Een weekje in 't rap

Maandag 26 tot 30 november

Een zeer gechargeerde week. Zo kan ik de voorbije zeven dagen wel gaan noemen. Maar nu aan het eind ervan moet ik zeggen dat de balans wel goed uitvalt. Het enerverende aan organiseren is dat je altijd op alles moet wachten en nooit stipt het verwachte krijgt. Zeker hier in congo gaat de up vlug naar down en terug. Net als je denk dat niets in orde komt vallen de oplossingen uit de lucht en gaat alles vanzelf. Hier plannen ze niet graag op voorhand en moet alles de laatste dagen gebeuren. Zo heb je geen zekerheid over iets. Maar hier gaan ze er steeds van uit dat alles wel in orde zal komen. Iets wat wel een botst met mijn Belgische mentaliteit. Maar het is zeker iets waar ik enorm uit leer. We gaan er dus volledig voor. Rock Lubumbashi word een feit. Iedereen die nodig is om mee te werken heeft toegezegd en we kunnen er volledig voor gaan. Er is een TV spot en er zijn ook TV interviews geregeld. Iets wat bij ons enorm moeilijk is en veel geld kost. Hier gaat het blijkbaar vanzelf als je een contactpersoon hebt. Weer enkele ervaringen erbij. Zo leer ik ook de media van Lubumbashi kennen. Mijn project begint op die manier wel buiten zijn grenzen te treden maar de ervaringen die ik erdoor opdoe zijn super. Maar zo’n interview met mijn beste Frans is toch niet zo gemakkelijk, maar ja mijn boodschap komt over en ondertussen ben ik het gewoon dat anderen mijn Frans aanvullen en bijschaven.
Ook een belangrijk iets zijn de affiches. Eindelijk zijn ze er. Zeer belangrijk als je wat volk wilt lokken. En het verspreiden lukt goed. Ik krijg veel hulp van de muziekanten en de jongeren waarmee ik veel over muziek praat. Tegenwoordig komen er muziekanten die ik nog niet ken spontaan op me af om te vragen of ze ook ogen optreden. De optredens zijn hier niet dik gezaaid. En steeds weer begint me op te vallen dat ik eigenlijk nog maar een top van de ijsberg gezien heb. Maar de top is al zo groot dat het onmogelijk is om in deze stad van een klein miljoen inwoners alle muziekanten te leren kennen en te spreken, laat staan iets te organiseren met iedereen. Maar ik antwoord steeds eerlijk dat het niet gaat en we praten dan gewoon over hun muziek, stijl, doel en alles wat ermee kan te maken hebben. En steeds weer komen dezelfde invloeden naar boven. Rap en hip hop zijn populair. En Amerika en Frankrijk zijn de grootste rap invloeden naar hier toe. Maar de variërende antwoorden in hun motivatie en hun antwoorden, hun teksten, hun doen en laten. Zijn soms zo eerlijk dat ik direct iedereen naar hier wil uitnodigen om rock lubumbashi mee te maken en de sfeer te komen opsnuiven. Want ik kan er zoveel over schrijven als ik wil, de emoties en gevoelens, de geuren en de beelden van hier zijn soms moeilijk te beschrijven. Ik denk dat er straks een stukje Lubumbashi zal meereizen met mij en er een stuk van mijzelf hier zal gaan blijven.
Zo heb ik vrijdagavond een reuzegezelschapspel gespeeld met een groep van 15 kiro leiders en ook die ervaring was super. Een gezelschapspel is bij ons soms saai vanop voorhand. Hier Spelen ze dat bijna nooit bij gebrek aan spellen. Ik moet zeggen als je een groep volwassenen ziet opgaan in een spel alsof het een groep 12jarigen is die per se wil winnen. Het heeft je een raar maar goed gevoel.
Nu is reeds de eerste december gepasseerd. In België is mijn harmonie het beste van zichzelf aan het geven op het jubileumconcert voor onze dirigent. Popallure is op volle toeren de volgende editie aan het voorbereiden en de winter krijgt vaste voet in ons land. Het lijkt op dit moment allemaal een ver van mijn bed show. Maar ik weet dat twee manden rap voorbij gegaan zijn, dus die laatste maand december zal waarschijnlijk voorbij vliegen. Maar een maand dat zijn 30 dagen, 720 uren en nog veel meer minuten. Die ik intensief zal beleven. Lees gerust mijn blog verder en beleef ze even intensief met mij mee. Tot een volgende