken hier wat trager dan bij ons.
groeten en tot binnenkort es.

Een weekje in 't rap

2007-12-04T06:56:00.001-08:00

Maandag 26 tot 30 november

Een zeer gechargeerde week. Zo kan ik de voorbije zeven dagen wel gaan noemen. Maar nu aan het eind ervan moet ik zeggen dat de balans wel goed uitvalt. Het enerverende aan organiseren is dat je altijd op alles moet wachten en nooit stipt het verwachte krijgt. Zeker hier in congo gaat de up vlug naar down en terug. Net als je denk dat niets in orde komt vallen de oplossingen uit de lucht en gaat alles vanzelf. Hier plannen ze niet graag op voorhand en moet alles de laatste dagen gebeuren. Zo heb je geen zekerheid over iets. Maar hier gaan ze er steeds van uit dat alles wel in orde zal komen. Iets wat wel een botst met mijn Belgische mentaliteit. Maar het is zeker iets waar ik enorm uit leer. We gaan er dus volledig voor. Rock Lubumbashi word een feit. Iedereen die nodig is om mee te werken heeft toegezegd en we kunnen er volledig voor gaan. Er is een TV spot en er zijn ook TV interviews geregeld. Iets wat bij ons enorm moeilijk is en veel geld kost. Hier gaat het blijkbaar vanzelf als je een contactpersoon hebt. Weer enkele ervaringen erbij. Zo leer ik ook de media van Lubumbashi kennen. Mijn project begint op die manier wel buiten zijn grenzen te treden maar de ervaringen die ik erdoor opdoe zijn super. Maar zo’n interview met mijn beste Frans is toch niet zo gemakkelijk, maar ja mijn boodschap komt over en ondertussen ben ik het gewoon dat anderen mijn Frans aanvullen en bijschaven.
Ook een belangrijk iets zijn de affiches. Eindelijk zijn ze er. Zeer belangrijk als je wat volk wilt lokken. En het verspreiden lukt goed. Ik krijg veel hulp van de muziekanten en de jongeren waarmee ik veel over muziek praat. Tegenwoordig komen er muziekanten die ik nog niet ken spontaan op me af om te vragen of ze ook ogen optreden. De optredens zijn hier niet dik gezaaid. En steeds weer begint me op te vallen dat ik eigenlijk nog maar een top van de ijsberg gezien heb. Maar de top is al zo groot dat het onmogelijk is om in deze stad van een klein miljoen inwoners alle muziekanten te leren kennen en te spreken, laat staan iets te organiseren met iedereen. Maar ik antwoord steeds eerlijk dat het niet gaat en we praten dan gewoon over hun muziek, stijl, doel en alles wat ermee kan te maken hebben. En steeds weer komen dezelfde invloeden naar boven. Rap en hip hop zijn populair. En Amerika en Frankrijk zijn de grootste rap invloeden naar hier toe. Maar de variërende antwoorden in hun motivatie en hun antwoorden, hun teksten, hun doen en laten. Zijn soms zo eerlijk dat ik direct iedereen naar hier wil uitnodigen om rock lubumbashi mee te maken en de sfeer te komen opsnuiven. Want ik kan er zoveel over schrijven als ik wil, de emoties en gevoelens, de geuren en de beelden van hier zijn soms moeilijk te beschrijven. Ik denk dat er straks een stukje Lubumbashi zal meereizen met mij en er een stuk van mijzelf hier zal gaan blijven.
Zo heb ik vrijdagavond een reuzegezelschapspel gespeeld met een groep van 15 kiro leiders en ook die ervaring was super. Een gezelschapspel is bij ons soms saai vanop voorhand. Hier Spelen ze dat bijna nooit bij gebrek aan spellen. Ik moet zeggen als je een groep volwassenen ziet opgaan in een spel alsof het een groep 12jarigen is die per se wil winnen. Het heeft je een raar maar goed gevoel.
Nu is reeds de eerste december gepasseerd. In België is mijn harmonie het beste van zichzelf aan het geven op het jubileumconcert voor onze dirigent. Popallure is op volle toeren de volgende editie aan het voorbereiden en de winter krijgt vaste voet in ons land. Het lijkt op dit moment allemaal een ver van mijn bed show. Maar ik weet dat twee manden rap voorbij gegaan zijn, dus die laatste maand december zal waarschijnlijk voorbij vliegen. Maar een maand dat zijn 30 dagen, 720 uren en nog veel meer minuten. Die ik intensief zal beleven. Lees gerust mijn blog verder en beleef ze even intensief met mij mee. Tot een volgende

HIP-HOP t'is LUBUM HIPHOP

2007-12-04T06:54:00.000-08:00

Wel nieuwsgierig zitten wachten hoe mijn weekend verlopen is. Geen probleem we zullen eens van start gaan.

Vrijdag 23 november.
Zoals alle andere vrijdagen ben ik ook vandaag zeer vroeg uit mijn bed gekropen. Aan het vroege morgenuur kan ik toch niet wennen. Zo zie je maar dat verschillende culturen verschillende gewoontes hebben. En je kan ze niet zomaar allemaal op een twee drie gewoon worden. Maar zoals altijd geeft ook deze dag de ochtendstond goud in de mond. Vol goed voornemens ben ik dus ook mijn vrijdag begonnen. Het enige waar ik me zowat een hele dag heb bezig gehouden is computerwerk voor mijn evenement, computerwerk waar tot op de dag van vandaag geen eind aan lijkt te komen. Over de middag zijn we met de Belgische Kiro crew eens uit gaan eten. Het was immers de laatste dag dat wij drieën hier samen zullen zijn. Sarah vertrekt op reis naar Kenia en als ze terug is dan zal lies al terug naar België zijn vertrokken. Vandaag heb ik het restaurant gekozen. Wie mijn blog leest of bekijkt heeft waarschijnlijk al van Mado gehoord. De blokfluitlerares. Wel in het dagelijks leven baat ze een restaurant uit in de industriële wijk en krijgt ze voornamelijk de arbeiders en goede eters over de vloer. En dat arbeiders ook hier goed kunnen eten hebben we geweten. Het was lekkere simpele kost maar ik zou er drie dagen mee kunnen overleven op een onbewoond eiland en een halve hongersnood uit de wereld kunnen helpen. Ik wil gewoon zeggen dat het echt wel grote porties waren; en de anderen zullen wel bevestigen. Maar het was wel enorm lekker. Daarmede was ook de helft van mijn middag voorbij en omstreeks 16uur zou goel, de jongste zoon uit mijn gastgezin, me komen halen om samen naar de eerste dag van Lubum hip hop te gaan. Lubum hip hop is zoals de naam het reeds verklapt een hip hop gebeuren dat dit jaar ook voor de eerste maal doorgaat. Deze vrijdag was het gratis en konden de jonge rappers en breakdancers hun kunnen tonen in echte battles. Elk een micro en 1 minuut. En de beste gaat door. De verliezer word weggejouwd door het publiek. Zo hoort dat bij een battle. Na een goede drie uur battelen en breakdancen heb ik het voor bekeken gehouden. Ik ben samen met Goel de mitchopo gaan degusteren om op die manier ook zijn verjaardag te vieren. Daarna huiswaarts om morgen fris aan de dag te kunnen beginnen. Want

Zaterdag 24 november.
Vandaag weeral vroeg uit de veren en richting de Kiro van Ruashi(buitenwijk van Lubumbashi) Om het lokale kiro koor te gaan oppikken. Deze hadden de voorbije twee maanden enorm veel geoefend om vandaag hun moment supreme te beleven. Opnames in de studio. De studio is eendoor de salesianen uitgeruste multimediakamer die uitstekend dienst doet. Toch zat ik op mijn ongemak want koren zijnn gewend vanui volle borst te zingen voor de hele kerk. In een studio levert dat fluitende micro’s op. Als bij wonder verliepen de opnames supervlot. En een half uurtje eerder dan voorzien konden we huiswaarts keren. Dezekeer heeft lies me vergezeld tot bij mij thuis. Ze had nog geen kennis gemaakt met mijn gastgezin en aangezien ze binnen drie weken vertrekt moest ze van mijn gastgezin zeker langskomen. Na enkele mango’s en een laat middagmaal (15h30) hebben we afgesproken om samen met jaen (congolese huisgenoot van lies) naar lubum hip hop dag 2 te gaan. We zijn er redeijk laat toegekomen en het was reeds vollop aan de gang. Maar we mochten dan ook direct naar binnen. We hadden uitnodigingen en gratis kaarten gekregen. We waren er nog geen 30 tal minuten toen mijn gsm begon te trillen. Niet veel later was de rendez-vous met Brahim een feit. Zo heb ik hem aan enkel lokale helden voorgesteld en aan een van de organisatoren. Hier had ik ze al voorbereid op de komst van een Belgische artiest. En direct was alles in kannen en kruiken. Na de hoofdact uit kinshasa, lexus legal, Was het dan ook tijd voor de surprise act van de avond. Brahim. Bij het betreden van de zaal reageerde het publiek nogal uiteenlopend. Enthousiast maar ook afwachtend. Maar toen brahim improviseerde op andermans muziek reageerden ze allen enthousiast. Ja dienen brahim kan zingen. Ook beatboxen en jammen met MC kaleh stond op het programma. En de surprise act van een klein kwartiertje kon op veel bijval rekenen. Zeker toen alles gedaan was hebben we nog een half uur met jan een alleman staan praten en iedere rapper die zichzelf respecteert moest zich gaan voorstellen. Ik had reeds enkele vrienden gemaakt in dit muziekaal wereldje maar nu kan het niet meer op. Als muzungu (blanke) val je al direct op. Maar als je dan ook nog eens interesse hebt ben je direct overal welkom. Die stoere rappers zijn zeer goede kerels. Ik ben blij dat ze me zo gemakkelijk aanvaarden.

Zondag 25 november.
Deze voormiddag heb ik het gezegde zondag rustdag letterlijk genomen. Lekker niets doen en wat langer blijven liggen in mijn bed. En als denk dat ik lag te dromen van brahim dan ben je verkeerd. Maar deze voormiddag heb ik nog lekker nagenoten van gisteren. Na het middag eten ben ik op bezoek geweest bij chef costa. Een marafiki dirigent die me uitgenodigd had bij hem thuis. Hij woont in wijk kenya. De drukste en hectische wijk van de stad. En zelfs op een rustige zondag loopt er enorm veel volk over straat. Maar dat de wijk iets armer is valt ook wel op. Toch ben ik vriendelijk en er gastvrij ontvangen. Al zijn vrienden die ik niet kende waren toevallig ook op bezoek. Om mij ook eens te zien. Dit was wel grappig. Na dit bezoek ben ik terug gekeerd naar Lubum hip hop dag drie. Dit vooral om RJ kanierra aan het werk te zien. Een artiest die ook op mij evenement op het programma staat. En dat ik goed gekozen heb dat wist ik van het eerste moment. Het kot stond op ontploffen. Hij was nog niet helemaal aangekondigd of de overvolle zaal scandeerde reeds zijn naam. En gedurende het gehele optreden werd er gedanst en geshaked. Iets wat wel moeilijk is als het concert doorgaat in een cinemazaal een iedereen de gehele tijd neerzit. Maar de sfeer zat erin. Maar van klimax naar anticlimax het hoeft niet te lang te duren. Kamikaz de volgende artiest daar hadden ze geen zin in en de gehele zaal zat als in koor twuende te roepen. Vrij vertaald kan ik vertrekt, ga maar naar huis en nog veel meergebruiken. Ze hadden er geen zin in. Iedereen zat te wachten op de zambiaanse hoofdact van de dag. En ook bij deze stond het kot op stelten. Lubum was echt wel hip en hop.

De Affiche van rock Lubumbashi

2007-11-30T22:48:00.000-08:00

Het is eindelijk zover. Rock lubumbashi is met zijn promo campagne van start gegaan. Zie hier de affiche, de voorbode van een muziekaal evenement dat ze hier (hopelijk) niet te rap vergeten.

Foto's brahim

2007-11-30T22:41:00.000-08:00

Nu zijn er ook foto's van het bezoekje van brahim aan de straatkinderen van Bakanja terug te vinden op mijn fotoblog. Neem gerust een kijkje en tot de volgende.

Brahiiiiiim.

2007-11-26T01:24:00.000-08:00

Vorige keer ben ik geëindigd ergens den 20-sten november. Op deze dag zou er veel uit de bus komen voor de organisatie van mijn muziekaal evenement. Maar zoals altijd zou de Kongolese realiteit mijn geduld goed op de proef stellen.

Op twintig november ben ik mijn dag begonnen met een bezoek aan Brasimba; de grote directeur zou vandaag terug zijn uit Zuid-Afrika en alleen hij kon mij helpen. Want al de anderen durven blijkbaar geen beslissingen nemen zonder hem. Met mijn mooiste hemd en voor de uitzondering eens in lange broek ben ik een rendez-vous gaan vragen met de grote baas. Helaas heb ik hem niet te zen gekregen en ben ik direct doorgestuurd naar de verantwoordelijke marketing. Deze keer kon hij wel helpen want de grote baas had me doorgestuurd. Daar heb ik hem mijn project uit de doeken gedaan en heb ik de vraag tot sponsoring gesteld. Dit samen met de dringendheid en tijdsdruk. Hij heeft me dan beloofd van morgen een antwoord te geven en ik mocht hem dan ook eens op bellen in de loop van de dag.
Daarna richting celtel, deze gsm operator had me reeds veel beloofd maar heeft het definitieve antwoord steeds maar uitgesteld. Daar aangekomen werd ik vriendelijk ontvangen en werd me meegedeeld dat de beslissing me in de loop van de dag telefonisch zou worden meegedeeld. Vrijdag was me nochtans verteld dat ik tegen vandaag zekerheid zou krijgen. Ik dus geduldig wachten op een telefoontje.
Gelukkig had ik vandaag ook andere zaken te regelen. Ik doe hier een muziekaal project en telkens als er ergens muziek te vonden is ben ik er als de kippen bij. Desnoods nodig ik mijzelf gewoon een beetje uit. Zo ben ik vorige week te weten gekomen dat deze nacht een zekere Brahim, Belgische idool ster, geland was in Lubumbashi om er een week te verblijven. En dit in het kader van de Damiaan actie. Daar suisden mijn oren wel even van. Zou het niet geweldig zijn om deze Belgische hip-hop ster eens in contact te brengen met de lokale helden. Die dinsag avond was er een ontmoeting met de deligatie en père eric, de verantwoordelijke voor het straatkinderenproject hier in Lubumbashi, père eric. Maar omdat het schema te druk was ben ik er dinsdagavond niet bij geraakt. Maar donderdag kwamen ze met de gehele crew opnames maken bij de straatkinderen van bakanja centre. Meer uitleg over de straatkinderen en de projecten geef ik wel een volgende keer. En donderdag mocht ik de opnames meemaken. Zou een ideale gelegenheid zijn is het niet.
Diezelfde dinsdag avond zat ik nog altijd op een telefoontje van celtel te wachten, en dit ging ik nog de gehele avond doen. Maar zoiets weet je niet op voorhand. Ik ben dan maar de verjaardag van een marafiki vriend gaan vieren. Samen met Lies en Ado hebben wij er een toffe avond van gemaakt.

Woensdag. 21 november.
Opstaan met het gevoel alles of niets vandaag. Het telefoontje van brasimba en eventueel van celtel. Om te relaxen heb ik maar eerst even mijnen was gedaan. Dat was ook nog eens nodig. Met emmers water en een pakje omo waspoeder de gedachten verzetten, het is eens iets anders. Rond 10u heb ik dan naar celtel gebeld met de vraag wat nu het antwoord is; want gisteren heeft mij niemand meer gebeld. Een redelijk geënerveerde stem antwoordde dat ik geduld moest hebben dat het antwoord vrijdag zou gegeven worden. Heb ik dan reeds 4weken geduld, ach ja enkele daagjes kunnen er wel bij.
Brasimba dan maar. Daar nam direct de juiste persoon op, maar deze zat net in vergadering met de grote baas en vroeg me in de namiddag terug te bellen. Geduldig zijn en rustig blijven. Dat is de boodschap. Heb ik dan maar een beetje vanalles en niets gedaan om niet te hoeven af te tellen tot de namiddag. Dit keer kreeg ik weer direct de juiste persoon aan de lijn. En het antwoord was positief. Er zou gesponsord worden en morgen mocht ik langsgaan om de details, het hoe en wat te bespreken. Als je nog nooit iemand een gat in de lucht zien springen hebt dan heb je een mooi gat gemist. Er stond een mooie smile op mijn gezicht en deze is er de gehele dag op blijven staan; veel heb ik niet meer uitgestoken maar ik ben wel rustig gaan slapen.

De dagen gaan rap voorbij en voor je het weet is het donderdag.

De dag begon met mijn rendez-vous bij Brasimba, Nieuwsgierig naar wat de sponsering allemaal zou inhouden. Ik werd enorm vriendelijk ontvangen en heb alles en zelfs meer gekregen dan ik gevraagd heb. Mijn reclamespot voor het evenement zal door hen ook op een ander TV-station getoond worden. Ze gaan sponsoring voeren onder de naam van hun limonadeproducten D’jino en komen met promo materiaal en goedkope dingen naar het evenement. Ook de financiele ondersteuning is netjes in orde. Op een goed half uurtje was alles in kannen en kruiken.
Vandaar rap de taxi in richting ecole belge. Want er was een muzikale knutselles gepland met de 5des. Iets in dezelfde aard als die van de zesdes, maar lichtjes aangepast omdat de tijdsdruk an 50minuten bij een knutselactiviteit redelijk groot is. Maar uiteindelijk was ook dit een schot in de roos en zijn er weer dertig kinderen die het huis onveilig maken met hun Kazou geluiden.
Maar het hoogtepunt van de dag moest nog komen. Omstreeks 15u waren we present op Bakanja-ville en samen met de straatkinderen hebben we vol ongeduld op Brahim gewacht. Het was niet de eerste keer dat ik in dit centrum kwam maar wel de eerste keer dat ik echt in contact kwam met de straatkinderen en er ook veel mee gepraat heb. Toen de filmploeg en de journalisten toekwamen heb ik we het allemaal een beetje van op een afstand gevolgd. Mij direct opdringen als ik me reeds zelf uitgenodigd heb. Het is niet mijn favoriete bezigheid. Ik zou Brahim nog wel te spreken krijgen. En dat is me ook gelukt. Ik heb hem dan ook ingelicht over mijn muzikaal project en over het feit dat er dit weekend een hip hop evenement plaatsvond. Dat klonk als muziek in zijn oren en hij ging proberen een gaatje in zijn druk programma te vinden om eens langs te komen en wie weet nog iets meer.

Word je nieuwsgierig? Wel wacht dan tot de volgende en ik vertel er je alles over.

Nieuwe foto’s zijn ook binnenkort te verwachten.

Een kleine update

2007-11-22T03:22:00.000-08:00

Hallootjes aan al degenen die ergens anders vertoeven dan mijzelf. Hier in Lubumbashi is alles zoals steeds redelijk in orde. Maar druk, druk, druk. Of denk ik dat alleen maar? Toch wil ik jullie graag op de hoogte houden van alles wat er al gebeurd is sinds den 9den november.

Vrijdag 9 november:
Als ik het me goed herinner was dit een vrijdag. Vandaag had ik een audiëntie met de consul van België hier te Lubumbashi. Waarom hoor ik jullie denken, wel heel simpel. In de vele interviews en gesprekken die ik de voorbije dagen gevoerd heb is me meermalen door Kongolese muziekkanten gezegd dat de Belgische consul actie wil ondernemen om het muziek- en kunstonderwijs hier te stimuleren. Daar wil ik dan weer het fijne van weten, dus ben ik naar de consul getrokken om meer uitleg. Het geen ik gehoord bleek waar te zijn, maar het waren de woorden van de vorige consul. En het werkbudget van de huidige consul staat de ondersteuning niet meer toe. We hebben nog een half uurtje over mijn project en Lubumbashi zitten praten en ik moet zeggen dat het aangenaam was. Ik was aangenaam verrast door zijn spontaniteit en ook zijn interesse in een project als het mijne.
In de namiddag naar mijn vaste stek getrokken: de Halle de l’etoile. Daar ben ik Rosemarie tegen het lijf gelopen en een toffe babbel mee gehad. Rosemarie is een Duitse dame die reeds gepensioneerd is. Maar nog een doctoraat schrijft over Jean Bosco maakt. Een reeds overleden traditionele Kongolese muziekkant. Ik had de gelegenheid om met haar te praten omdat mijn afspraak weeral eens te laat kwam opdagen. Ik moed zeggen een kranige dame die Rosemarie, veel te braaf soms. Wat resulteert in Kongolezen die al eens teveel geld durven vragen. Maar enfin een uurke en retard kwam dan toch mijne muziekkant opdagen en zijn we samen naar de fanfare van de Gecamines getrokken. Fanfare is mooi gezegd want de instrumenten zijn de naam instrument niet echt meer waardig. Maar omdat er gebrek is aan beter materiaal, repareren ze de oude instrumenten keer op keer en produceren ze er een hels samenhangend geluid mee. Het Moto “ alles moet luid eruit” is ze op het lijf geschreven. Ik had graag wat foto’s willen nemen maar daarvoor hadden ze een geldverslindend bureausysteem uitgevonden waar ik zogezegd overal de toestemming moet vragen (lees betalen) om foto’s te nemen. Ik doe dit niet, 'k neem volgende keer gewoon een Kiro mee en laat die de foto’s maken. Zo krijg ik geen problemen.
S’avonds hadden we zoals vorige week en mitchopo gepland. Maar wegens een donderbui is die afgelast. Gelukkig kwam er een telefoontje van Brecht, leraar aan de ecole belge over een concert ergens die avond. Wel enkel op uitnodiging, maar ze gingen wel iets regelen voor mij. Zo ben ik onverwacht terechtgekomen op een concert van Papa Wemba. Dat is een van de toonaangevende Kongolese muziekkanten. En hoe kan het ook anders, ik sta op de foto’s met (voor de Kongolezen) deze halfgod. Wat ook mooi meegenomen was dat alle drankjes en hapjes gratis waren. 'T was me wel een feestje daar met de beau monde uit Lubumbashi. Ge moet alles nen keer meegemaakt hebben.

Zaterdag10 november.
Vandaag heb ik mwangaza bezocht de Lokale TV zender die enorm veel bekeken word. En als alles goed gaat gaan deze mensen een inforreke doen om mijn project te steunen en gratis publiciteit leveren voor mijn evenement dat ik aan het samensteken ben. Anders is er deze dag niet zo schitterend veel gebeurd. Ik ben vroeg in de middag huiswaarts gekeerd. Diezelfde avond heb ik Yannick, de oudste zoon uit mijn gastgezin, meegenomen om mitchopo te gaan eten. Dit omdat hij vandaag 22 jaar geworden was. En een verjaardag dat vier je toch overal. Kmoet zeggen de geit die ze op de BBQ gelegd hadden was waarschijnlijk een zeer oud beest. Want het was precies een stuk kauwgom dat ik in mijn mond had. Ik heb nogal moeten knabbelen. Na de mitchopo zijn we niet te lang blijven hangen en huiswaarts gekeerd want morgen is het den 11den en the big day.

Zondag 11 november.
Zondag der zondagen, wapenstilstand. Normaal sta ik nu omringd door mijn medemuzikanten en vrienden van vrank en vrij ergens het Belgisch volkslied te spelen alvorens de lokale kroegen af te gaan. (Een traditie uit de duizenden) zeker als je weet dat onzen Jacques jarig is die dag. Hier word dat niet gevierd. Maar het was een andere speciale dag. In mijn gastgezin ben ik niet de enige gast; er logeert ook een zekere Mr. Bin jojo. Deze komt uit kinshasa om hier een school te bouwen. En vandaag de grote opening. Opstaan om 6u30 om 7u30 was ik reeds aanwezig( lees gedropt ter plaatse) om de mis van 8u niet te missen. Toen de mis bijna gedaan was is ook de technieker rondgeraakt met zijn geluid. De micro werkte eindelijk. Op het einde van de mis werd dan ook de school ingewijd. Dit heeft men gedaan met een plumeau. Je weet wel zo’n ding om stof af te doen dat rood, geel en groen gekleurd is. Maar het belangrijkste is dat alles ingewijd geraakt is. Rond 10 u begon de reeks van speechen met de vele Swahili woorden tot gevolg en weeral begreep ik er niet zoveel van. Maar er begon wel ambiance in de straat te komen. Yep, in de straat want de inwijding en het feest ging door op straat wegen plaatsgebrek in de school. Van overal kwam er volk om te kijken, te luisteren. Want na de speechen kwamen de jongleurs daarna de dansjes voorbereid door de leerlingen. Deze waren tof en leuk, ware het niet dat de technieker weeral problemen had om het juiste nummer te vinden. Maar het begon lekker te shaken. Achter deze dansen werd er een groot defilé gehouden met de naburige scholen en de eigen school. Dit defilé werd voorafgegaan door de Fanfare van de SNCC (bij ons den NMBS). Dit keer was foto’s trekken geen probleem en ik moet zeggen ze brachten ambiance. Ik heb zelf dingen opgestoken die ik bij ons ook wil introduceren. Nog nooit heb ik een dirigent zo met zijn kont zien shaken en het staat op film. Ik ga zeker eens proberen om onze Wim (dirigent vrank en vrij) te overtuigen hetzelfde te proberen. Omstreeks twee uur was het officiële programma over en konden we met de genodigden de school bezoeken. Zodat ik uiteindelijk tegen 16 u thuis gekomen ben. Een lange dag maar toch zeer plezant. De avond heb ik dan doorgebracht met Mr. Vincent, de vriend des huizes. Er was een feestje bij hem thuis omdat zijn dochter in haar staatsexamens geslaagd was. Dus enkele simbas later ben ik moe maar voldaan gaan slapen.

Maandag 12 november.
Een nieuwe week, weeral nieuwe energie om er eens goed in te vliegen. Deze morgen om negen uur richting ecole belge getrokken om er afspraken te maken over mijn muziekaal tweelui dat ik daar via een workshop aan de leerlingen te geven. Binnen een tiental minuten waren de afspraken gemaakt en kon ik voor volgende week een tweetal dagen in mijn agenda noteren. Daarna terug richting Kiro om er en vergadering te houden over een eventuele Vlaamse dag te organiseren. Om wat culturele uitwisseling te houden en het partnerschap met België in de verf te zetten. Samen met Sarah en chef Didier heb ik mijn hersenen gepijnigd over hoe we Vlaanderen/België tot hier kunnen krijgen. En ik denk er niet van onder te kunnen, ik zal waarschijnlijk frieten moeten bakken. Iets waar iedere Belg meester in is. N nog de patatten vinden. In de namiddag tevergeefs nog enkele sponsors gezocht voor mijn evenement. Dus ben ik omstreeks een 16 uur naar mijn favoriete Halle de l’etoile getrokken om daar Baobab aan het werk te zien tijdens hun repetitie. Een jonge Rap – reggae. Die een mix maakt tussen de twee stijlen. Sterk en stoere taal over de samenleving op de zelfgemaakte computerbeats. Weinig middelen maar er toch volledig voor gaan. Het raakt me steeds weer in hun manier van muziek maken. De repetitie is een klein concert geworden. Iedereen die wou mocht binnen en meeluisteren. Spontaan mee freestylen en ambiance verzekert. De avond was voorbij voor ik het goed en wel besefte.

De dinsdag 13 november.
Deze morgen bureautocht gedaan bij Brasimba, een mogelijke sponsor en bierbrouwer. Van bureau een naar bureau twee. Daar kunnen ze niets doen. Dus terug naar bureau een. Daar is de directeur niet aanwezig en mag ik kiezen. Brief achterlaten of naar de sous chef gaan. Ik kies voor het tweede en ga naar bureau drie. Daar is die sous chef niet aanwezig en mag ik in de namiddag terugkomen. Afspraak om 13u. Dan maar terug naar mijn favoriete stek. La Halle de l’etoile om artiesten e ontmoeten. Vandaag stond er een interview met RJ – Kanierra op het programma. ’T blijkt trouwens bakje vol te zijn er zijn podiumrepetie’s voor enorm veel artiesten. Als ze samenleggen is het materiaal goedkoper. Ze hebben gewoon een schema voor de repetities. Er worden vooral danspasjes uitgevoerd en deze gesynchroniseerd. Podiumpresence en show; Daar word er deze week op geoefend. Leuk om zien maar de 15u nadert, ik moet terug naar Brasimba. Een uurtje wachten tot 16u om dan na 5 minuten een persoon te horen zeggen dat hij de beslissing niet durft te nemen dat ik maar terug naar de eerste bureau moet gaan en een afspraak moet maken met de grote directeur. In mijn agenda staat volgende week dinsdag alvast omcirkeld.
Daarna terug Kiro om een gesprek met een Lokale Karindula groep te hebben. Deze mannen spelen op traditionele en zelfgemaakte instrumenten en spreken liefst openhartig met een pint erbij. Nood breekt wet dus heb ik er aar enen op gedronken en een toffe babbel gehad. Ook heb ik enkele bezoeken aan hun repetities geregeld. Weeral staat er ergens een uitroepingsteken in mijn agenda.

Woensdag 14 november
Mottige morgen, zal waarschijnlijk aan de te lange gesprekken van gisteren gelegen hebben;-)
Vandaag rustig programma gehad. Samen met Sarah zijn we Ten huize van Jean Dedieu geweest om de verjaardag van Janice en de baby te vieren. De voetbal en de schoentjes (cadeau’s) waren welgekomen en luiden en gezellige namiddag in. S’avonds vroeg naar huis en gezellig avondje bij mijn gastgezin doorgebracht.

Donderdag 15 november
Deze voormiddag heb ik e eens volledig op het voorbereiden van mijn workshop te ecole belge gestort. Gekeken wat haalbaar is binnen de gekregen tijd en wat materialen om te knutselen gezocht. Voorbereidingen op papier zijn niet mijn sterkste kant, maar zorgden er wel voor dat de voormiddag snel passeerde. S middags ben ik getuige geweest van het ergste wat je maar kan overkomen. Lies (de Belgische stagiair die werkt rond aids) had er niet beter op gevonden dan tegen een boom te lopen en haar wenkbrauw open te halen. Daar sta je dan midden Lubumbashi met een kanjer van een oog. Maar ’t is een harde, die lies, en na een korte checkup van de oogkas door mijzelf zijn we gewoon verder gegaan. Ik ben dan maar mijn weg vervolgd op bezoek bij de clique van Salama om te kijken hoever de jonge Kiro’s gevorderd waren met hun drumlessen. Wonderwel veel vooruitgang en toffe ambiance. Daarna kon ik het niet laten de Halle de l’etoile een bezoek te brengen. Daar ben ik met MC kaleh in contact gekomen en in Lubumbashi zeer bekende rapper. Deze heeft mij met Carol in contact gebracht en nog diezelfde avond zat in “petit belgique” het cafe restaurant van carol met twee mogelijke sponsors te praten. Het kan hier rap gaan.

Vrijdag 6 november.
Weer een veel te rustig begin van de dag, alhoewel. Deze morgen had ik een taxigroep richting stad uitgekozen, een taxigroep is een goedkope taxiformule je betaal 200frank congolaise maar deelt de taxi met anderen. Toen de chauffeur de eerste afzette, in alle betekenissen van het woord. Haalde een tweede passagier zijn pas tevoorschijn van de federale politie. En de discussie kon beginnen. De rit van 10min heeft een uur geduurd. Omdat niet enkel in de taxi maar de hele straat graag mee discussieert. Ah je moet alles een keer beleven. Ik ben na wat bureauwerk op de kiro dan maar naar mijn favoriete Halle getrokken. En daar nog geen half uurtje aanwezig kreeg ik telefoon van carol. Dezelfden van gisteren. Om 17u weeral afspraak bij haar voor een volgende sponsor. Soms gaat het echt wel snel. Daar ben ik ook uitgenodigd op haren BBQ van dienen avond. Maar eerst nog terug naar de Kiro voor een vergadering met de partnerschap commissie over onze Vlaamse dag voorstellen. En er word groen licht gegeven. We kunnen frieten bakken!!!!!
Daarna hebben we het gevierd met een simba, hoe kan het hier ook anders. En dan op naar de BBQ. Samen met brecht en sarah en enkele congolese vrienden heb ik eens goed mijn buikje volgegeten. Om vervolgens voldaan te gaan slapen.

Zaterdag 17 november.
Na een blitsbezoek aan de stad deze morgen (ik ben vlug nog wat materiaal gaan halen voor mijn les van maandag) Maar dan vlug huiswaarts om mijn zak te pakken. Dit weekend staat er een weekendje Op het programma. Samen met de Marafiki, de oud Kiro die afdelingen ondersteunen met problemen, gaan we op bezoek naar Kasumbalesa, kisenda en Sodimiko. Drie stadjes en dorpjes die aan de grens met Zambia liggen. Zoals altijd was stiptheid bij het vertrek niet de sterkste kant. Ze gingen Lies en mij rond 13uur komen oppikken om stipt 14 u te vertrekken met de groep. Dus om 14u zijn ze ons komen oppikken om te laat te vertrekken. Geen probleem, te laat zijn we er ook geraakt. Met 16 in een taxibusje de 90 km lange weg op richting grens met Zambia. Ik voelde me een beetje op kamp, want tijdens de rit werd er gezongen dat het een lieve lust was. Echt wel ambiance. Tijdens de rit heb ik ook veel rond zitten kijken naar het Kongolese landschap. Dat was ook eens een goede toffe ervaring. Eens iets anders dan lubumbashi, en dat het indrukwekkend is dat mag je van mij aannemen. Rond 18 u zijn we in Kisenda aangekomen de eerste stop van het weekend. Daar hebben we de mis meegevolg op zaterdag. Die begon om 17u dus hebben we maar de helft moeten blijven. Na de mis en de verwelkomingen zijn we met de lokale dirigenten en de marafiki in een klaslokaaltje gaan plaatsnemen om een gesprek te voeren met de lokale afdeling. Over hun problemen en over hoe wij ze kunnen helpen en ondersteunen. Na deze vergadering was het tijd voor entertainment. We hebben dan maar de lokale boite (cafe) opgezocht en een beentje gezwaaid. Normaal gingen we eerste eten, maar de kookploeg was, hoe kan het ook anders, in vertraging. Rond een uur of elf zijn we uiteindelijk teruggekeerd en hebben we ons avondmaal genuttigd. En smaken dat het deed. ‘T was precies als op een kamp. Met allen uit dezelfde pot en eten dat we deden. Daarna gingen we een poging doen om nog een Simba te verzetten maar alles was reeds gesloten. We zijn dan maar gaan slapen, Met twee in een eenpersoonsbed. Een beetje krap maar alles is beter dan de grond. Dus als ik vertel dat het een korte slaaploze nacht werd. Moet ik er geen tekeningskes bij gaan maken. De hele nacht liggen kletsen en als je dan uiteindelijk in slaap valt is het tijd om op te staan.

Zondag 18 november.
Zoals je al kunt vermoeden, deze zondag was ik vroeg uit de veren. Om 5u30 maakte mijn bedgenoot me wakker om te zeggen dat hij reeds ging opstaan mar dat ik gerust nog wat mocht blijven liggen. Einde nachtrust dus. Wassen en opstaan het ging allemaal redelijk in slow motion. Maar wat verwacht je na zo’n korte nacht. In de voormiddag stonden er nog wat gesprekken met de lokale kiro op het programma. En een mars door de straten van kisenda. Tegen de middag zijn we in sodimiko aangekomen, twee uren in retard maar we zijn er toch geraakt. Daar zijn we weer aan het vergaderen geslagen met de lokale groep dirigenten( leiders). Om ook daar de marafiki voor te stellen en hun plaatselijke problemen te helpen oplossen. Die middag hebben we gegeten bij de ouders van een marafiki dirigent te sodimiko. Om daarna een bezoek te brengen aan kasumbalesa. Dit bezoek is uitgedraaid op een cafébezoek. Op dat punt zijn toch alle jeugdverenigingen gelijk. Ergens vond ik dit wel een gemiste kans om leer te zien van de grensstreek met Zambia maar ja je kunt niet alles doen op een dag en een half. We zijn ook redelijk vroeg huiswaarts gekeerd. Dit omdat ’s nachts rijden redelijk onverantwoord is. De slechte staat van de weg gecombineerd et onverantwoord rijgedrag en veel te hoge snelheden zorgen hier regelmatig voor accidenten met dodelijke afloop. Daar heb ik onderweg de overblijfselen van gezien. Zelf een levend vers bewijs. We zijn gestopt om hulp te bieden bij een accident dat net gebeurt was. Auto over de kop en gracht binnen. Als bij wonder zijn de twee inzittenden en met wat builen blutsen vanaf gekomen. Maar auto redelijk per total. Ook onze chauffeur hebben we af en toe aangemaand tot Pole pole (kalm aan). En gelukkig heeft hij ook af en toe geluisterd. Moe maar voldaan thuiskomen dat was wat me nog reste voor de zondag.

Maandag 19 november.
Vandaag kon ik niet uitslapen van mijn weekendje kasumbalesa. Er stond een muzikale workshop op het programma in de l’ecole belge. Deze morgen had ik mijn eerste uur bij de zesdes, donderdag ga ik een uur bij de vijfdes. Tijdens dit eerste uur knutsel ik samen met de leerlingen een kazou in elkaar met materialen die we recuperen. Plastieken flesjes, elektriciteitsbuisjes en plastieken zakjes. Enz. Het uurtje is voorbijgevlogen. Volgende week ga ik terug voor mijn educatieve luik. Daarna heb ik Sarah een handje toegestoken bij het schilderen van een spelbord. Ze heeft een spel over België gemaakt om het partnerschap te benadrukken. Twas veel meer werk dan we verwacht hadden maar het resultaat mag er zijn. ’s Avonds ben ik vroeg naar huis gegaan om toch nog wat uit ter rusten van het weekend.

Dinsdag 20 november.

Vandaag grote sponsordag, Ik ben uiteindelijk bij de verantwoordelijke geraakt voor de sponsoring bij brasimba en heb een woordje met hem gepraat over mijn evenement. Morgen krijg ik telefoon met zijn definitieve antwoord. Anders moet ik maar een s langsgaan. Daarna ben ik bij celtell (de lokale gsm operator)geweest. Deze gaan me opbellen wanneer ik deze namiddag mag langskomen. Nu zit ik hier contact te zoeken met de verantwoordelijke van forrest. Deze zal ook wel sponsoren.
Hoe de rest van mijn dagen zal verlopen vraag ik me ook af maar als er niet gesponsord word zal er waarschijnlijk geen evenement komen. Maar hoop doet leven. En ik zie het nog volledig zitten.

Woensdag 21 november
een dagje windstil

Donderdag 22 november
Rock lubumbashi heeft een grote sprong gemaakt. En gaat zeker door. ik loop vandaag echt content. Maar meer huerover de volgende keer.

groeten en tot de volgende

Ik leef nog

2007-11-19T07:00:00.000-08:00

Hallootjes allemaal, t is een tijdje geleden maar ik leef nog, binnenkort een grote update van mijn blog maar voorlopig druk bezet en problemen met moeilijke internetconnecties. Veel voorbereidingen voor mijn evenement. Dus nog efkes geduld.
groeten en tot de volgende

Soms moet ge ook een beetje change hebben!

2007-11-10T01:25:00.000-08:00

De voorbije dagen was het weer een hele bedoening hier. Hoe mijn geduld ook op de proef gesteld word. Woensdag had ik een afspraak met een manager om enkele artiesten te engageren voor mijne rock lubumbashi. Twee uren wachten en hij komt niet opdagen. Donderdag was hij er dan wel maar de artiesten waren er niet bij. Zodoende hoop ik dat deze namiddag alles in orde komt. Wat misschien wel het geval kan zijn want de voorbije 24u zijn er ook toffe dingen uit de lucht komen vallen. Gisterenavond ben ik met Sarah en Brecht naar een verrassingsconcert geweest georganiseerd door de lokale gsm operator. Dit was op uitnodiging maar ook hier is het begrip party crashen niet langer onbekend. Bij het aankomen was onze vriend Joe Kyzi aan het optreden. Maar de top of de bill moest nog komen. Een van congo's nationale muziekhelden was er ook. Papa Wemba. Zo een gratis prive concert beleef je niet alle dagen. Samen met een driehonderdtal genodigden( die wel uitgenodigd waren) heb ik me goed geamuseerd. Ik sta zelf op de foto met papa wemba (hoewel deze wat donker uitvallen). Het was me het feestje wel.
Vandaag ging dit geluk gewoon verder. Ik heb met de regionale zender een deal gesloten om mijn rock lubumbashi publicitair te ondersteunen. Met andere woorden. Vette TV reclame en de week vooraf kom ik op tv in de ochtendmatinee. Ik ga hier nog bekend worden;-). Toch zal het allemaal niet zo'n vaart gaan. Het congolees tempo daar zal veel van af hangen. Maar ik zie het hier weer volledig zitten.
allez tot de volgende

Grote schoonmaak.

2007-11-07T23:15:00.000-08:00

Dinsdagmorgen ben ik wakker geworden met de eerste grote regenbui, het begin van het regenseizoen werd hiermee aangekondigd. Toch had ik nog enig geluk. Tussen half acht en half negen, het moment dat ik richting het Kiro secretariaat trok hield het efkes op met regenen, maar ik was nog geen tien minuten ter plekke of daar gingen de hemelsluizen weer open. Geen probleem ik zat lekker droog. Maar een kwartiertje later weeral pech: algemene stroompanne. dit komt veel in de buitenwijken voor maar niet echt in het centrum van de stad. Zaten we daar lekker niets te doen. Drie belgen Sarah, lies en ik. Maar het belgische werkpaard kwam in ons naar boven. We hebben borstel en vuilblik ter hand genomen en zijn het secretariaat eens beginnen uitmesten, uitmesten is wel het goede woord. Een zestal weken, net voor ik aangekomen ben zijn ze verhuisd naar hun huidige locatie, en alles stond na zes weken nog zoals op de dag van de verhuis. Hebben we daar eens korte metten, mee gemaakt en er eens de borstel doorgehaald. Kmoet zeggen het gaf voldoening om dit eens te doen. Hopelijk blijft het nu ietwat ordentelijk.
De woensdag is redelijk rustig begonnen, Ik heb met mijn Congolese gastheer een bezoekje gebracht aan zijn werkbureau. Hij werkt bij Forrest een grote mijnexploitant hier in Congo. later, ergens in december, gaan we ook niet eens de mijncite's en de tweede grootste hoogoven ter wereld gaan bezoeken. Ik kijk er al naar uit. In de namiddag was het weer muziek muziek muziek. Ik heb enkele nieuwe muziekanten ontmoet, die zichzelf Boabab noemen en zoals veel jonge muziekanten is het ook bij deze gasten rap en reggae. Ik heb een tweetal uren met deze mannen zitten praten en kmoet zeggen twas een toffe conversatie. Gelukkig dat ze tijd hadden want eigenlijk zat ik op een manager te wachten met wie ik een afspraak had. Maar congolees uur is hier altijd met vertraging en toen hij er na twee uren nog altijd niet was ben ik het maar afgetrapt. Mijn geduld is ook niet eindeloos en daarbij had ik nog een afspraak bij een Kiro koor en ik kon daar toch niet te laatkomen. Zo is er een muzikaal einde gekomen aan mijn woensdag.
Wat vandaag en het weekend brengen zal valt nog af te wachten maar deze namiddag staat er weer muziek op het programma, ik kijk er al naar uit.
Tot een volgende

En hier zijn ze dan

2007-11-06T08:19:00.000-08:00

De ongeduldigen hebben er lang op moeten wachten, maar er is geen druppel zweet noch moeite gespaard om mijn foto's tot op de blog te krijgen. Neem gerust een kijkje, je hoeft enkel door te klikken via de link in de linkerkolom.
veel kijkplezier.

Even geduld de foto's komen er aan.

2007-11-05T00:22:00.000-08:00

Ik weet het, mijn fotoblog word niet regelmatig upgedate. Maar dit ligt vooral aan de trage werking van het internet hier. Het duurd enorm lang vooraleer er een foto upgeload is. en meestal geeft hij onderweg dan ook nog foutmeldingen. Ik ben op zoek naar een oplossing hiervoor. Maar het zal op een congolees tempo zijn. even geduld nog.

Van mitchopo tot stijve benen.

2007-11-04T23:32:00.000-08:00

Hallootjes allemaal. Hoe gaat het daar in belgenland? Velen onder jullie hebben waarschijnlijk een verlengd weekend achter de rug. Wel in Congo kennen ze geen rust op de eerste november. Het leven gaat gewoon verder. Ook voor mij. Het weekend richting kolwezi is in het water gevallen, dus hebben we er maar het beste van gemaakt. Vrijdag ben ik begonnen met een redelijke rustige dag. Een bezoekje aan pater Louis en de jongens van ChemChem. Maar wat rustig begonnen is, is geeindigdt in een stuk bruisend congolees nacht(avond)leven. We hebben met enkele Kiro's (sarah, lies en odile) de wijk Kamolondo verkend en deze staat bekend om zijn vele boites (= cafe's). Maar vooral om de mitchopo (ik hoop dat ik het goed schrijf) Mitchopo is eigenlijk gebakken geitevlees, rechtstreeks van de BBQ in kleine stukjes gehakt en geserveerd met pili-pili en andere kruiden. De stukjes vlees kun je zelf kiezen want de geit hangt bij de BBQ. T'is norm lekker maar je mag er niet altijd even lang bij nadenken. En net zoals overal te lubumbashi viel ook hier de stroom meermalen uit tijdens het eten van de mitchopo. Maar dit kon de sfeer niet bederven. Ook niet toen er een nog verse lading levend eten door de straat passeerde. Klaar om enkele huizen verder geslacht en klaar gemaakt te worden.
Zaterdag was dan weer iets minder. Vandaag stond er veel papierwerk op het programma. Hier kun je iets organiseren en je kunt voortgaan op een ander zijn woord. Mar als je echt wat zeker wilt spelen kun je best alles op papier zetten. Ik ben dan ook van smorgens tot een stuk in de namiddag bezig geweest met al de afspraken op papier te zetten en zogezegde contracten op te stellen. In mijn beste frans natuurlijk. Gelukkig word dit alles ook nog eens gecorrigeerd door een medewerker van het Kiro secretariaat. Best, want de foutjes en vergeten accenten zijn niet te tellen. In de namiddag heb ik thuis mijn wast gedaan, zelf! en dit met emmers, handen en Omo waspoeder. T'is toch een luxe die wasmachine van bij ons. Ook heb ik met mijn gastgezin een kennis bezocht in Kipushi, dit is een stadje op zo'n 30km van Lubumbashi. Zo kon ik eens een mooie zicht krijgen op de natuurlijke vegetatie in deze streken en door het golvende landschap had ik af en toe mooie vergezichten. Congo is een mooi land. Maar was het niet van de slechte staat van de weg ging ik 10 keer zoveel genoten hebben. Nu was ik redelijk door elkaar geschud. Terug thuis zijn we bij een buur naar de afstudeerdrink geweest, Een tuin vol volk en luide rap muziek uit de boxen van een wagen. Twas leuk, maar hier zijn deze feesten van 16u tot 20u daarna gaat iedereen naar huis of verder feesten in de stad. Ik ben naar huis gegaan want de zondag mocht ik vroeg opstaan om naar de Kiro te gaan.
Deze keer ben ik terug naar Ruashi gegaan om de activiteiten te gaan volgen. Samen met sarah hebben we dan ook het heft in eigen handen genomen en ze enkele belgische spellen aangeleerd. Dit zorgde ervoor dat er deze keer echt gespeeld werd. Na de Kiro hebben we op Lies gewacht Ook een belgische chiro en zijn we samen naar de voetbalmatch geweest van de jongens van ChemChem. Als belgisch supertalent kon ik niet anders dan mee te doen. Een helft heb ik het volgehouden. Mijn twee benen konden niet meer. Hun spel is dan ook vooral lopen en altijd de bal zo ver mogelijk wegshotten. voor mij is dit dus meer van de enen kant naar de andere kant lopen dan iets opbouwen. Maar twas toch heel plezant. Ook het aantal toeschouwers was groot. Er doet niet iedere keer een blanke mee. Vandaag heb ik mijn deelname reeds beklaagd. De benen zijn zo stijf en het wandelen is lastig. Maar als ik de foto's van gisteren zie dan ben ik dit zo weer vergeten.
Met volle moed start ik ondertussen mijn zesde week. En ook deze week is er weer veel te doen en te beleven. We maken er wel weer iets tof van. Bedankt ook aan iedereen die af en toe een mailke of reactie stuurt. Tdoet deugd om nieuws en roddels uit het belgenland te ontvangen.
de groeten en tot een volgende.

Rock Lubumbashi zoekt sponsors.

2007-11-02T00:34:00.000-07:00

Gisteren was het de eerste november. Dit wil zeggen dat mijn eerste maand in Lubumbashi er reeds op zit. Dat de tijd voorbij vliegt begin ik nu goed te begrijpen. Ik ben hier nu een maand en het is alsof ik nog maar net aangekomen ben. Ik heb ondertussen een goed zicht op de stad en weet al veel over de lokale gewoonten. Ook Met mijn muziekale kennis gaat het goed. Ik weet ondertussen al veel meer over de lokale helden en de muziekbeleving bij jongeren. Maar dat er bij dit alles altijd enkele culturele verschillen opduiken dat moet ik er maar bij nemen.
Mijn muzikaal project verloopt hier redelijk vlot. Een onderdeel hiervan is het organiseren van een Rock Lubumbashi. Samen met enkele geëngageerde mensen uit mijn partnerorganisatie (de Kiro) hebben we de voorbije week weer heel wat vorderingen gemaakt. We zijn begonnen met enkele sponsors te zoeken. En direct duiken de eerste grote verschillen met belgië op. In belgië stellen we sponsorpakketten samen en kan de sponsor kiezen hoeveel hij wil steunen. Hier vragen sponsors een volledige financiële raming van alle kosten. Aan de hand hiervan beslissen ze wat en hoeveel ze gaan sponoren. Een nieuw iets voor mij en ik mocht direct mijn geheel werkschema en planning omgooien. Nu ben ik vollop bezig een financiële raming voor de sponsors aan het maken en iedereen die zou optreden aan het aanspreken. T'is eens een andere manier van werken. Maar ik denk wel dat er veel mogelijk is. Zo ben ik gisteren langsgeweest bij het lokale-provinciale TV station om eens over publiciteit te praten. En er is een grote kans dat er ook iets uit de bus gaat komen. Dit zou een goede stap zijn. want de TV word hier veel bekeken en levert ook veel heruitzendingen op. Zo zenden ze per dag gemiddeld 5x hetzelfde programma uit. Maar ik ga niet te vlug van stapel lopen. Volgende week mag ik nog eens langsgaan om de puntjes op de I te zetten. Maar hoop doet leven en hier is alles mogelijk.
Deze week heb ik ook de eerste blokfluitles te Congo meegemaakt. Met dank aan de blokfuiten die ik meegekregen heb van van de familie Deblock is het leerlingen aantal met zowat 50% gestegen. Ik was mooi op tijd, de les begon om 15u. Samen met de lerares (Mado) hebben we zowat 50 minuten gewacht op de eerste en enige leerling die die dag kwam opdagen. En de les ging gewoon door op een bankje in openlucht. Na een kwartiertje waren de Sol, la en si aangeleerd en het huiswerk tegen de volgende les uitgedeeld. Want de lerares (die wel stipt was) stopte om 16u. Maar dat is normaal als alles vrijwillig gedaan word naast een drukke en veeleisende job. Ik denk dat het muziekonderwijs hier ook wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Maar om daarover heb ik een gesprek aangevraagd met de consul van België. Deze heeft blijkbaar beloofd van dit wat te gaan ondersteunen. En ik zou hier dan ook graag het fijne van weten.
Dat alles vlug kan veranderen en plannen niet altijd door gaan is hier geen ongewoon iets. Normaal gezien was er voor dit weekend een driedaagse uitstap richting Kolwezi gepland. Maar omdat de chauffeur gisteren geveld lag met een aanval van malaria is alles in het water gevallen. Dit weekend word dus een redelijk rustig gegeven. Maar ook dit kan vlug veranderen. Er valt altijd wel wat te beleven in Lubumbashi. We zien wel wat het weekend zal brangen.

Leve de darmen deel 2

2007-10-29T00:03:00.000-07:00

Wat een druk weekend had moeten worden is uitgedraaid op een volledig fiasco. Wat ik op voorhand wist en waar iedereen me genoeg voor gewaarschuwd had is dus ook gebeurd. Deze keer was de attack op mijn darmen veralgemeend tot de gehele buikstreek. Niets naar binnen vanboven of het werd teruggestuurd en datgene dat reeds binnen was werd vloeiend naar buiten gebracht. Het gevoel leeg te zijn heb ik dit weekend wel heel letterlijk meegemaakt. Daar gingen mijn mooie plannen. De paarderennen, de trouw en niet onbelangrijk de vrijdag had ik een belangrijke afspraak met eenmuziekkant die in de fanfare hier speelt. T'zal allemaal een weekje uitgesteld worden zeker. Ik hoop gewoon dat iedereen me begrepen heeft. Want iets afzeggen langs de telefoon is niet echt gemakkelijk. Zeker niet als je weet dat het congolese frans net iets moeilijker te begrijpen is dan het aangeleerde schoolfrans. Maar degene die nu ongerust zijn over mijn gezondheid. Das nergens voor nodig, ik ben sedert vandaag weer present en ga verder met mijn programma.
Rock lubumbashi moet stilaan vorm beginnen krijgen en nu ben ik hier op zoek gegaan naar enkele sponsors. Enkele bekende bedrijven uit de streek zou ik toch moeten kunnen overtuigen. De popallure"crew" weet wel dat dit niet altijd even evident is. Maar het is de inspaning waard. We zien wel hoe alles evolueert. "We zien wel", is dit nu een belgische of congolese uitdrukking, ik zou er aan beginnen twijfelen :-)
Das eigenlijk alles voor deze keer. T is niet veel maar ik denk dat je de details over mijn ziek zijn niet wilt weten. Nieuwe en boeiendere avonturen zullen zeker volgen. Das belooft, greetz ward

Wel blank niet gek

2007-10-25T00:10:00.000-07:00

We zijn weeral enkele daagskes verder en weer kan ik enkele straffe stoten toevoegen aan mijn congolese avonturen. Maandag was wel een rustige dag. In de namiddag heb ik een gesprek gehad met de directeur van het culturele centrum hier en daarna ben ik een repetitie van een klassiek koor gaan bijwonen. Dit was weer totaal iets anders dan de doorsnee koren die ik tot nu toe gezien heb. Het is het eerste koor dat effectief met partituren oefent en echt wel klassieke liederen (ook wel religieus geinspireerd) brengt. Het enige probleem is dat geen enkele zanger of zangeres echt goed noten kan lezen. Dus degenen die het kunnen leren het aan degenen die het niet kunnen. En ze leggen de link tssn toonhoogte en noot. Maar als ik de naam van de noot vraag dan weten velen niet het verschil tssn de sol en de la. Maar ze zongen wel enorm goed. De verdienste van de jonge en erg gedreven dirigent. Eenen net zo actief en expressief als mijn dirigent bij vrank en vrij. Ik verstond zijn swahili humor niet altijd maar heb genoten van den repetitie.
Dinsdag hebben we het weer goed aangepakt. We waren op de hoogte dat Joe Kyzi, de artiest die we dit weekend gaan bekijken waren, ergens op hotel zat. Dus zijn we richting het hotel getrokken en raad eens wie daar aan het zwembad op een terrasje zat. Den Joe! Na een uurtje de kat uit de boom te kijken zijn we dan toch met hem in gesprek geraakt. Niet te lang maar twas wel plezant en zoals alle pubers sta ik ermee op de foto. Later op de middag ben ik weer naar een repetitie van john livingstone geweest. Die is helemaal anders verlopen dan vorige keer. Ook omdat de locatie anders was en de instrumenten niet voor handen. Ik had wel interesse om hem te engageren voor rock lubumbashi. Ware het niet dat hij zelf hierover begon en zo vriendelijk was zijn prijs te zeggen. Hij zal gedacht hebbendat ik een wandelend $- teken ben. Want hij vroeg bijna 10 maal de prijs die ze mij vermeld hebben. Ik heb eens vriendelijk gelachen en gezegd dat we nog wel eens zouden praten. Ik ga me hier niet teveel in 't zak laten zetten. Wel blank niet gek is mijn moto.
Woensdag heb ik de taxibusrit van mijn leven meegemaakt. Toen we op weg naar de stad in de file stonden is de chauffeur aan het babbelen geslagen en zo door zijn onoplettendheid in die voor ons zijn gat gebotst. Daarna moesten we door de tunnel onder de spoorweg en is hij op den bergop 5x stilgevallen. En starten deed hij niet met een sleutel, enkel op de Mcgyver manier door de draadjes tegen elkaar te houden en te starten. De gehele bus zat de chauffeur uit te lachen. Ik inclusief. In de namiddag mocht ik eens langsgaan op de l'ecole belge. De belgische school hier in 't stad. En als het een beetje meezit mag ik er ook een muzikale workshop gaan geven. Dat zou ik ook wel tof vinden. Kan ik al enkele dingen uitproberen voor als ik terug ben.
Ook de komende dagen is er weer vanalles gepland. Enkele muzikale afspraken, een trouw, de KIRO en natuurrlijk is dit alle sondergedompeld in een heerlijk congolees sausje.
Het beloofd wat te worden. Tot de volgende

Leve Kizy, Joe Kizy

2007-10-22T02:56:00.000-07:00

Weer enkele daagskes verder en weer wat ervaringen rijker. Het eerste probleem dat ik nu opgelost heb is dat van het vroege thuiskomen. De communicatie in mijn gebrekkig frans lag hierbij aan de oorzaak. Nu is alles uitgeklaard en kan ik doen en laten wat ik wil. Geen uur meer. Dit was nodig voor een eerste muziekale ontdekking van dit weekend, het optreden van een zekere Joe Kizy. Deze artiest is afkomstig uit deze streek maar slijt zijn dagen tegenwoordig in kinshasa. Zaterdagavond was hij terug in de stad voor een optreden in de betamax. Dat is de cinemazaal van 't stad. Op de affiches stond er dat de deuren opengingen om 15u30. Weet dan dat je dan best niet langsgaat want dan begint de soundcheck nog maar. Toen we er tegen een uur of 19u waren aangekomen was het voorprogramma net afgelopen en kon Joe Kizy eraan beginnen. De entree bedroeg 2500 frank congolais of 5 dollar. Dit zorgde ervoor dat een cinemazaal met een capaciteit van ongeveer 500 plaatsen maar voor een vierde gevuld zat. Dit kon niet beletten dat iedereen redelijk enthousiast was en klaar voor het optreden. De muziek was leuk maar de show die er hier bijhoort, de danspasjes en het imago is voor ons toch allemaal wat nieuw en anders. Hier is het ook toegelaten tijdens het optreden op het podium te gaan en wat geld aan de zanger te geven of gewoon naast de zanger te gaan poseren voor een foto. Dit leverde ,voor mij, enkele hilarische momenten op. Zo ben ik door de manager meegenomen op het podium voor een mooie foto. Maar het was een toffe ervaring om zo'n concert bij te wonen. Wat ook opvalt is dat er een opvallende meerderheid aan mannen aanwezig waren. De enkele vrouwen in de zaal waren ofwel al wat ouder ofwel onder begeleiden van een man.
de dag nadien ben ik bij een van zijn managers langsgeweest in het hotel om nog eens wat over muziek te praten en heb dan ook een cd van Joe Kizy ontvangen. Zeker allemaal eens komen luisteren als ik terug ben.
Zaterdag voor het optreden heb ik samen met cesar (KIRO verantwoordelijke) en zijn kinderen een bezoekje aan de lokale zoo gebracht. Wat voor ons doodnormaal lijkt is voor hen een superervaring geweest. Die kleine mannen hadden nog nooit een aap of krokodil gezien. Wat voor mij anders was, was de minimale beveiliging. We konden bijna alle dieren aanraken. Dat er hier niet meer ongevallen gebeuren. Ik kon gewoon bijna pootje baden bij de kroko's
Zondagvoormiddag ben ik naar de KIROactiviteiten in quartier Ruashi geweest. Want met het parochiaal koor gaan we proberen eens CD op te nemen met KIRO liedjes in het swahili om deze uit te wisselen met de belgische. Twas plezant maar we zullen dringend toch eens concrete afspraken op papier gaan zetten, anders zal het in het honderd lopen. Maar toch zijn deze Kiro ervaringen zijn steeds weer opnieuw enorm leuk. Vooral omdat iedereen zo enthousiast is en ik ook overal zo welgekomen ben. De gastvrijheid is hier ook onvoorstelbaar. steeds weer ben ik overdonderd door deze onvoorwaardelijke verwelkomingen.
De namiddag was wat lazy. We hebben afscheid genomen van Tine. Zij vertrekt vandaag terug naar belgië en dus zijn we samen iets gaan eten en gaan drinken (belangrijk bij deze temperaturen). Twas vlug donker op die manier. Maar twas een plezant weekend.
Straks heb ik nog twee muzikale afspraken en mijn agenda begint voor deze week ook goed vol te geraken. Al deze muzikale ervaringen zijn enorm plezant en leerrijk. Ik heb het hier echt wel naar mijn zin. groeten ward.

Het begint hier lekker te rocken

2007-10-17T23:19:00.000-07:00

Week na week, dag na dag word alles hier wat meer muzikaler voor mij. Mijn project krijgt stilaan vorm. Het moeilijke zoeken naar contacten begint stilaan vlotter te verlopen. Deze week ben ik in contact gekomen met een jonge muzikale artiest die "John Livingstone Papa afrika" noemt. Dit is en reggae artiest die vooral de Bob Marley's als voorbeeld heeft. Ik vertelde hem wat ik hier kom doen en ik werd direct heel enthousiast ontvangen en uitgenodigd naar een repetitie- jamsessie van hem. Samen met zijn gitarist franseco proberen ze een experimentele sound te creeren. Hierbij gebruikt hij alles wat geluid kan maken. Niet enkel omdat dit tof klinkt. Maar ook bij gebrek aan muziekinstrumenten. Twee geleende tamtams, een stel zelfgemaakte trommels van emmers en rubber. Een banzinereservoir van een auto en nog een allegaartje van dingen. Uit een flesje en een stuk plastiek had hij ook een trompet gemaakt. Dit Lijkt allemaal wat amateuristisch en zo ziet het er ook uit. Maar mannekes wat een muziek dat daar mee gemaakt werd. Een ingetogen sound waar een kracht vanuit gaat, nie normaal. Ik zat mee kiekevel. Vooral als er bij gezongen word. De stem daar ging zo een kracht vanuit. Ik werd er gewoonweg stil van. En jullie weten dat ik het goed kan uitleggen en niet rap stil ben. Vanaf nu ga ik deze jonge artiest een beetje volgen. wat ook het voordeel heeft dat hij me in contact kan brengen met veel andere locale bekenden. Maar later daar meer over.
"Rock Lubumbashi" het muzikale evenement begint ook zijn vorm te krijgen. Deze week ben ik ook gaan praten met het lokale culturele centrum (le halle de l'etoile) en normaalgezien gaan ze me ook ondersteunen bij mijn evenement. Degene die erbij willen zijn mogen alvast den 8sten december aanduiden in hun agenda. (Ik vraag me af of sinterklaas ook eens langs zal komen?) Ook de contacten met enkele lokale artiesten die meer traditionele muziek spelen zullen een stuk via hen verlopen. Een van die lokale gasten die traditionele instrumenten bespeelt is een zekere Kasala. Deze week heeft hij me kennis laten maken met de ONSHIBI ( klein fluitje) en de LIKEMBE (een vingerpiano). Later gaat hij me ook eens meenemen naar de groep waarmee hij traditionele muziekinstrumenten bespeeld en ook naar de fanfare waarbij hij trompettist is. Hiernaar kijk ik alvast enorm uit want zelf lid zijnde van een harmonie wil ik de lokale fanfare hier ook wel eens leren kennen. Zoals je ziet gaat geen dag voorbij die niet muziekaal getint is.
Naast het muziekale probeer ik nog veel andere zaken op te zoeken. Gisteren, woensdag, ben ik samen met Sarah, Tine en brecht (leraar op de l'ecole belge in lubumbashi), het straatkinderenproject van BAKANJA VILLE gaan bezoeken. we werden er rond een uur of 17u verwacht omdat dan de jongens van de straat naar daar afzakken. Om zich te wassen, te koken en te blijven slapen. Pére Eric, een verantwoordelijk van dit centrum en project heeft ons uitleg gegeven over de werking en de opvolging van de straatkinderen. Twas toch wel efkes slikken af en toe zeker als je die jonge gasten ziet en hun overlevingsvermogen in omstandigheden die niet te omschrijven zijn. Het straatleven hier is echt geen lachertje. Pére Eric kon dit goed illustreren met verhalen uit zijn twaalf jaar ervaring. Het heeft een sterke indruk nagelaten en ik denk dat ik deze ervaring niet snel zal vergeten.
Nogal een verschil met mijn gastgezin. Dat is naar Congolese normen erg luxueus. Ik slaap er wel met de jongste broer op de kamer maar ik heb er alles wat ik nodig heb. Het gezin bestaat uit vader Simon Kabobo, Moeder Fifi, twee zonen Yannick(24) en Guol(21) en twee dochters (17&16) maar die heb ik nog niet gezien want ze zitten op internaat en komen enkel met de vakantie naar huis. In een apart huisje woont ook nog de moeder van Mr. Kabobo maar die trekt nog steeds hare plan. Vandaag was ze bezig met palmnoten te verwerken. Interresant om zien. Het is voor mij soms wel wat moeilijk om vlot contact te hebben want normaal praten ze Swahili en veelal converseren ze zonder nadenken in deze taal. Maar ook mijn frans is niet echt schitterend. Ik versta wel bijna alles maar kan me niet altijd even goed uitdrukken. Gelukkig hebben we handen en voeten gekregen die me enorm helpen bij het uitleggen van dingen. Het enige waarmee ik het wel wat moeilijk heb in mijn gastgezin is hun té grote bezorgdheid. Ze willen dat ik altijd voor 19u thuis ben. Begrijpelijk voor een stuk want na 19u is het hier donker. Maar voor mij is dit soms enorm ambetant want veel koren en muziekkanten repeteren s'avonds en daar ben ik wel graag bij. Zodat zelfs als ik verwittig van later thuis te zijn, met uur en al, steeds telefoon krijg waar ik zit. Ik herken dit vanuit mijne pubertijd. Maar ben dit niet echt meer gewoon nu ik alleen woon in Gent en mijn eigen baas ben. Maar ook hier zullen we onze weg wel in vinden. Ik zal terug de puber moeten worden die onderhandeld over zijn uren. We zien wel hoe dit verloopt. Een voordeel: mijn zakgeld kunnen ze niet intrekken ;-)
En zo gaat alles hier rustig verder op zijn congolees ritme, rustig en we zien wel. Maar mijn agenda geraakt keer op keer maar voller en voller.
Tzal tot een volgende zijn. Groeten aan je buurman

Leve den `bel air`

2007-10-15T00:16:00.000-07:00

Aan alle Nazareners wil ik eerst het volgende duidelijk maken. Als ik vanaf nu over den 'Bel Air' spreek dan bedoel ik daarmee de quartier bel air. Een wijk net buiten Lubumbashi. Vrijdag ben ik namelijk verhuisd naar een gastgezin. Ik logeer nu bij een zekere meneer Kabobo. Ik ben er vrijdagavond rond 18u aangekomen en heb er nu al drie nachten verbleven. Enkel de nachten want ik heb een druk weekend achter de rug. Zaterdagmorgen ben ik rond 8u een andere nazarener gaan opzoeken. Een agronoom die hier een zijn thesis maakt aan de unif van Lubumbashi. Jullie kunnen Jonas kennen van de KSA (nog een andere jeugdvereniging ;-) Jonas heeft me op sleeptouw genomen en me een stuk van de unif laten zien. De campus met de peda's en de afdeling der agronomen. Ook de aula heb ik mogen bewonderen. Het enige wat ik kan zeggen is dat je een unif hier niet mag vergelijken met een unif in belgie. Je moet de blog van Jonas, Jan en Justine maar eens bezoeken om er meer over te weten te komen. deze is: http://verstraetejonas.blogspot.com. In de namiddag heb ik op mijn toer deze drie agronomen meegenomen naar le halle de l'etoile. Dit is het lokale culturele centrum van de stad. Hier heb ik mijn eerste hevige concert gezien. De rapper R.J. Kanierra die afkomstig is uit lubumbashi heeft er de pannen van het dak gespeeld. Allez twas wel op de binnenkoer in openlucht. Ik moet zeggen dat het wel veel weghad van een goedkope get ready qua choreografie maar der was enorm veel ambiance. Ondertussen heb ik hier ook contact gelegd met een belgische congolees die ook muziek maakt. Wie weet een idee voor in belgie. Je weet dat ik altijd te vinden ben voor een feestje.

Op zondag was het KIRO tijd. Ik kan het moeilijk laten mijn partner organisatie en de lokale KiRO groepen een bezoek te brengen. Deze week ben ik begonnen in mijn nieuwe paroche te bel air. Rond 8u werden we in de mis verwacht eentje in het swahili. Ik verstond er dus gene jota van maar de gezangen en de ingetogen ambiance maakten enorm veel goed en de twee uren zijn voorbij gevlogen. Enkel het overdadig gebruik van wierrook stoorde mij. Hier is het ook de gewoonte als je voor de eerste maal op de parochie naar de mis gaat dat je voorgesteld word. Ik dacht dat ik na de mis eens bij de pastoor zou langsgaan om eens kennis te maken. Nee, op het einde van de mis werd ik afgeroepen en mocht ik me eens rechtstellen om naar de gehele kerk te zwaaien. Zo verwelkomen ze iemand. Ik stond daar met mijn knalrode kop. Ik weet het nu voor als ik andere KIROgroepen ga bezoeken dat ik me eens ga mogen rechtstellen en zwaaien. Na de mis heb ik de KIRO activiteit bijgewoond. Bij de leeftijdsgroep GEN. dit zijn jongens en meisjes tssn 14 en 16 jaar. Hier doen ze allemaal andere dingen tijdens hun activiteiten maar later daar meer over. In de namiddag heb ik samen met lies een vergadering van de MARAFIKI bijgewoond. De oudleiding. T was enorm interressant om deze bezig te horen. Hun voornaamste bezigheid en taak is om hulp te bieden waar nodig. En als ze hulp bieden doen ze dit uit eigen zak. Iedereen legt geld in de pot en daarmee steunen ze. Dit is een enorm gebaar van solidariteit want wetende dat ze zelf niet enorm veel overschot hebben en zo vlug onvoorwaardelijk anderen steunen daar kan ik nog iets van leren.
Het was rap avond na de vergadering en na de gebruikelijke Simba (hier drinken ze ook graag na een vergadering) ben ik weer huiswaarts gekeerd. Om vandaag vol goede moed een nieuwe werkweek te starten. Hopelijk kan ik binnenkort enkele muzieklessen volgen op de scholen, ah we zien wel t'is hier congolese tijd en geduld is een mooie zaak.

groeten aan iedereen en laat gerust iets van jullie horen.

Leve de darmen.

2007-10-11T23:36:00.000-07:00

Gisteren, was een rustige dag. Niet omdat ik niet veel wou doen maar omdat ik de eerste keer geconfronteerd geweest ben met enkele buikkrampen. Het begon ergens in de voormiddag en duurde gelukkig niet te heel lang. Een eerste waarschuwing dat opletten met wat je eet echt wel noodzakelijk is. Gelukkig was het ergste leed gisteren al geleden en heb ik er voorlopig geen last meer van. Maar als ik dan zeg dat we moeten opletten met eten is dit toch niet altijd even makkelijk als gedacht. Gisterenavond kwam ik rond 17u terug aan op Chem Chem (= de naam van de boerderij van de pater bij wie ik nu logeer) De jongens die daar opgevangen worden, allemaal tssn de 16 en 18 jaar, waren net aan het voetballen. Het moment dat ik wil meedoen shot er enen hun bal kapot. Dan speelde ik maar voor reddende engel en heb mijn bal bovengehaald. We hebben een uurtje geshot. Daarna was het etenstijd. Normaal eet ikdan altijd met pater Louis mee. Maar nu werd ik uitgenodigd door de gasten om mee te gaan met hun. Eerst de handen wassen in dezelfde emmer. Ze zitten per zes of acht aan tafel en eten allemaal uit de zelfde kom. Gisteren avond was het net zoals op andere dagen: Bukari. Een puree-achtig iets gemaakt van maismeel en een beetje maniokmeel. Om dit wat vlotter naar binnen te laten schuiven was er een saus/pap van bonen bij en er was ook nog een klein potje met een pikant goedje op tafel. Er was geen luxe maar ik mocht mee met hun eten en de sfeer aan tafel zat er goed in. Op zo'n momenten denk je niet meer aan je darmen die wat raar deden in de loop van de dag. Ik was zo ondersteboven van hun manier van leven en samenzijn. Dat ik hun uitnodiging graag aanvaard heb. En als de darmen straks weer sputteren dat zijn dat zorgen voor straks.

De eerste zondvloed

2007-10-11T00:14:00.000-07:00

Gisteren, woensdagavond is er een eerste zondvloed over mee heen gekomen. De eerste tropische regenbui, een voorbode van het regenseizoen. Het was omstreeks 16u in de namiddag. de wind was reeds een tijdje met het stof uit de straten aan het spelen toen de eerste druppels de uitgedroogde grond bereikten. Het duurde niet lang of deze werden gevolgd door donder en bliksem. Mooi om naar te kijken, dat wel, maar veel Congolezen zijn toch nog altijd op hun ongemak bij bliksem. De regen was zelfs vergezeld van hagelstenen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Het duurde niet lang vooraleer de straten kleine modderpoelen werden. Deze morgen kon ik een goed beeld krijgen van wat de opener van het regenseizoen is. Ik weet een ding, Dat belooft hier nog wat te worden eenmaal de regenbuien elkaar frequenter beginnen op te volgen. gelukkig heb ik mijn regenbotten meegebracht, Ze verklaarden me zot maar ik denk dat ze goed van pas zullen komen.

Wat ik de voorbije dagen zoal uitgespookt heb is een beetje divers. Ik heb ondertussen contact gelegd met iemand die op het Cultureel centrum van Lubumbashi werkt. Le Halle de L'etoile. Dar gaan er regelmatig optredens door en kan ik in contact komen met lokale muziekanten van allerlei slag. Klassiek tot modern. Ook ben ik de straten gaan afschuimen naar muziek en Cd winkels. Deze zijn zo goed als niet te vinden. Alle Cd's en DVD's worden hier in kleine standjes langs de kant van de weg aangeboden. Bij de ene al wat mooier dan de andere maar meestal is alles wat er te vinden is gekopieerd materiaal. De originele zijn te duur. Ik heb ook enkele Cd's aangekocht maar moet deze nog eens grondig beluisteren.

Morgen is er een optreden van een lokale Lubumbashi-se rapper. Hij blijkt zeer populair te zijn bij de jongeren hier. Ik ga proberen eens langs te gaan en te kijken wat de lokale Rappers heir te bieden hebben. Het beloofd wat te worden. Ik kijk er alvast naar uit.

Velen onder jullie kijken waarschijnlijk ook al vol verwachtingen uit naar de eerste foto's van lubumbashi. Wel deze zijn reeds getrokken maar wegens de trage internetverbindingen en de lange upload tijden zullen deze niet vaak verschijnen. Ook het trekken van foto's is hier niet altijd even gemakkelijk. Veelal laat ik me vergezellen of geef ik mijn topestel aan een congolese vriend. Als ik dit niet doe dan word ik vlug aangesproken en gevraagd wat ik hier mee wil. Wat niet altijd even plezante situaties zijn.

Maar terwijl deze tweede week op zijn einde loopt en ik begin uit te kijken naar het muzikale weekend in Lubumbashi kunnen jullie daar in belgie uitkijken naar een eerste rock rally van Popallure of naar een repetitie met Bert Appermont. Ik zou zeggen amuseer jullie daar, Ik zal hier hetzelfde doen, groeten en tot een volgende.

Eerste week reeds voorbij

2007-10-08T01:24:00.000-07:00

de tijd vliegt snel gebruik hem wel. Een gezegde dat iedereen reeds gehoord heeft. Wel dat gevoel heb ik hier. Mijn eerste week is voorbijgevlogen. Een dag lijkt hier ook veel korter. Om 18u s`avonds is het dan ook al bijna donker en heb je niet veel mogenlijkheden meer om iets te doen. Als je wat geluk hebt en er elektriciteit dan kan ik nog wat lezen en werken anders is het gedaan met de leute en vroeg bedtijd. Maar dit word gecompenseerd met dagen die om 6u smorgens beginnen.
Gisteren was ik uitgenodigd op de opening van het KIRO werkjaar. Zo heb ik ook mijn eerste congolese mis bijgewoond. die duurde een uur en drie kwartier maar er zit toch wat meer beweging en ambiance in dan bij ons. Ik stel voor dat ze de belgische pastoors hier een les laten volgen im plaats van de congolese pastoor naar ons te sturen. tzou in ieder geval vonken geven.
Zaterdag heb ik samen met Sarah en Lies, de twee ander belgische vrijwilligers/stagairs, hier een Factor 4 gehouden. een interactief stellingenspel waarbij met gaat discusieren over solidariteit. Dit was een toffe ervaring om met congolese jomgeren in dialoog te gaan. Binnenkort vind je er alles over terug op www.factor4.be
Deze week ga ik nog verder op zoek gaan naar muzikale contactpersonen en hopelijk enkele personen reeds intervieuwen of naar een optreden gaan. er is hier veel te beleven maar je moet het weten te vinden.
allez tot de volgende.

Geef er een lap op!!

2007-10-06T02:28:00.000-07:00

Met deze leuze ga ik er hier tegenaan. Er zoveel dat ik kan doen en wil doen. Maar beginnen doen we met contacten leggen. En daar zal ik wat extra vaart in moeten steken. Dat het tempo hier wat trager ligt, wel dat cliche kan ik nu reeds een stuk bevestigen. Maar het valt allemaal nog beter mee dan de doemdenkscenario's waarvoor iedereen me waarschuwde. De voorbije dagen heb ik reeds ondervonden dat geduld een mooie zaak is. En die mooie zaak kennen we bij ons in België niet echt. Maar allez alles valt hier echt goed mee.
Zo weet ik ondertussen al enkele belangrijke woorden uit het swahili te verstaan. Ik weet ondertussen al als ik ergens het woord Muzungu hoor dat dat blanke wil zeggen en dat de kans groot is dat het over mij gaat. Ook enkele lokale gerechten zoals Bukari (maismeelgeheel dat goed lijkt op puree qua uiterlijk) en thompson (vis) heb ik reeds geproefd. Ook de begroetingen en antwoorden daarop probeer ik onder de knie te krijgen.
Wat ook al lukt is een zicht te krijgen op het openbaar vervoer. Hier neemt men de taxi of de taxibus. De taxi kennen we bij ons in België ook. De taxibus daarentegen is een klein camionetje waar ze gemakkelijk 16 man in proppen en vaste trajecten mee afleggen. Dit is telkens een heel avontuur. Vooral omdat het lekker drummen is om erin te geraken. Gelukkig vinden ze het de max om een Muzungu mee te nemen en geraak ik zonder veel duw en trekwerk aan boord. Tzullen mijn charmes zijn zeker ;-)
Vandaag heb ik mijn eerste grote vergazdering gehad met Cesar, de voorzitter van de Kiro over mijn project en mijn programma. Ik denk dat omwille de samenwerking met de KIRO mijn project relatief makkelijk vooruit kan gaan. Ze hebben mij hier echt wel goed ontvangen en willen sterk meewerken. Nu zien hoe dit evolueert. En reken maar dat ik jullie hierover op de hoogte zal houden.
Nog een kleine tip. Ga nooit voetballen met je sandalen aan, je hebt binnen de kortste keren een verstuikte dikke teen. Maar ook dit overleef ik.
De groeten en tot de volgende

rock Lubumbashi is van start gegaan.

2007-10-04T23:26:00.000-07:00

Dag iedereen, Ik ben nu reeds een viertal dagen in Lubumbashi. En ik kan me hier redelijk vlot aanpassen. De eerste dag was wel enorm lastig. Ik ben maandag om 5u opgestaan, heb een hele dag gereisd en gevlogen en ben uiteindelijk dinsdagmorgen rond 3u in bed gekropen. Nu logeer ik bij een belgische pater op een boerderij waar straatjongeren opgevangen worden en en stiel aangeleerd word. Dit ligt redelijk ver buiten Lubumbashi zelf. Begin volgende week zal ik verhuizen naar Quartier "Bel air" een buitenwijk van Lubumbashi. Hierdoor zal ik zelfstandiger kunnen werken. Nu ben ik nog altijd van iemand afhankelijk om naar het stad te geraken.
Mijn rock Lubumbashiproject heeft als partnerorganisatie de KIRO (chiro) Hierdoor ben ik reeds het nieuwe secretariaat(ze zijn net van lokatie verhuisd) gaan bezoeken en overal word ik enorm goed ontvangen. Ik ben wel de Muzungu en dat is swahili voor blanke. Overal waar ik kom heb ik veel bekijks want er lopen hier niet zoveel blanken rond. Maar ik ben wel niet de enige er zijn hier nog twee blanke meisjes die stage lopen binnen de KIRO. En er is momenteel ook een derde maar die is hier maar tijdelijk op bezoek. Zo komt het dus dat ik regelmatig met meerdere dames op stap ben. Sarah is hier reeds enkele maanden en een betere gids kan ik me niet voorstellen. Ze heeft me direct op sleeptouw genomen en nu reeds enkele dagen later doe ik al veel alleen. Ik neem de taxibus (later meer hierover) of ga in de stad op zoek naar dingen.
Mijn project moet nog echt van start gaan maar er zijn wel al enkele kleine nevendingen die een mooie aanvulling zijn. Zo gaan we een CD opnemen met de bekende KIRO liedjes van hier. En dat ze kunnen zingen dat hoef ik niet te zeggen. 'T zal een bestseller worden volgens mij.
Waar ik nog wat moet aan wennen zijn de warme namiddagen, smorgens en savond is het goed te doen maar tssn 11uen 16u is het hier toch wel warm. Maar als ik dan bedenk dat ik dit jaar toch nog wat zomer mag beleven (in belgië ist gene vetten geweest) dan hoor je mij niet klagen. Veel drinken is dus de boodschap en de pinten (Simba genaamd) zijn hier 73cl en ze kosten bijna niets. Leve Lubumbashi dus. Allez tot een volgende ik moet nu iets aan mijn uitdroging doen ;-)groeten ward

Rock Lubumbashi, nu ook in beeld.

2007-09-25T02:23:00.000-07:00

Om het lezen en kijken een beetje uit elkaar te houden is er een extra webruimte bijgekomen waarop enkel foto's en kleine commentaren zullen komen. Dit om mijn blog niet te gaan overbelasten met foto materiaal. Op deze blog zullen mijn avonturen gaan primeren. Nieuwsgierigen onder jullie kunnen er nu al op terecht voor de eerste foto's van de Vlaamschen avond met JOHN TURA. Klik gewoon door naar http://rocklubumbashi-in-beeld.blogspot.com en je komt op het bloggedeelte met de foto's. Veel kijkgenot.

Winnende nummers tombola Rock Lubumbashi gekend

2007-09-17T12:14:00.001-07:00

Eindelijk zijn jullie van mijn geleur af. De winnende nummers zijn gekend. De 21 gelukkigen onder jullie hoeven enkel nog contact op te nemen met mij en alles word geregeld. Ik vraag me nu al af wie er een glaasje wijn zal degusteren of wie er zal snoepen van de Fruits de Mer. Hoe vlugger alle prijzen weg zijn, hoe liever ik het heb. Ik wens iedereen alvast veel 'chance' toe bij het overlopen van de nummers.

Daarnaast wil ik ook nog eens alle tombola-ers bedanken voor het kopen van de lotjes.

Ook jeugdhuis JENA doet mee!!!

2007-09-13T01:35:00.000-07:00

Rock Lubumbashi word overal met veel enthousiasme onthaalt. Zo ook in jeugdhuis JENA. Om mijn project een duwtje in de rug te geven organiseren ze een "Vlaamse avond". Want hoe zwaai je iemand uit die vertrekt? Je geeft hem nog vlug een overdosis van de eigen vlaamse cultuur mee. Iedereen die het vlaamse lied nauw aan het hart draagt is welkom. JOHN TURA (een vlaamse cover en moptjes vedette) zal voor het muzikaal entertainment zorgen. Ik zou zeggen allen daarheen. Ik zal er zeker zijn.

Vrijdag 21 September in JENA te Nazareth

Een eerste afscheid

2007-09-10T01:23:00.000-07:00

Op zondag 09/09 heb ik reeds een eerste afscheid genomen van dit kleine belgenland. Dit met een klein feestje bij mij thuis. Ouders, familie en enkele vrienden waren aanwezig. Maar wat dit feestje zo speciaal maakte was het optreden van de singer- songwriter band No Car. Deze band bestaande uit twee man en twee gitaren zorgden voor een zeer intieme sfeer. Ik kreeg het dan ook eventjes lastig als mijn vriendin Emilie de groep vervoegde voor een cover van "greenday-the time of your life" te zingen. Zo'n bisnummer had ik in mijn gehele leven nog niet meegemaakt. Wie meer wil weten over deze band check: www.myspace.com/nocarband
Nog een drietal weken te gaan en nog zoveel te doen. De tijd begint echt wel te vliegen zonder dat ik het besef. Maar ik kijk uit naar dat zuiders land ik kan echt niet wachten om te vertrekken.

Rock Lubumbashi, in de media.

2007-09-04T08:14:00.000-07:00

Door het organiseren van het straatfeest is het zover. Op donderdag 30 Augustus werd Rock Lubumbashi bekend voor de gehele regio Gent. Iedereen die graag de gentenaar leest had direct het door. Op p.22 in de regiopagina's staat groot nieuws: Rock lubumbashi gaat voor "culturele uitwisseling".

Dit zorgde voor een stroomversnelling in de digitale mediawereld. Op http://www.gentblogt.be/ en het http://www.congoforum.be/ staat rock lubumbashi nu ook al vermeld en ik hoop dat dit zo verder blijft gaan. Iedereen mag weten dat er iets tof gebeuren gaat.

Bedankt!

2007-08-26T00:26:00.000-07:00

Dank je wel dat jullie erbij waren op 24 augustus!

Jullie solidariteitspintjes zullen ongetwijfeld heel veel muziekplezier opleveren bij de jongeren van Congo.

2007-08-12T03:28:00.000-07:00

Prête pour la fête?!

Wasstraat 58 Feest

Ward naar Congo * Emilie een kwarteeuw oud

Kom een pintje drinken ten voordele van Rock Lubumbashi. Emilie wordt 24 augustus 25 jaar, Ward vertrekt op 2 oktober voor drie maand naar Congo. Daarom is er feest... en we hadden jou daar ook graag gezien!

24 augustus - 19.30u

Wasstraat 58 bevindt zich vlakbij Station Gent Dampoort. Er is niet veel parkeerplaats, dus je komt best met het openbaar vervoer of met de fiets.

Partners in Congo

2007-06-22T03:42:00.000-07:00

Kiro Congo is een jeugdorganisatie die lid is van F.I.M.C.A.P., de koepel van katholieke, parochiale jeugdorganisaties en is een partnerorganisatie van Broederlijk Delen. Kiro werd gesticht door Vlaamse missionarissen die een vrijetijdsbesteding wilden voor de jongeren en kinderen van de parochie. Na jaren van afschaffing en geheimhouding door Mobutu werd de Kiro in de jaren ’90 weer een succes.

Kiro kiest voor alle kinderen ongeacht hun etnische afkomst, hun geslacht of hun huidskleur. Deze democratische keuze maakt van Kiro Congo een jeugdbeweging met een maatschappelijk draagvlak. Zij zetten zich in voor de heropbouw van het land: opruimacties in Lubumbashi, opvang van dakloze kinderen, een jeugdbeweging voor kinderen van de straat enz… Vorig jaar organiseerden zij het Wereldkamp van F.I.M.C.A.P. in Lubumbashi met meer dan 50 jongeren van over de hele wereld.

De contactpersoon in Congo is César Bamwepela, nationale secretaris van Kiro Congo en tevens voorzitter van F.I.M.C.A.P. Afrique.

Meer informatie:

Over F.I.M.C.A.P. en het Wereldkamp in Congo: www.fimcap.org
Over Broederlijk Delen en haar projecten in Congo: www.broederlijkdelen.be
Over Congo: www.congoforum.be

Rock Lubumbashi

2007-06-05T01:04:00.000-07:00

Samenvatting : Het idee voor dit project is ontstaan uit mijn ervaring en vaststelling dat muziek een cruciale rol speelt in het leven van jongeren hier. Muziekfestivals kennen een groot succes, veel jongeren maken hun eigen muziek, richten een eigen groepje op of houden gewoon heel erg veel van muziek. Vanuit dit idee wil ik de overtocht maken naar het Afrikaanse continent. Ook daar is muziek heel belangrijk. Daarom wil ik muziek gaan gebruiken als rode draad om uit te wisselen. Dit wil ik doen door te gaan musiceren met muziekgroepjes, te experimenteren met kinderen met muziekinstrumenten en via creatieve en speelse workshops met jongeren van de jeugdbeweging Kiro Congo. Zo wil ik me een beeld vormen van de muziekbeleving van jongeren in Afrika en de rol van muziek in hun jeugdcultuur. Samen met een aantal van hen wil ik werken naar een eindproduct, een soort van een Congolese tegenhanger van het Vlaamse muziekfestival, met de ruimte om er een volledig Congolese invulling aan te geven.

Filosofie van het project: Via de muziek wil ik de Congolese op een andere, positieve manier benaderen. Door te werken vanuit hun eigen cultuur wil in een eerlijke en gelijke verhouding uitwisselen tussen een Westerse en Afrikaanse cultuur om zo de wederzijdse clichés die er over elkaar bestaan te kunnen doorbreken.

Achtergrond van het project : In de jongerenwereld hier in België heeft muziek een centrale plaats ingenomen: vaak maakt het deel uit van een jongerencultuur en identificeren jongeren zich met hun muziekcultuur. Muziek brengt mensen samen op festivals, zorgt voor sfeer en speelt vaak een rol bij het uiten van gevoelens. Ook in Afrika neemt muziek een heel belangrijke rol in. De situatie van jongeren in Congo is niet gemakkelijk. Vaak zijn zij het slachtoffer van de algehele crisis in de samenleving, armoede en seksueel geweld en dit vaak al van kindsaf. Dit heeft negatieve gevolgen voor de jongeren: depressie, alcoholmisbruik en een laag zelfvertrouwen. Een zinvolle tijdsbesteding zoals het jeugdwerk en muziek biedt hier een uitweg en zet aan tot creatief denken. Dit wil ik aangrijpen om over hun problemen, hun leefwereld en toekomst uit te wisselen.